GR5 Maastricht - Nice Dagboek
[1997 - 2003]
Jan Flokstra.
Introduktie
Dit document bevat het dagboek van mijn wandeling over de GR5 van Maastricht
naar Nice. Het is een document in ontwikkeling. De eerste helft van de
wandeling heb ik niet echt goed een dagboek bijgehouden. Vanaf Barr (4e
sectie wordt) het beter met een klein gat aan het begin van de Alpen.
Voor de gaten heb ik een archief van losbladige notities waar ik nog met
moeite wijs uit wordt. Hoop ooit het document kompleet te maken.
Traject Maastricht - Spa
In Maastricht op de Cannerweg houdt het Pieterpad op. De GR5 die vanuit
Hoek van Holland door Belgie loopt sluit op dit punt op het Pieterpad
aan. Hier op de Cannerweg begint dus mij traject van de GR5.
3/5/1997 : Maastricht - Vise [34km]
s'Ochtends heel vroeg uit met de trein uit Enschede vertrokken. Om 12 uur
met wandelen begonnen. Het was een heel erg warme dag, tegen de 30 graden
geloof ik. Dit in combinatie met mijn ongetraindheid maakte dat ik aan het
einde van de dag helemaal stuk was. Kwam om ongeveer 18:30 op mijn
tandvlees in Vise aan. Daar
bleek de camping "L'allee verte" al 3 jaar niet meer te bestaan. De
dichtstbijzijnde camping was in Nederland zo'n 15 km hier vandaan.
Ik had natuurlijk
vreselijk de schurft en en heb de tent stiekem in een hoekje op de plek
gezet waar vroeger de camping was.
Dit was tussen een school en een Mercedes garage in.
Er was toch iemand die me gezien had en die kwam me waarschuwen dat als
de nieuwe eigenaar (dezelfde als van de Mercedes garage) me zag dat die
me pief-paf-poef wel even wat zou doen. Nou dat was natuurlijk geen best
vooruitzicht, maar ik was veel te moe om verder te lopen, dus ik ben maar
heel vroeg gaan slapen (20:00) om bij het krieken van de ochtend weer
vertrokken te zijn. (Volgens mensen die ik later heb gesproken kun je je
tent beter bij de brug bij het Albert Kanaal neerzetten.)
4/5/1997 : Vise - Banneux [41km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Om 6:30 opgestaan, zo snel mogelijk de spulletjes ingepakt en weer op
pad gegaan. De hele nacht heeft het geregend. Dat loopt beter als de
hitte van de vorige dag.
Om ongeveer 19 uur in Banneux aangekomen. De camping die hier op de kaart
stond (en niet in het boekje!) bleek wel te bestaan. De camping ligt
ongeveer een kilometer ten zuiden van de kapel aan de N62.
5/5/1997 : Banneux - Spa [17km]
Het heeft de hele nacht geregend. Op de een of andere manier ook IN de
tent. Er is erg veel nat geworden, oa. mijn slaapzak. Het is echt heel
erg slecht weer. Heb ontbeten en heb om 9 uur de boel kletsnat opgepakt.
Ben door naar Spa gelopen en volgens mij is het is niet droog geweest.
Het traject tussen Banneux en Spa was wel erg mooi en ondanks de regen
viel het zicht nog wel mee.
In Spa heb ik een krant
gekocht en gelezen dat het de komende week niet veel beter wordt. In
tegendeel, het wordt nog veel slechter. Er zou ook nog wel eens sneeuw
kunnen vallen in de Ardennen.
Dat werd me net iets te veel en heb maar besloten om naar huis terug te gaan
en later in het jaar bij beter weer verder te gaan. Heb om 13:30 de trein
uit Spa gepakt en was om 20:00 weer in Enschede terug.
Traject Spa - Mondorf les Bains
Wel, tijd voor de tweede poging, een ander seizoen, nieuwe kansen.
Ben van plan om in 9 dagen naar Zuid Luxemburg (Dudelange) te lopen.
Dit is in totaal 270km.
29/8/1997 : Spa - Stavelot [19km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "les Chiles" ten oosten van Stavelot. Mooie niet
al te grote camping aan de Ambleve rivier.
30/8/1997 : Stavelot - Schirm [34km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping Hohenbush 2 kilometer ten noorden van Schirm
langs de autoweg naar Sankt Vith. Grote camping met veel caravans.
Een speciaal veldje voor tenters.
31/8/1997 : Schirm - Rodershausen [35km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping vlak voor Rodershausen. Redelijke camping met
veel caravans, maar met een erg mooie veldje voor tenters aan de
rivier.
1/9/1997 : Rodershausen - Vianden [30km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Auf dem Teich" in de benedenstad van Vianden.
Erg leuk gelegen met zicht op de burcht. Voor wandelaars is er een heel
mooi plekje aan de andere kant van de rivier dat alleen met een
loopbruggetje te bereiken is.
2/9/1997 : Vianden - Berdorf [40km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Petit Suisse". Ondanks zijn mooie naam is dit
een van de minste campings tot nu toe. Alles is stokoud en aan
vervanging toe op deze camping. Het ligt wel vlak bij het centrum
van Berdorf maar dat is ook het enige pluspunt.
3/9/1997 : Berdorf - Wasserbillig [31km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping in het centrum van Wasserbillig vlak bij de
samenvloeiing van de Mosel en Sure. Mooi plekje vlak aan de Sure
buiten de camping. Heb de hele avond naar de met wijnranken beplante
helling aan de andere kant in Duitsland zitten kijken. Mooie camping.
4/9/1997 : Wasserbillig - Remich [37km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Europa" bij de aanlegplaats van de boten voor
ce "Moselfahrten". Lelijke volle camping met veel caravans. Als je
deze kunt vermijden moet je het zeker doen.
5/9/1997 : Remich - Mondorf les Bains [18km]
Zeer vroeg (6 uur) opgestaan vandaag en om 7 uur was ik al weer op pad. Het
was erg nevelig zo vroeg. Dat gaf de wijngaarden een hele aparte sfeer. In
Wintrange bij het beeld van de beschermheilige van de donder en bliksum
St. Donatius leidt een trap van 591 treden naar het centrum van de stad.
Hierna gaat de route nog een klein stukje door de wijngaarden en dan is het
weer afgelopen met de wijn. Na het punt waar de E3 afsplitst van de GR5
was ik het spoor volledige bijster. Volgens mij was de kaart verkeerd en
klopte de beschrijving ook niet. Ergo, ik heb dus een paar kilometer
omgelopen en pas op de weg naar Elvange de route weer gevonden.
Vanaf hier veranderde het landschap drastisch. Van een rivierlandschap in
een uitgestrekt ietwat heuvelachtig landschap. Je kunt echt tientallen
kilometers ver kijken.
Naar het zuiden toe presenteerd Frankrijk zich van zijn slechtste
kant met een kerncentrale. Hier ligt ook het beroemde Pays du Fer rond
Thionville, met alle gesloten mijnen, hoogovens en industrie.
De GR5 komt Mondorf les Bains binnen via het park bij het kuuroord. Dit park
staat vol met bijzondere rozen en andere planten. Het ziet er ook allemaal
eng netjes uit, zelfs voor Luxemburgse begrippen. Na het park kom je in de
autovrije hoofdstraat van het kuuroord uit en hier is het bijkans nog
klinischer.
In Mondorf heb ik om 11:30 de bus naar Luxemburg-stad gepakt en vanaf daar
via Luik de trein naar Enschede. Was s'avonds om 8 uur thuis.
De reisduur van het aan en afreizen wordt dus steeds langer.
Traject Mondorf les Bains - Barr
Tot nu toe vanaf de Waddenzee 821 km gelopen. Dit volgende traject zal me
over de 1000 km brengen. Het is nu voor het gevoel ook een echte
"lange-afstands" wandeling.
Van begin af aan heb ik tegen deze etappe het meest opgezien. Vanaf Nederland
werd het landschap eigenlijk steeds leuker. En nu wordt het waarschijnlijk
wat minder leuk doordat de route langs de industriegebieden van
Noord Frankrijk loopt.
Een ander probleem is dat er de eerste 180 kilometer helemaal geen campings
zijn. De eerste camping is pas in Liverdun.
Er zit dan ook niks anders op dan wild te gaan kamperen, of om zo nu en dan
een Gite d'Etappe te nemen.
25/4/1998 : Mondorf les Bains - Bos bij Rumelange [30km]
Vanochtend om 4 uur opgestaan en na een lange reis
om 13:00 uur in Mondorf les Bains aangekomen.
Vanaf Mondorf les Bains loopt de route eerst een poos in
westelijke richting over de grens met Frankrijk.
Hier wordt een nieuwe snelweg aangelegd en die ligt als een litteken
in het landschap. Ik denk dat de GR5 hier aan een drastische redesign
toe is.
Verderop is het landschap ook niet bijster mooi. Vooral het stuk waarbij
moet worden omgelopen om de autobahn Luxemburg - Metz
over te kunnen steken is erg saai. Tot overmaat
van ramp (mot)regent het ook nog de hele middag.
Na Dudelange wordt het beter. Het Haag park was
het eerste mooie stuk van traject van vandaag. Daarna gaat de
route de grens over.
Om 20 uur heb ik in het bos boven Rumelange zo'n
5 kilometer na de grens mijn tentje in het bos neergezet.
Was erg moe, 30 km op een eerste middag valt toch niet echt mee.
De tent staat in een dicht dennebos en de scheerlijnen heb ik
lekker makkelijk aan de bomen bevestigd. Ondanks de regen is
de grond onder de dennen bijna droog.
Ben doodop en ga vroeg slapen.
26/4/1998 : Bos bij Rumelange - Bos boven Rosselange [33km]
Heb vannacht erg slecht geslapen. Dat is elke keer weer hetzelfde aan het
begin van een lange trip.
Was vanochtend om 5 uur al wakker. Heb tot half
negen naar het tikken van de regen liggen luisteren.
Om 9 uur er toch maar uit gegaan. Ontbeten met
muesli en water en daarna op pad gegaan.
Het regende de hele tijd. Vaak heel erg hard.
Voor Escherange in het bos 1.5 km verkeerd gelopen.
Vreselijk veel blubberpaden in de bossen. Mijn
bergschoenen lekken ook omdat het leer bovenop
verbrand is en het vocht lekt door de droogte krimpscheuren naar
binnen.
In Escherange was het restaurant dicht en heb ik
in een bushokje wat gegeten. Kreeg van een
geestelijk niet helemaal in orde zijnde man een
bloemknopje. Heb hem maar een hardkeck met salami
gegeven. De man had lepra-achtige handen
waarvan hij de vingers niet meer kon gebruiken.
Verder had hij als tas een oude zwarte helm bij
zich.
Na deze pauze verder door de regen door naar Fontoy gelopen.
In Fontoy een kop thee met 2 gebakjes bij een luxe bakker
gegeten. Is ook altijd weer even wennen om de
brutaliteit op te brengen om als bezwete natte
landloper een luxe tent binnen te lopen, je
rugzak in een hoek te gooien en te gaan zitten.
Je voelt vaak wel aan dat je toch enigzins ongewenst bent.
Op het traject naar Neufchef braken de sluizen
pas echt open. Ben tot op de draad nat.
In Neufchef een dubbele koffie in een kroeg gehad.
Ook heb ik op het toilet van de kroeg mijn watervooraad bijgevuld
voor het kamperen vannacht. In totaal heb ik dan meer dan 3 liter
water bij me.
Lekker opgedroogd in het cafe en daarna in de richting van Rosselange
gelopen om te gaan kamperen. Eerste stuk was niet echt geschikt.
Maar zo'n 3 km voor Rosselange
heb ik toch een perfect plekje in het bos gevonden.
Om 7 uur stond de tent en had ik het diner (fussilini) klaar.
Het is eindelijk een beetje
droog. Vandaag toch een van de natste dagen uit
m'n wandelloopbaan gehad. Ondanks alles toch goed
opgeschoten. Doodmoe vroeg in bed gekropen.
27/4/1998 : Bos boven Rosselange - Jussy [39km]
Vroeg opgestaan (6:30). Het heeft de hele nacht geregend. Om 7:45 de
tent nat opgepakt. Vandaag gaat de route door het "Pays du Fer", het
land van ijzer. Langs Rombas zie je overal in de verte de industrie.
Het regenachtige, nevelige weer is hiervoor de perfecte begeleider.
Ondanks de industrie gaat de route hoofdzakelijk door bos. Dit bos
is wel vreselijk modderig door de aanhoudende regen. Zo nu en dan heb
je hele mooie uitkijkjes op de industrie in het "Pays du Fer".
Na de oversteek van de autosnelweg bij Ternel werd het wat minder met
het bos. In Feves Marieke gebeld waarna ik ben vergeten mijn mooie
telescopische LEKI wandelstok mee te nemen.
Helaas. Ook bleef het de hele tijd regenen op weg naar
Jussy en dat verhoogde de stemminmg ook niet bepaald.
Verdwaalt bij het Fort de Plappeville. Zag het even helemaal niet meer
zitten. Als ik op dat moment een bushalte was tegengekomen was ik
naar huis gegaan.
Toch maar doorgelopen en in een restaurant in Moulins le Metz een
kopje koffie gedronken. De jas was vreselijk doorgeslagen en
ik zag er vreselijk uit in de spiegel van het restaurant. Kreeg ook
allemaal van die begrijpende blikken toegeworpen (busje komt zo!).
Heb besloten naar het natuurvriendenhuis in Jussy te gaan en daar
de nacht door te brengen dan wordt alles misschien weer een beetje
droog. Na de weg hebben gevraagd kwam ik bij het chalet aan.
Het chalet is een erg mooi gebouwtje van donker gebeitst hout zo'n 100
meter boven het Maasdal gelegen met een mooi uitzicht op Metz
in de verte en en de andere kant van de Maas.
Er waren nog twee gasten, uit Nederland natuurlijk, Meppel.
Heb alles binnen uitgehangen te drogen, er stond zelfs een plas
water IN de rugzak.
Vanaf het moment dat ik bij het chalet aan kwam is het droog
geweest en zo nu en dan komt de zon er zelfs een beetje door.
28/4/1998 : Jussy - Bos na Vilcey sur Trey [45km]
Dit was weer zo'n "Kids don't try this at home" etappe.
Heb vandaag van 8:30 tot 20:45 gelopen en in die tijd bijna 40 km
afgelegd. Heb ook bijna niet gepauzeerd maar alleen maar lopen,
lopen,lopen.
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Het laatste stuk ging door het bos tussen Vilcey sur Trey en Montauville.
Hier is in de eerste
wereldoorlog vreselijk lang en hevig gevochten. De loopgraven uit
die tijd liggen er nog steeds. Heel erg luguber en indrukwekkend.
Ben nu erg moe en sta hier in het bos aan de rand van het slagveld
in een schuilhut. De hut is van de weg afgericht en niemand kan
me vanaf het pad zien staan.
Het is bijna donker, het eten is bijna klaar, dus
het is weer einde van een geslaagde dag.
29/4/1998 : Bos na Vilcey sur Trey - Liverdun [33km]
Na een toch wat onrustige nacht om 6:15 opgstaan. Heb vannacht
een paar keer een auto langzaam langs horen rijden. Dacht steeds
"nou stopt ie en gaan ze naar de hut", maar gelukkig bleef het
rustig. Om 6 uur was het ook een komen en gaan van vrachtautos
en dan lig je helemaal niet lekker meer.
Het was echt koud vanmorgen. Om 7:15 had ik de tent opgepakt en
was ik op weg door het bos naar beneden. Fantastisch nevelig weer
waarboven je de zon alvast kunt zien schijnen. Uit het bos kwam
ik in Montauville aan waar ik eerst 2 bakken espresso gedronken
heb. Verder een stokbrood gekocht en aan de rugzak gehangen. De
hele dag breek ik daar stukjes af.
Zo'n 5 kilometer buiten Montauville kwam ik de eerste collega
GR5'ers dit jaar tegen. Twee mannen uit Rotterdam die collegas bij
de NS zijn en samen de GR5 wandelen. Heel gezellig de rest van de
dag met ze opgelopen. Het is altijd erg leuk om met andere GR5'ers
wetenswaardigheden uit te wisselen.
Het weer bleef de hele dag goed en de route was prachtig. Veel bos,
glooiende weilanden en beekdalen. Vooral rond Rogeville was het
beekdal erg mooi. We zijn hier vreselijk fout gelopen, maar na
gedegen bestuderen van de kaart vonden we dwars door het beekdal
en over een paar prikkeldraadafscheidingen redelijk snel het pad
weer terug. Daarna ging de route door het glooiende Lotharingse
landschap met prachtige vergezichten verder naar Liverdun.
Hier lag mijn eerste officiele camping op dit traject.
Helaas pindakaas was het seizoen nog niet begonnen en was de camping
nog gesloten. Er was wel iemand het gras aan het maaien en die vond
het geen probleem als we ergens in een hoekje gingen staan. We hebben
dan wel geen warme douche, maar wel een lekker grasplekje en een kraan
met koud water. Dat is al heel wat als je een poos in het bos gekampeerd
hebt. De camping ligt erg mooi in de bocht van een rivier
onderaan het dorp dat tegen een redelijk steile helling op ligt.
Tussen de camping en het dorp loopt een spoorbaan door.
In het dorp lekker eten, gebak en biertjes gehaald en doorgegaan met elkaar
reisverhalen vertellen. Toen het donker werd gaan slapen.
30/4/1998 : Liverdun - Brin sur Sur Seille [30km]
Vanochtend om 7 uur op, snel ontbeten en om 8 uur al op pad.
Jammer genoeg moesten de Rotterdammers alweer naar huis omdat ze
de volgende dag weer moesten werken. Heb ze naar het station begeleidt
vanwaar ze met de (voor hun gratis) trein weer naar Nederland vertrokken.
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Geslapen in de Gite d'enfants bij Mme Stein. Dit was een gewoon
woonhuis. Het was bewoond door Mme. Stein zelf. Die moest naar
de opera dus ik had het hele huis voor mezelf.
Nadeel was wel de prijs, 130FF inclusief ontbijt. Is natuurlijk
erg goedkoop maar ik was de laatste tijd veel goedkoper gewend.
Om 22:00 gaan slapen en echt geslapen als een blok.
1/5/1998 : Brin sur Seille - Blanche Eglise [32km]
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht in de Gite in het centrum van Blanche Eglise. Dit is een
zeer grote Gite midden in het zeer landelijke dorpje.
2/5/1998 : Blanche Eglise - Gondrexange [32km]
Een dag om snel weer te vergeten. Om 6:45 met muesli ontbeten.
Om 7:30 afscheid genomen van iedereen en op pad gegaan. Het
weer was erg slecht. Het regende pijpenstelen en je kon
maar een paar 100 meter kijken. Vooral door de bossen lopen was
vandaag door de wateroverlast een crime. Dit was al door het gidsje
voorspeld.
Vlak voor Fribourg ongeveer 3 kilometer omgelopen omdat ik een afslag
was misgelopen. In Fribourg was het kleine dorpswinkeltje geopend.
Heb voor 2 dagen eten en wat fruit en zoetigheid gekocht. Verder
een liter melk gekocht die ik in de eerstvolgende kilometers heb
opgedronken.
Na Fribourg begon het Lotharingse merengebied. Eerst het grote Etang
du Stock en als laatste het grote Etang du Gondrexange. Ik had me
heel erg op dit stuk verheugd maar vond het toch wel erg tegenvallen.
Het leek een beetje op de Friese meren met alleen wat meer bos er om
heen. Verder leek het Etang du Stock wel een Duitse enclave.
De route door het Etang du Gondrexange was ook niet erg
interessant omdat je niet over de dijk heen kunt kijken. Het stikte
hier bij dit meer van de vissers (op karpers?)
Toen ik op de camping in Gondrexange aankwam regende het nog steeds.
Bij de bank
geld gehaald en van de campingbaas 2 sigaren gekregen want in het
dorp was niks te vinden.
De camping is een echte volle toeristencamping helemaal afgeladen met
caravans vol met weekend-kampeerders echt een plek om zo snel mogelijk
weer te verlaten.
Sta op een verhoging boven de speeltuin en de Jeu de Boules baan
waar een paar heren in gedeeltelijke pitbull-smoking hun partijtje
afwerken.
Lodewijk dacht al wel dat ik op deze camping zou staan en die kwam
nog even goeiedag zeggen. Hij logeert in de auberge een paar kilometer
terug.
Sta vlak bij een paar Nederlanders die de GR5 met caravan doen. Heb
lekker bij hun onder de luifel een sigaartje gerookt en wat biertjes
gedronken. Ben toch altijd weer verbaast dat mensen zo gehecht zijn
aan de caravan dat ze hem zelfs op de GR5 meenemen. Toen het donker
werd weer gaan slapen.
3/5/1998 : Gondrexange - Abreshviller [24km]
Vandaag was gelukkig weer een erg leuke dag. Goed geslapen en toen ik wakker
werd wqas het droog. Het was wel bewolkt en dat zou het tot laat
in de middag ook blijven.
Om 9:15 op pad. Kwam na een half uur Lodewijk tegen die de andere
kant op liep langs het kanaal waar de auberge baas hem had afgezet.
Bij Fraquelfing het eerste zicht op de Vogezen. Erg indrukwekkend.
Hier beginnen de echte bergen en die houden pas in Nice weer op.
In Niderhoff heerlijke koffie gedronken en HW cafe creme sigaartjes
gekocht. De zondagse bar-hangers begrepen echt niet de lol van wat
ik aan het doen was. Na Niderhoff gaat de route voor het eerste echt
de Vogezen in. Heel mooi bos met gigantisch hoge bomen. Vooral het
loofbos met beuken van wel 50m hoog was prachtig. Zo nu en dan kon je ook
al redelijk ver kijken en zag je overal donkere bergen in de verte.
Had echt een beetje top-of-the-world gevoel vandaag.
Het eerste dorpje in de Vogezen was St Quirin en dat was meteen
een prachtig schilderachtig dorpje met een mooie kerk en allemaal
pittoreske huisjes.
Toen ik na St.Quirin de heuvels weer in liep hoorde ik in de verte
het gescheur van motoren. Na een paar kilometer zat ik midden in de
jaarlijkse "bergop-race" van Abreshviller. De grap is om met allerlei
soorten auto's en motoren zo snel mpogelijk de bereg op te scheuren.
Sommige auto's leken haast wel Formule 3000 autos en waren ook heel
erg snel. Er was vreselijk veel volk op de been en heel Abreshviller
stond vol met busjes en trailers van de deelnemers.
Sta op de camping vlak bij het centrum van Abreshviller. De camping
baas is dronken en als ik hem vraag waar ik een biertje kan kopen
krijg ik er een paar in de handen gedrukt. De camping stond toen ik aankwam
helemaal vol met busjes en trailers die bij het evenement horen
maar hij loopt nu langzaam leeg. Ik ben nog bijna de enige op de
hele camping. Het is weer akelig koud en ik ga weer vroeg slapen.
4/5/1998 : Abreshviller - Schirmeck(Rothau) [31km]
Vandaag is zo'n dag waar ik me al maanden op heb kunnen verheugen
, de eerste dag de hoge Vogezen in en wel meteen met een top van
boven de 1000 meter, de Donon.
Om 7 uur opgestaan, thee gezet, ontbeten en om 8 uur op pad.
Onderweg nog bij een cafe-annex bakker koffie gedronken en nog
eens gecheckt of Lodewijk en consorten niet ook al op pad waren.
Daarna over de gewone weg naar Lettenbach waar de echte trip over
de beboste heuvels begon.
Het pad ging vanaf Lettenbach tot aan Schirmeck de hele dag door het
bos. De ene keer was het bos wat oorpronkeler als de andere, maar
volgens mij heb ik nog nooit zo langs achter elkaar in hetzelfde
bos gelopen. Het enige minpunt was wel dat er op veel plaatsen echt
flink gekapt was en dat die nare littekens echt overal te zien
waren. Echt vierkante kilometers tegelijk.
Bij het punt op de kaart aangegeven als "la Belle Roche" gepauzeerd
en genoten van het prachtige uitzicht. Hier leek het wel weer op
een echte wildernis.
Tot een uur of 12 was het weer was niet echt goed, maar toen ik rond
het middaguur bij de Petit Donon arriveerde brak de zon langzaam
door. Vanaf de Petit Donon ging het pad over een bijna geheel kaal
gekapte helling in een half uur naar de top van de Donon. Dit is
volgens mij de meest noordelijke berg boven de 1000m in W-Europa.
Ik lijk wel een Amerikaan als ik dit zeg.
Op de top stond een gereconstrueerde Keltische tempel. Vanaf hier
had je een fantastisch uitzicht naar alle kanten. Ik kon heel mooi
de bossen zien waar ik de hele ochtend door geploeterd had. Naar het
zuiden toe zag je de ballons door een soort heiige nevel heen. Heel
erg mooi en appetizing voor de komende dagen. De Ballon d'Alsace
stak overal boven uit.
Ben ongeveer een uur op de top geweest en er waren bijna geen andere
toeristen boven. Heb in totaal maar een man of 6 gezien. Erg rustig
voor zo'n mooie attraktie.
Vanaf de Donon was het nog 2 uur hoofdzakelijk berg-af lopen naar
Schirmeck. Weer hoofdzakelijk door het bos met hele mooie uitzichten
op het dal, vooral op het laatste stuk.
In Schirmeck liep ik tegen de grootste supermarkt (Intermarche) tot
nog toe aan. Omdat ik verwachtte dat de camping vlak bij zou zijn
heb ik flink ingekocht, cassoulet uit blik, fruit, Munster kaas,
een liter bier etc. etc. Hier had ik een half uur later toen ik
had ontdekt dat geen van de 3 aangegeven campings meer bestond goed
spijt van. Daar stond ik met een rugzak met 4 kilo lekkers en geen
plek om te slapen. Toen ik het VVV had gevonden bleek dat er 4 km
verderop in het plaatsje Rothau nog een camping was.
Ik had dus de keuze om te gaan wandelen of om nog een keer 3 liter water
in te slaan en illegaal in de heuvels boven Schirmeck te kamperen.
Ik gaf de voorkeur aan het eerste en heb echt in een idioot hoog tempo
langs de grote weg naar Rothau gelopen. De camping ligt redelijk
ydillisch aan het einde van het dorp tussen de spoorbaan en een
rivierje in. Het was half zeven toen ik aankwam en ik heb snel de
tent opgezet en ben al mijn lekkere dingen gaan eten en drinken.
Lekker warm gedouchet en in de wel erg frisse avondkou de voorraad
bier wat handzamer gemaakt.
Er stond nog een Nederlander op de camping die uit de zuiden van de
Vogezen kwam. Hij beweerde dat het daar nog kouder was.
Nog een poos in de kou voor de tent gezeten genieten van de biertjes
en de sigaartjes en laat gaan slapen.
5/5/1998 : Schirmeck(Rothau) - Barr [42km]
Om 6:45 opgestaan. Het heeft flink gevroren (-5C) vannacht. Om 7:30 op
pad gegaan. Eerst moeite gedaan om de GR5 op de berg naar Struthof
terug te vinden. Pas na Struthof had ik echt het goede pad weer te
pakken. Struthof zelf is een WO2 concenbtratiekamp waar de Duitsers
onwelgevallige burgers en zigeuners wegstopten. De meesten hebben
de oorlog niet overleefd. Voor de poort stonden heel erg veel Duitse
bussen. Volgens mij liepen er alleen maar Duitsers rond.
Het uitzicht vanaf Struthof is prachtig. Richting het noorden kun je
de Donon zien liggen.
Na Struthof loopt de GR5 hoog door de Vogezen in de richting van het
hoogste punt vandaag. Het Champ du Feu. Een populaire plek voor
dagjesmensen en skieers. Voor de doorgewinterde GR5'er is het echter
niet zo spectaculair. Ik vond de uitzichten tussen Struthof en het
Champ du Feu leuker.
Hierna gaat de route door weer erg veel bos naar beneden naar le Hohwald.
Dit is een luxe ietwat kitcherig vakantie-oord.
Hier heb ik naar huis gebeld en besloten naar Barr te lopen en de
volgende dag naar huis te gaan.
In 2.5 uur naar Mont Saint Odille gelopen. Prachtig gelegen klooster
boven het Rijndal. Wat mij betreft het hoogtepunt van de afgelopen
dagen. Tot mijn verbazing was het ook helemaal niet druk.
De Gite in Barr gebeld, er was nog plek zat.
Heb me daarna de berg af laten stuiteren het Rijndal in en om 19:00
kwam ik bij de Gite aan. Het bleek mijn lucky day te zijn. De gite van
de familie Baechert was gelegen in een wijngaard. Verder was er ook een
mini-camping. Ik heb s'avonds achter de boerderij een fles gewurtztraminer
uit de eigen wijngaard soldaat gemaakt. Het was werkelijk perfect.
De gewurtztraminer was zo fruitig dat ik hem nog rook toen ik de volgende
morgen naar het toilet ging. Een perfect einde van een paar mooie
dagen. Deze laatste dag was ook een waardige afsluiter, alleen een beetje
lang, 42km met volle bepaking door de heuvels in 11.5 uur.
De volgende dag heb ik de trein naar Nederland terug gepakt.
Traject Bar - Pontarlier
Om 18:30 ben ik in Barr aangekomen na een snelle reis. Had onderweg veel oude
treinen vooral de laatste van Straatsburg naar Barr was zo'n model dat in
Nederland al 15 jaar niet meer rijd.
Ik was van plan in de gite bij wijnboer Baechert, waar ik de vorige keer was
geeindigt, te gaan slapen. Maar helaas de familie had de gite dichtgedaan
omdat er teveel door groepen in gefeest werd.
Dus was ik gedwongen op de camping achter het huis te gaan staan.
Op zich geen straf want het is een van de leukste
campings die ik ken. Je staat midden tusssen de wijnranken en je hebt een
heel mooi uitzicht op het Rijndal.
Heb een gewurtztraminer '97 van de boer zelf gekocht. Het type van vorig jaar
was uitverkocht. Er was iets aan upgrading gedaan en je kon nu kiezen uit
een paar dure cru's en een simpele. Heb lekker de simpele genomen. Die was
best aardig. Kreeg hem mee naar de camping in een wijnkoeler helemaal vol met
ijsblokjes om hem gedurende de avond koel te houden.
De camping was voor driekwart vol. Ik stond bijna onderaan vlak bij een stel
Nederlanders die voor het eerst op pad waren met een nieuwe camper. Het enige
wat ze deden was bekvechten en als ik langsliep toverden ze een stralende
glimlach op hun gezicht! Keeping up the appearences.
Het is mooi weer, heel anders als voorspeld, er zou nl. veel regen moeten
vallen. De hele dag was al heet geweest. Doorde de hitte in de trein en de
droge lucht kreeg ik later op de avond nog een bloedneus, maar die was snel
weer over.
Heb weer de normale twijfel die ik altijd aan het begin begin van zo'n trip
heb. Het alleen zijn is in het begin ook vaak zwaar.
Je moet even een poosje rondgelopen hebben en weer een beetje contackt
met het land krijgen dan gaat het allemaal weer prima.
Ben om 9:30 gaan slapen want ik ben van plan de hele trip elke dag om 6:15
op te staan en dan zo snel mogelijk te vertrekken om van de koele rustige
ochtend te profiteren.
1/5/1999 : Barr - Chatenois [34km]
Volgens plan opgestaan, thee gezet, ontbeten met muesli en om 7:30
vertrokken.
Het was prachtig weer, niks tekenen dat het vandaag slechter zou worden.
Eerste uur tussen de glooiende wijnvelden door naar Andlau. Dit is een
erg mooi en bekend wijngebied.
Tussen de GR5 en de Vogezen liggen 3 Grand Cru wijngaarden.
Vlak voor Mittelbergheim mistte ik een afslag vlak voor een kerkhof. Maar
omdat ik goed op de kaart keek ontdenkte ik dat ik onder een foute hoek
Mittelbergheim binnenliep.
In Andlau bij de bakker een sinaasappel, brood en met suikergelei bedekt
gebak gekocht.
Hierna begon het zware werk voor de dag.
Eerst omhoog langs een 'route forestiere', een weg gebruikt voor de
bosarbeid, door een bebost rivierdal naar het maison forestiere Gruckert.
Het pad steeg heel geleidelijk
en het was een mooie manier om weer aan het klimmen te wennen.
Na Gruckert ging de route redelijk level naar de Col de l'Ungersberg.
Vanaf deze col
begin de wat steilere beklimming van de Ungersberg (901m).
Vlak na Gruckert ontmoette ik een wat ouder Duits stel. Heel aardig, maar
ze hadden 1 probleem.
De man wilde dolgraag naar de top van de berg maar de
vrouw wilde absoluut niet meer. Ik was om 11:00 op de top en ik heb een half
uurtje gepauzeerd en ik denk toch dat zoals gewoonlijk de vrouw het
gewonnen heeft want ik niemand meer gezien.
Op de top was een stenen constructie gemaakt waarop je kon klimmen voor het
uitzicht. Het was wat heiig dus je kon niet zo heel ver kijken. Je zag heelo
mooi de route waarlangs je gekomen was en in de verte kon je La Champ du Feu
ook zien liggen, maar naar het zuiden toe bleven de hoge Vogezen
onzichtbaar. Ben echt goed moe, maar dat is logisch na de eerste klim.
Na de Ungersberg gaat de route eerst vrij steil naar beneden door het
bos. Na een half uurtje gaat het daarna een paar uur op en neer door het bos
naar de ruine du Bernstein waar ik om 14:00 aankwam. Onderweg een paar fikse
onweersbuien gehad. Alles in het bos zit onder een laag stuifmeel. Ook mijn
rugzak en regenjas,
Bij de ruine kon je een toren inklimmen voor weer een mooi uitzicht over
het Rijndal want alle ruines hier liggen op een hoog en strategisch punt
boven het Rijndal.
De zon begon weer te schijnen dus ik ben even omhoog geweest en het
uitzicht was inderdaad heel aardig.
Daarna volgde een vervelend stuk naar beneden gevolgd door 3 km platte
asfaltweg. Dit was qua pad wel het dieptepunt in de Vogezen. Vooral omdat
het ook weer begon te regenen.
Om 16:30 kwam ik in Chatenois aan. Ben naar de Gite gelopen helemaal aan het
einde van Chatenois waar de GR5 het dorp weer verlaat. De gite was een hele
moderne en er waren allerlei liefdadigheidsactiviteiten bezig zoals een
bazar voor zondag en een uitgebreid diner met een stel gehandicapten.
Bij de ingang terwijl ik op de beheerster stond te wachtten ontmoette ik
Nicole. Zij was van plan de GR5 vanaf Maastricht in 100 dagen te lopen.
Haar man vond het maar eng en ze moest hem ook elke dag via de GSM bellen.
Verder heb ik in deze gite het echtpaar uit Meppel waar ik vorig jaar samen
een avond in een gite in Jussy heb gezeten weer. Wat is de wereld van het
toerisme toch klein. Ik herkende ze vaag, maar wist het ook niet echt meer
zeker. Totdat de vrouw bij on kwam staan en Jussy zei, toen wist ik het
weer.
Heb een fles Tokay Pinot Gris gekocht bij de wijnboer om de hoek. Die gilde
meteen "aha Hollandais". Waarom begreep ik niet helemaal want het was wel
bijna de duurste fles uit zijn assortiment.
Heb de fles gedeeld met Nicole die nog niet zo aan gites gewend is een
afhaalpizza heeft gehaald omdat ze geen eten bij zich heeft.
2/5/1999 : Chatenois - Aubure [34km]
Ben om 6:45 opgestaan. Heb erg slecht geslapen, het bloed bleef maar met een
noodgang door het lijf pompen. Denk dat ik de volgende keer maar niet weer
moet roken en drinken na een eerste zware dag.
Om 7:45 ging ik weer op pad. In de gite werd de bazaar met eigen
pottebaksels klaargezet. De dochter organisatie-vrouw sprak accentloos
engels. Ik heb nog nooit een Fransman zo goed engels horen spreken.
Na een redelijk eenvoudige klim met alleen op het laatste stuk een steile
klim was ik om 10:10 op Haut Koningsburg (733m), de beroemdste ruine in de
Vogezen.
Deze is totaal gerestaureerd en ziet er vreselijk gelikt uit.
Het was zondagmorgen dus vanwege de drukte de slechtste tijd voor een
bezoek. Dat heb ik dan ook maar niet gedaan.
Het was warm dus ik heb lekker een
magnum ijsje (17ff) gekocht en heb even Marieke gebeld om te vertellen dat
alles OK was. De telefooncel stond in de schaduw en de rijp hing nog overal
aan, een voorproefje van wat me op de hoge Vogezen toppen te wachten staat?
Na Haut Koningsburg gaat de GR5 iets naar beneden om daarna via een redelijk
level stuk door het bos naar Thannenkirch te gaan. De uitzichten op de
Theanchel en de vallei van Thannenkirch zijn hier werkelijk fantastisch.
Ik had hier erg hoge nood en toen ik goed en wel zat kwamen er een paar
mensen langs die ik niet had horen aankomen.
Eerste keer in m'n leven dat me dit is overkomen.
Na het erg mooi dorpje Thannenkirch gaat de route eerst fiks omhoog het
bos in en gaat daarna langs 3 kasteel-ruines boven Ribeauville.
Ik vond de laatste ruine, de St-Ulrich ruine het mooist. Het kwam heel
authentiek over en lag werkelijk prachtig vlak boven Ribeauville met
uitzicht op het Rijndal en de wijnvelden rond Ribeauville. Alleen jammer
dat het weer heiig is, maar dat hoort erbij.
IK heb het hier in ieder geval nog nooit anders gezien.
Ik was daar om 13:00 en heb lekker een half uurtje zitten genieten van het
uitzicht met mijn schoenen uit op de rand van de ruine.
Vanaf de ruine ging de route rechtstreeks naar Ribeauville om daarna
via een klein stukje door het dorp aan de andere kant van het dal weer
omhoog te klimmen. Dit was een zware klim in de middaghitte. Ik heb me
helemaal rot gezweten.
Het eerste stuk na Ribeauville zat vol met valkuilen . Ben 2 keer bijna mis
gelopen, maar kon net op tijd herstellen.
In Nederland hoor je vaak dat de GR5 overlopen is. Nou dan zouden ze hier
eens moeten lopen. Op sommige stukjes leek het wel of ik de eerste van het
jaar was.
Om 15:15 kwam ik op de Col du Seelaacker aan waar een paar nukkige Fransen
in een meertje met schepnetjes naar visjes zaten te vangen.
De meeste Fransen
zijn hier heel aardig, maar er lopen er toch ook veel rond die de reputatie
van de Fransen waarmaken.
Na de Col was de route eerst redelijk vlak om daarna flink te stijgen naar
de Konigstuhl, het hoogste punt van de wandeling tot nog toe. Dit is een
partij rostblokken op de top van een berg die wel erg lijkt op een stoel.
Vandaar de naam, een zetel voor een koning. Op weg naar de Konigstuhl kwam
ik echt de man met hamer tegen. Heb een reep chocolade en flink wat brood
met honing moeten eten voor ik weer verder kon.
Vanaf de top had je totaal geen uitzicht door al het bos eromheen.
Maar de route vanaf de top in de richting van Aubure, de stopplaats voor
vandaag, maakte alles goed. Hier ging de route een poos over een graat die
ongeveer even hoog was als de top waarbij je weidse uitzichten alle kanten
op had. Fantastisch, de mooite van de trip tot nog toe.
Jammer alleen dat je zoiets nooit goed op de foto krijgt heb ik door schade
en scahnde geleerd.
Ik heb nog wel een foto van mezelf gemaakt op de maar ik struikelde toen ik
van het fototoestel naar de poseerplek liep dus ik sta nu helemaal in
onbalans op de foto.
Vanaf de graat leidde de route via een eenvoudig bospad naar Aubure.
Aubure is het hoogstgelegen dorpje van de Elzas en ligt op 800m.
Het ligt erg uitgestrekt in een dal omringd door allemaal bergkammen van
tegen de 1000m.
Om 18:30 kwam ik aan in het dorpje waarbij, het begint al te wennen, de gite
was verkocht en tijdelijk gesloten en de camping ook nog gesloten
was. Ik had geen zin om een andere gite die er ook nog was uit te proberen
en heb de tent op de gesloten camping neergezet. Omdat er een waterkraan
onder
het receptiehokje zat had ik in principe alles wat ik nodig had. Dit
onderscheidde me van de wilden.
Bij een cafe annex winkeltje heb ik brood, doperwtjes met worteltjes en een
blik worstjes in linzen gekocht.
Verder heb ik voor 45ff een liter Edelzwicker gekocht om vanavond het vocht
weer een beetje aan te vullen (niet helemaal natuurlijk).
Eerste rampje is ook net gebeurd. Mijn slipper is net uitgescheurd en ik
heb geprobeerd hem met duct-tape te repareren. Maar eens kijken hoe lang
die het uithoud.
Vandaag een fikse dag gehad. Ongeveer 8.u uur gelopen waarbij minimaal
1400m gestegen is. Ik was, ondanks de man met de hamer, hier op de camping
weer redelijk snel fit en heb een erg goed gevoel aan de dag overgehouden.
3/5/1999 : Aubure - le Roche du Tanet [33km]
7:15 op pad, erg goed geslapen (21:30-6:15), gisteravond fles EZ driekwart
leeggedronken,
vrolijk naar bed dus.
8:35 1128m pierre de les trois bains
Eerste stuk na Aubure was erg mooi. Het weer is prachtig, de zon schijnt
en er is geen wolkje aan d lucht.
Het was voor mij het eerste uitzicht op de hoge vogezen waar ik
de komende drie dagen door zal lopen. Daarna verdween de route weer in het
bos. Hier op de pdltb is een schuilhut gebouwd zoals je die hier erg veel
ziet. Eeen soort hans en grietje hut
met wat banken langs de kant een een of twee tafels in het midden.
De geur hebben ze ook allemaal hetzelfde nl. dat van verbrand hout.
De bospaden worden naarmate je hoger komt weer steeds blubberiger.
9:45 1228 le Grand Brezouard
Hoogste noordelijke berg in Vogezen, naar noorden toe is niks hogers.
Fantastisch uitzoicht
naar alle kanten. Er liggen overal nog platen sneeuw op de
berg en op het pad. Vlak voor de top staat een verlaten refuge van de
clubVosgien (CV), helemaal verwaarloosd en vernield, droevig.
Het weer blijft mooi alleen de lucht is nog steeds wat heiig.
12:00 le bonhomme
Gezocht naar kruidenier, alleen een sjacherijnige boulangervrouw gecvonden.
Echt zo'n kakmadam die lekker glijdt met dure klanten maar die haar
zuinigste gezichtje opzet als er een
wandelaar binnenkomt die zich een paar dagen niet heeft geschoren. Melk,
bladerdeeggebak,
chocolade en sigaartjes gekocht. De slager die die ook groente en fruit
verkocht was dicht. Dat
wordt dus een paar dagen vitaminepillen.
Heb daarna in het openbare toilet van le bonhomme mijn shirt gewassen en nat
weer
aangedaan, heerlijk koel en fris want hij begon na 3 dagen al aardig te
stinken.
13:30 926m, Etang du devin
Mooi meertje op 926m boven le Bonhomme, er is een stukje terug een nieuwe
gite d'etappe uit de wand geblazen. Vlak daarna was er een gedenkteken
voor een rustplaats voor Duitse soldaten in de Eerste Wereldoorlog, vreemd.
14:40 1125m carrefour duschesne.
Zonet voor het eerst echt fout gelopen heb hierdoor de echte top van de
Tete de Faux gemist. Heb aan de overkant waarschijnlijk dit uitzicht
ook wel gezien en heb toch nog wel genoeg gezien.
Aan de zuidkant de route weer op kunnen pikken.zit nu aan de rand van
een een of ander oorlogskerkhof.
16:10 ergens boven lac blanc
Wauw wat een leuk uurtje heb ik net gehad. Zit nu boven het Lac Blanc
naar het noordoosten te kijken.
Het uitzichtis helemaal onbelemmerd. De hele crete ligt hier vol met
sneeuw. Kan er nauwelijks doorkomen. Tot mijn kuiten zak ik er zo nu
en dan in. Heb voor de tijd nog 3l water meegenomen dus niks belet
me straks op de crete te gaan kamperen.
17:00 ergens voor het gazon du faing
Net vreselikverdwaald omdat ik door de sneeuw het pad niet kon vinden.
Ben door het bos toch op het hoogveen op de top beland en zie nu de
besneeuwde toppen in het zuiden. Daar
ligt nog veel meer sneeuw als hier dus ik moet maar hopen datr ik er door
kom.
18:45 onder de roche du Tanet
Via een werkelijk heel mooie uitzichtsrijke wandelin ben ik hier aangekomen.
Voorl toen ik de eerste keer de Hohneck zag was ik ademloos. Het was net
of je 2 orcas in het water zag liggen
door de sneeuw.
De sneeuw is soms echt heel diep. Tot wel een meter. Ook op het
pad. Ik ben
ook al tot mijn knieen weggezakt.
Heb de tent aan de rand van het pad neergezet. Ik ben de hele dag niemand
tegengekomen, de
tent staat nog geen 54 minuten n ja hoor 3 Nederlanders komen voorbij.
Sta vlak voor de roche
du Tanet. Heb verder ook een mooi uitzicht op het dal richtring Metzeral.
De hoogte is ongeveer 1250m. Dus weere 450m hoger dan gisteren. Het zal
wel erg koud zijn
hier. Het weer slaat wat om lijkt het. Er komen wat meer wolken en de wind
neemt ook toe.
Heb vandaag wel erg veel geluk gehad met het weer.
Verder is er ook een klein rampje gebeurd, ik ben nl mij zwitsers mes kwijt.
Na 10 jaar trouwe
dienst is hij er nu vandoor gegaan. Ik baal dus als een stekker want ik
kon er alles mee. Hoop dat ik in Thann een nieuw kan kopen in een een
of andere tourist trap shop. Het is dicht
genoeg bij Zwitserland om een hot-item te zijn in de souveniershops.
4/5/1999 : le roche du Tanet - Grand Ballon [38km]
6:15 opgestaan, erg slecht geslapen (vanaf 2), vallen
7:05 weer op pad heb de fleece aan want het vriest volgens als je in de
wind zit.
8:30 le Hohneck
Had vanochtend wat problemen met dat de hartslag bij het minste of
gereingste omhoog vloog.
Heb daarna wat extra zout genomen omdat de bloeddruk ook wel te laag leek
te zijn (gehoord van Nicole).
Route ging weer helemaal langs de crete met een op view naar het oosten. De
wind woei
vreselijk hard en ik had het zelfs in m'n nieuwe synchilla erg koud.
Eet op dit moment een elzasser torte met myrtylles en een koffie
(34ff samen, niks is hier goedkoop, ja het uitzicht).
10:05 le hohneck
Koud, koud, koud. Ben door erg veel sneeuw naar de top van de Hohneck
gelopen. Dit is een kale berg zuidelijk van de Col du Schlucht.
Je hebt hier rondom zicht, het weer is alleen nog niet al te best.
Het waait vreselijk, sneeuw wordst opghewaaid tot regen. Het is bewolkt,
koud en er is niet veel zicht.
Het restaurant staat boven op de berg en daar Zit ik nu aan de
chocolademelk om weer een beetje warm te worden.
Onderweg in het bos onder de berg had ik zo nu en dan te maken met 1.5
meter sneeuw.
12:30 batteriekopf
Sinds Hohneck over de crete gelopen. Wind en sneeuw. Nog 2 hollanders
tegengekomen. Die
zeggen dat alles dicht zit (hutten). Koud en gloeierig!?
14:15 col de hahnenbrunnen.
Laatste stuk van Col du Herrenberg liep weer in de schaduw van de wind.
Lekker warm, er komt ook een beetje zon.
Sprak weer met Nederlander, alles schijnt hier dicht te zitten.
Uitzichten terug naar 3 kopfen en Hoheneck, mooi.
Bossen hebben op dit stuk erg veel te lijden gehad van de zure regen.
Ze zijn helemaal bruin en dus dood.
16:50 op weg naar Col du Haag.
Koffie gedronken in le Markstein. Kon daar slapen voor 51ff in een dortoir.
Dat klonk me teveel als een slaap-abatoir dus ben nu op weg naar
Col du Haag. Daar is een gite, of die open is
vraag 2. De route heeft, het wordt saai weer prachtige vergezichten op de
valleien rondom de crete. De laatste paar uur vooral de vallei waar Thann
aan het begin ligt. Le markstein was
qweer zo'n typisch pasdorpje. Heel erg uitgewstrekt,en niemand woont er
permanent. Het was ook een actief dorp, parapent, waterbobben??
19:00 hellin Grand Ballon
Wauw, wat een standplaats, beste ooit, sta vlak onder de top van de gb op
een helling en ik kan tientallen kilometers kijken. Sta op zo'n 1350 meter.
Dat zal ik deze vankantie wel niet verbeteren.
Het weer is goed en de wind is wat gaan liggen.
Fred Triep met 2 vrouwen onmoet. Die wilden bij dezelfde ferme-auberge
eten als ik. Maar die was dicht en zij gingen naar het hotel onder de
top van de GB. Gek, wat is de wereld toch heel erg klein.
Heb vandaag 12 uur gelopen, maar heb niet te driftig geklommen ik heb niet
echt het gevoel dat ik bekaf ben. Dat gevoel had ik gisteren wel.
Verlang wel weer eens een keer naar een warme douche na 3 dagen in het
wild. Er zitten hier wilde zwijnen onder me in de bosjes.
Ouders met een stuk of 3 kinderen, een stuk lichter van kleur.
5/5/1999 : Grand Ballon - Thann [24km]
7:00 op wat later als ander, goed geslapen.
8:00 hotel GB
Soep op de GB. Niks te zien. Naar beneden.
Restaurant, sandwhich besteld. Lekker warm. Fred en co zitten er nog.
Ontmoet nog 3 andere Nederlanders.
9:50 col amic
Ontmoet een andere Nederlander.
13:30 boven Thann, kerk of kathedraal erg mooi. Mooi oud elzasser
binnenstadje.
14:30 Thann gite d etappe 0389-375960 code 7539
Nou vandaag dan een soort halve 'rustdag'. Ben na een goede nacht
slapen om 7 uur opgestaan. Toen ik naar buiten keek zag ik alleen maar
dikke mist.
Weg prachtig uitzicht. Snel de tent opgepakt. Dat valt nog niet mee op de
vroege morgen als je
opstart-problemen hebt. Omhoog geklauterd naar het pad en in een kwartiertje
naar de top gelopen. Daar was het nog steeds vreselijk moisteg, zicht 50m.
Dus ben ik naar het hotel onder de top
gelopen en heb daar een heerlijke ham-sandwhich gehad.
Fred Triep cs. waren er ook nog. Verde een paar Nederlanders ontmoet die
de Op-Pad route van een paar jaar terug liepen. (De steile foto was nep).
Op het eerste stuk naar beneden kon ik de weg niet echt goed vind. Was ook
niet aangegeven bleek later. Daar ontmoette ik een andere Nederlander
die de GR5 tot Thann liep. Met hem heb ik de rest van de dag opgelopen,
tot het kasteel boven Thann. De route liep weer op en neer door
hoofdzakelijk gemengd loof-naaldbos met zo nu en dan een
stuk weiland. Op de weilanden heb je het echte uitzicht. In de bossen zie
je meestal niet zo heel erg veel.
Bij de Molkenrein ferme-auberge lekker met uitzicht koffie en kaastaart
gehad. Vlak boven Thann ben ik nog even naar een ruine geweest terwijl
mijn tochtgenoot is doorgelopen. Bij de
ruine had je een heel mooi overzichtr over de stad. Thann is volgens mij
het eerste (of het laatste dorp) aan de Elzasser Weinstrasse.
Bij het VVV het adres gekregen van de gite. Die was
vlakbij het cenrum gelegen en heel modern. Hij was leeg toen ik aankwam
maar er zijn inmiddels wat meer gasten gekomen.
Gite, 1 keuken, 3 slaapzalen, ik met 10 bedden, nog alleen. Onduidelijke
Noord-Afrikaanse types, 2 keer gezin geweest, maar niet terug gezien.
Naar de supermarkt geweest en eten voor een paar dagen ingeslagen. Verder
natuurlijlk de
onvermijdelijke fles gewurtztraminer en een stuk munsterkaas ingeslagen.
Die zit ik hier nu lekker op de stoep van de gite op te peuzelen. Het
regent pijpestelen , maar dat was ook
voorpeld. Morgen wordt nog een slechte dag maar daarna wordt het weer goed.
Heb Marieke gebeld en alles was thuis OK dus ik kan richting Jura gaan.
6/5/1999 : Thann - Ballon d'Alsace [33km]
06:30 op
07:10 vertrek
07:40 Col du Staufen.
Het begin van de etappe vandaag was warrig. De aanwijzers waren niete
helemaal eenduidig en het eindigde ermee dat ik de route van de rode
driehoeken steil omhoog de berg boven Thann volgde ipv. de route van de
rode vierkanten die geleidelijk de berg opklom. Heb halverwege
besloten via de kaart zelf naar de col te lopen waar ik de rode vierkanten
weer kon oppikken.
Het weer is vanochtend goed. Het heeft flink geregend vannacht, maar de
helemaal is nu een beetje blauw met wat wolken waar de zon vaak
doorheenkomt.
9:15 Col du Hundsrucken
Zit lekker koffie te drinken met een Mastino naast me. Weet niet helemaal
of ik wel mag opstaan. Wacht maar even tot het baasje er weer is. Het
baasje is een nogal nors type dat lijkt
op dzn hond dusa het is wel gezellig.
Route leidde door het koele bos ongeveer 400m hoger. De volgende etappe is
400m stijgen in 1 uur. Dat is zwaar. De uitzichten waren niet echt
fantastisch maar zometeen kom ik weer op de weiden op de ballons en daar
is het uitzicht steeds fantastisch.
Er is hier vroeger waarschijnlijk wel een hoop fout gegaan met de natuur
want obveral staan bordjes met stichteloijke texten datb de voorzichtig
moet zijn met de natuur. Er stonds zelfs
een bordje dat je jonge hertjes niet moest aanraken.
11:30 Col du Belacker, ferme auberge
Nadat de route op de Tanner Hubel uit heyt bos kwam voerde hij weer over de
weiden op de top van de ballons. De uitzichten waren echt heel moooi.
Wel een uur lang continue fraaie vergezichten.
Het verschil met routeover de crete is dat deze routew meer over
heidegrond gaat terwijl de route van de crete wat ruiger, rotsiger en
meer door veen/heide voerde. Enige
minpunt is het weer. Het is veel bewolkt en de Grand Ballon is nadat ik
nboven kwam in de wolken vetrdwenen en er nog niet weer uitgekomen.
13:30 col de la Perches
Veel bos, hoog, en een onverwacht vuile klim. Col ligt boven mooi meertje,
het lac de la Perches. Ben beetje shaky, misschien door de torte fromage
blanc. Was gisteren na de torte ook al een beetje shaky.
18:30 Ballon d'Alsace, 1240m, auberge la musadiere
Het was een lange middag. Na de euforie van de ochtend was het s'middags
vooral veel op en neer door het bos.
Je had wel wat uitzichten maar het was niet zo heel spectaculair.
Alleen het laatste stuk naar de Ballon d'Alsace was wel leuk.
Kwam vlak voor de top Fred Triep en nog 1
co tegen. De wereld blijft heel erg klein. Ze waren terug gegaan omdat Fred
niet tegen de
sneeuwhelling op durfde. Hij had daar slechte herinneringen aan uit Spanje.
Het bleek dat Fred een stuk van mijn GR5 verhaal had gelezen want hij wist
dat ik in Vise een doorwaakte nacht had gehad.
Ik wel door de sneeuw tegen de berg op gegaan en het was redelijk
eenvoudig. Je moest je kop er wel heel goed bijhouden want als je naar
beneden gleed had je minimaal iets gebroken.
Op de top was zoals gewend weer een prachtig uitzicht.
Kon alleen de aangekondigde hut niet vinden. Wel allemaal 'dure' ferme
auberges (>200ff)
maar geen hut. Besloot maar door te lopen om te zien wat ik tegenkwam.
Ging aan de rand van de ballon nog even in een auberge wat drinken en toen
bleek dat je voor 95ff kon slapen was de keus snel gemaakt.
Ze houden hier husky's . Er liggen er ongeveer 20 voor de auberge.
Het alternatief was een wild-kampeer partij.
Heb lekker gedoucht en mijn shirt gewassen. Dat stonk wel weer heel erg.
Heb weer een slaapzaal met 6 bedden voor me alleen.
De Ballon d'Alsace is voor mij de laatste echte top in de Vogezen.
Hierna gaat de GR5 het dal in naar Giromagny en voert door het gat
tussen de Jura en de Vogezen. Le gap de Belfort of zoiets.
kinderen: maxim en benjamin.
s'Avonds lekker een pinot blanc buiten voor de auberge gedronken.
Begin toch wel aardig moe te worden, vandaag viel me erg zwaar.
7/5/1999 : Ballon d'Alsace - Bos Brevillers [38km]
6:15 op, ontbijt met appeltaart en stokbrood met jam. Afscheid genomen van
de zeer vriendelijke hotelliere.
6:50 op pad, met werkelijk het mooiste weer dat er tot nu toe geweest is.
De wereld is zo mooi groen in het ochtendlicht.
De route ging eerst nog via bos en weiland overde kam. Op de Tremontkopf
heb ik echt een wereld foto 'of a girl named Maria' gemaakt. Ze was
niet aan het huilen maar ze straalde wel helemaal blauw.
Verder kon je ondanks het mooie weer nog steeds de Alpen niet zien.
12:30 Evette
Flink doorgelopen vanmorgen. Eerst naar beneden door het bos naar
Giromagny. Niet veel spetterende uitzichten meer, maar wel mooi.
In Giromagny gepind, boodschappen gedaan en
met laten tillen met een tube lippencreme. Fransen denken dat overal waar
laberatoire op staat 3 keer zo duur moet zijn.
Ik heb dus een tubetje a la Labello gekocht voor 40ff.
Na Giromagny door een redelijk vlak landschap, het zou in Nederland kunnen
zijn zuidelijk gelopen.
Verbazingwekkend toch hoe snel zon gebergte als de Vogezen afgelopen
kan zijn. De meren zijn wel mooi, veel vogels gezien ook.
Ga vandaag zo ver lopen als mijn benen me kunnen dragen en dan zet ik de
tent ergens in het bos neer. Ik wil zo snel mogelijk weer in de bergen
zijn.
14:00 fort du Salbert
Verrassing. Ik had gedacht dat vandaag een relatieve rustdag zou zijn
maar dat viel vies tegen. De gap du Belfort bevat 1 wat grotere berg,
pm. 300m hoger dan de omgeving. De beklimming hiervan bleek steiler en
zwaarder dan de meeste Vogezen bergen en ik kwam dan ook totaal uitgeput
boven. Uitzicht is hier bverbluffende. Je zit vlak boven Belfort dus je
ziet de hele stad. Verder zie je de Vogezen, de Jura etc.
Ik zit nu boven op een oud fort. Dat zit zo vol met ijzer dat ik nergens
het echte zuiden kan bepalen.
De aanwijzing van het kompas is hier gewoon random. Het blijft erg warm.
17:15 Eschenans
Net de meest vreselijke onweersbui uit m'n leven meegemaakt.
Voor de rest gaat alles goed
18:05 Brevilliers
De onweersbuien komen echt in treinen. Er volgens mij al zon 30mm gevallen
in heel korte tijd. Overal stromen riviertjes. Het maakt dit anders zo
saaie stuk wel wat spannender. Ben tot op het bot toe nat, sokkken helemaal
doorweekt, broek dito. Shirt half. En ik moet nog wild
gaan kamperen. In welke rivier zal ik eens proberen de tent op te gaan
zetten. De route gaat vanaf de ploeterberg langzaam op en neer door bos,
weiland en af en toe een zeer landelijk dorpje met allemaal maar een
winkel annex tabacorie, annex cafe. Zit nu hier in
Brevilliers in zon ding thee te drinken en bij te komen. Het plan is om zo
een stukje de heuvel op te lopen en op de scheiding van weiland en bos uit
het zicht een plekje te vinden tussen de buien door.
Vandaag meerb dan 10 uur volgens het boekje gelopen.
19:50 tent, bos boven Brevillers
Gedaan zoals beschreven sta ong. 1.5 km na het dorpje in het bos.
Hoosbui no.4 kwam eraan dus ik moest snel beslissen. Heb net soep met
stokbrood en chorizo op. Morgen maar weer wat moeilijker.
Ik had echt zelfs geen puf meer o spaghetteria klaar te maken.
8/5/1999 : Bos Brevillers - Vandoncourt [22km]
Een dag om in ieder geval het begin snel van te vergeten. Het heeft de
hele nacht geregend dus ik moest vanochtend (na bijna een uur te hebben
gewacht of droog werd) d boel om 7 uur kletsnat oppakken.
Tot overmaat van ramp bleek ik ook. nog in de klei te staan dus dat was
een smeerboel. Toen ik een half uur op pad was raakte ik op een
T-splitsing in het bos boven ... de het pad kwijt en moest ik op het
kompas het bos weer uit zien te komen. Dat heeft wel een half uur
geduurd. Daarna door de regen door een zeer saai landschap naar Fesches le
Chatel. Het lijkt wel hoe lelijker de streek hoe trotser de bewoners dmv.
bordjes hun trots tonen dat de route door hun streek loopt.
Er waren op het hele stuk ook nergens cafetjes om even een kop koffie te
drinken, of een telefooncel om even naar huis te bellen.
Pas hier in Fesches vond ik de eerste. Heb van Mariek gehoord dat zij
zelfs in Nederland wist dat het hier zo slecht was geweest. Maar volgens
haar werd het morgen beter. Maar dat had ik ook al van een paar locals
hier gehoord (maar niet geloofd).
De vele regen heeft all paden die onder een helling liggen en bedekt zijn
met grind geheel of gedeeltelijk uitgespoeld.
14:15 Vandoncourt, Gite "ferm de Aiges"
Gehaald en hij bestond. Dit is wel de meest pittoreske gite die ik tot nog
toe heb gehad. Het is een tussenwoning naast een gewone woning.
Er is een klein keukentje op de begane grond en de slaapzaal met 10 bedden
is op de eerste verdieping.
De route na Fesches le Chatel was mooi maar erg nat. Het eerste lange stuk
ging door het bos en toen ik uit het bos kwam zag het landschap er heel
anders uit als voor het bos. De grootschaligheid en de autoweg met flats
op de achtergrond was verdwenen en de 'kneuterigheid' terug. Het was een
mooi hevellandschap met op de achtergrond al weer wat
grotere bergruggen met overal pittoreske dorpjes. Ongeveer een uur na dit
punt kwam ik hier in het dorpje aan. Ik werd door een oud vrouwtje naar
de Gite gebracht die Zich verbaasde dat ik in Straatsburg was begonnen.
De natheid hier wordt nog veregerd door de struktuur van de grond. De
bovenllaag in nl. klei. Het water kan dus niks anders als, meestal over
het pad, naar het laagste punt stromen. De klei komt ook als een film
over de schoenen te liggen en maakt ze zeer glad.
Ik zit hier dus nu vanaf 13:45 in de Gite en kan op deze lekker een halve
dag uitrusten en ik blijf droog want het regent buiten nog steeds
pijpestelen en dat zal het vandaag ook blijven doen.
Volgens het weerbericht wordt het vandaag niet droog en schijnt morgen de
hele dag de zon!
19:50 Gite
Lekker uitgerust vanmiddag. Toen het ophield met regenen tegen de avond
nog een stukje gewandeld. Om de hoek warewn 2 autos tegen elkaar geknald.
Dan is leuk te zien wat voor opgewonden standjes de Fransen zijn.
De omgeving is nu de zon zelfs een klein beetje schijnt erg mooi.
Het is een beetje heuvelachtig met hier en daar een dorpje, weilanden,
veel bos en verder nog wat koolzaadvelden. Verder heb ik afgereken,
ongelooflijk weinig hoeven te betalen. Totaal was het 60ff voor logies,
douche, koffie en een fles wijn. Ik voel me gewoon schuldig
als ik zo weinig hoef te betalen.
9/5/1999 : Vandoncourt - St-Hyppolite [26km]
10:00 la Papeterie
Weer op gewoonlijke tijd opgestaan (6:15), ontbeten met hartkeks, honing en
koffie. Om 7 uur was ik op pad. Het weerbericht had gelijk. Het was heel
mooi weer en de zon scheen al oorzichtig. Overal hingen dikke flarden
grondmist. De eerste attraktie van de dag was de Pont Sarazin, een
natuurlijke rotsbrug zoals je die ook in Arches NP in de VS vindt.
De brug zelf isa plm. 3 meter lang en een meter dik en breed.
Was wel erg mooi. Vlak na de brug ben ik vreselijk
verkeerd gelopen. Ik heb per ongeluk de route du Pays terug naar
vandonmcourt gelopen.
Daar kwam ik pas achter toen ik op een heel mooi uitzichtspunt kwam en
verwachtte abbevillers te zien en ik de kewrek vanm Vandoncourt waar de
gite vlakbij lag zag. Ik had gewoon niet door gehad dat ik weer naar het
noorden was gelopen. Maar ja het was ochtend
en je ziet de zon in het bos ook niet de hele tijd. Dit geintje heeft me
onmgeveer een half uur
gekost, maar ik heb wel een hele mooie foto van Vadoncourt kunnen maken.
Daarna door naar Abbevillers. Het mooie landschap en het mooie weer
maakten de gtocht bijna paradijselijk.
In Abbevillers brood en gebakjes gekocht en even buiten het dorp
opgegeten. Daarna daalde de route af in een heel mooi beekdalletje waar ik
nu in het papeterie restaurant koffie zit te drinken.
Om de hoek ligt Zwitserland waar ik zometeen moijn eerste stap zal zetten.
19:15 camping St-Hyppolyte
Vanaf het restaurant van de laatste stop omhoog gelopen naar de Zwitserse
grens. Van de eerste grenspaal heb ik natuurlijk meteen een foto gemaakt,
echt weer een milestone. De afbeelding aan de Zwitsese kant was niet de
ontcijferen. Latere exemplaren die allemaal veel beter waren
lieten een kruis in een schild zien.
Aan de Franse kant stond alleen een F. De route liep
kilometers lang exact over de grens meestal door bos, soms langs een
weiland. Nergens kon je echter Zwitserland 'in' kijken doordat er
allemaal bos was.
Soms liep de weg ook gewoon door het dal of halverwege de berg (top was dan
Zwitsers) zodat ik zo nu en dan het idee had dat de Fransen er bij de
grensbepaling bekaaid waren afgekomen.
Vanaf de grens ging de weg via een weiland richting alweer een dorpje.
Hierna ging de route door het bos een fikse berg over. Boven op de berg
lag weer een oud fort. Die liggen hier zo veel dat het haast speciaal
is als er geen een op ligt:) Weer mooie uitrzichten naar alle kanten
Naar het zuiden toe kon je zien wat voor vreselijk dichtbevolkt gebied het
eigenlijk is waar de route na de Vogezen doorheenloopt.
Naar het zuiden toe kon je voor het eerst de hoge bergen
van de Jura zien. Ik kon de sneeuw alweer zien liggen.
Een beetje zandkleurige strepen zoals ze er op de Crete de Vosges ook
uit hadden gezien Vanaf de berg leidde de route in 2 uur naar
Saint-Hippolyte. Dit dorp ligt heel erg mooi in
een beschut dal omgeven door bos. Het speciale aan het dorp is dat er 2
rivieren samenkomen, de Dessoubre en de beroemde Doubs, de rivier waar
het department naar genoemd is.
De GR5 zal vanaf Goumois zo'n 50 kilometer lang deze rivier stroomopwaarts
volgen. Er liggen erg veel toeristische attracties aan de rivier.
De GR5 liep boven het dorp langs, m,aar om te kamperen moet je naar
beneden.De camping ligt aan de noordoostelijke rand van het dorp aan de
Doubs. De camping is bijna helemaal leeg,
er zijn alleen wat Hollanders op de fiets of met een kampeerbusje.
Op de camping aangekomen ben ik even helemaal uitgefreakt. Eerst moest de
tent droog. Die was nog kletsnat van twee dagen terug.
Daarna matje en slaapzak gedroogd. Het was heel
mooi weer dus ik heb m'n TNF shirt en T-shirt gewassen. Ik moest in mijn
blote lijf wachten tot er 1 droog was want ik heb niet meer bij me.
Verder heb ik sokken gewassen en de schoenen
afgespoeld en ingevet. Ik ben er dus weer helemaal klaar voor.
De man van de campingbazin heeft voor mij een fles wijn geritseld en ik
ga op deze prachtige nog steeds onbewolkte avond eens uitzoeken of ik
echt niet in Nyon kan uitkomen. Het plekje
heeft een heuse pickniktafel dus ik heb alle ruimte.
10/5/1999 : St-Hyppolite - les Echelles de la Mort [38km]
10:25 cafe Courfontaine
Vanochtend weer 6:15 opgestaan. Er hing veel mist in het dal en de tent
was ook kletsnat. Toch maar opgepakt. Ontbeten met muesli en thee, was
wel erg droog en moeilijk weg te krijgen. Om 7:30 op pad.
Heb eerst de GR-du-pays genomen om uit het dal te raken en de
GR5 weer op te pikken. Ben bij het oversteken van een beekje tot mijn
kuiten in de bliubber weggezak. Maar het werd nog veel erger.
Het lijkt wel of ik elke ochtend moet vedwalen. Toen ikde GR5 weer had
opgepikt kwam ik midden in een weiland een wegwijzer tegen met "grottes ->"
en veel gekleurde padtekens, alleen niet die van de GR5. Ik dacht, oh alles
gaat in die richting
ze vonden dit zo simpel dat ze de GR5 tekens niet nodig vonden. Na een
kwartiertje lopen en flink stijgen zag ik op de kaart welk pad ik volgde
en ik bleek onterecht veel te veel te stijgen.
De GR5 was het dal weer in. Van sjagerijnigheid ben ik recht naar beneden
door heel stijl bos en weiland naar beneden. Dat had ik beter niet kunnen
doen want ik ben een paar keer flink gevallen. Henb ddiep in de blubber
gestaan en een jaapje in de hand door het prikkeldraad.
Weer op de GR5 was ik toch wel erg opgelucht dat het voornbij was.
Daarna de Doubs over een 500m klimmen het dal uit naar het dorpje
Courfontaine waar ik nu zit. Onderweg prachtige uitzichten terug het
dal in gezien. Hier zag je echt de wat de jua is. Een hoog
plateau met niet al te veel hoogteverschillen waar de Doubs een erg diep
dal (>500m) heeft uitgesleten. Overal aan de rand van het plateau zie je
dan stijle witte rotsen. (Paardebloemen - uitgebloeid in dalk, beginnen net
hoog) Er komt weer een depressie aan, zul je altijd zien als ik van pland
ben wild te gaan kamperen.
14:15 Goumois, grens
Het trekt op dit moment inderdaad dicht en het ziet er naar uit dat het
gaat regenen. Na het laatste restaurant via een mooie gelijkmatige route
naar fessvillers. Vandaar ginde de route ook weer gelijkmatig naarb het
hoogste punt van de dag, 1020m, de Fessevillers. Daarna eerst
gelijkmatig door weilanden met veel paardebloemen, mijn schoenen zijn weer
helemaal geel. Daarna steil naar beneden door het bos. Het eerste stuk
weer over die rottige gladde klei. Voel me bijzonder goed vandaag,
eens zien hoe ver ik vandaag kan komen. Als de benen stoppen
stop ik ook want een camping of gite is er de komende 10 uur lopen niet.
Goumois ligt op de grens met Zwitserland. Als je hier de brug overloopt
ben je in Zwitzerand. Het ligt aan het begin van een spectaculair stuk GR5
waar de Doubs zich een weg door de bergen heeft gebaand.
17:00 ergens langs de Doubs
Nou het eerste stuk langs de Doubs valt een beetje tegen. Het is niet zo
wild als ik had verwacht en het uiticht aan deze kant (de Franse) is ook
niet zo goed als ik had verwacht. Er zitten wel watervallen en
stroomversnellingen in de rivier maar net op die momenten leiden ze het
pad weg van de rivier. De rivier is ook helemaal gedamd, ben tot nog toe
2 stuwdammen waarchter stroom wordt opgewekt tegen gekomen en er volgen er
veel meer. Hierdoor ontsaan meertjes ipv een snelstromende rivier.
Ook loopt er een autopad langs de hele route welke de GR5 de meeste tijd
volgt, dus een echte wildernis is het niet. Wat wel mooi is dat de Doubs
zich door de bergen baant en dat je als het ware door een kloof loopt.
Aan de Zwitserse kant lijkt het pad veel leuker, dichter bij het water
en bijna geen zichtbelemmerende bomen tussen het pad en de rivier.
Het weer blijft goed. Het heeft een keer gedruppeld, maar nu schijnt de zon
zelfs weer een beetje. (Foutlopen door weiland vlak na Goumois.)
19:00 uitzichtspunt Echelles de la Mort
Wauw! Ik trek bijna alles terug wat ik gezegd heb. Sta nu met mijn tentje
op het uitzichtspunt van Echelles de la Mort. Dit is een serie trappen
die vanaf hier enige tientallen meters naar beneden leiden naar de rivier.
Dit uitizichtspunt kijkt uit over de rivier en de kloof wardoor het
stroomt. De wanden van de vallei bestaan allemaal uit krijtrotsen en deze
zijn allemaal loodrecht. Vandaar dat je ook alleen via een systeem van
ladders naar beneden kunt komen. Je kunt zien dat het hier normaal erg
druk is, maar ik heb vandaag nog maar 1 andere wandelaar
gezien, dus het zal hier wel rustig blijven. Dit is echt weer een zeer
memorabele plek en ik ben blij dat ik en lekker flesje wijn en een sigaar
uit Goumois het meegenomen. Vandaag was een erg goede dag.
Bijna 10 uur (zuivere tijd) gelopen en ik ben nog niet moe. Mijn
voeten en achillespezen doen een beetje zeer dus het is maar goed dat ik
nu stop.
11/5/1999 : les Echelles de la Mort - Villers le Lac [29km]
18:30 gite d'etappe Villers-le-Lac
Eindelijk tijd voor het dagboek. Laat ik beginnen met: het was een zware
dag. Vanochtend weer stipt om 6:15 opgestaan. Het had de hele nacht
geregend dus alles was zeiknat. Tent dus zeiknat opgepakt.
Hij was dit keer echt zwaar van het water, dat moet ik de
hele dag meezeulen. Ontbeten met hartkeks, honing en een heel klein
druppeltje water wat ik nog had. Over 2 uur in la Rasse kon ik weer water
bij het restaurant halen.
Eerst moest ik nog van het viewpoint over de Echelles de la Mort naar
beneden. Dat viel mee en was niet al te eng. Alhoewel het door de regen
toch wel erg glad was op de trappen. Beneden gekomen langs de rivier naar
het zuiden gelopen door het bos naar het Barrage du Refrain, een van de
vele stuwmeren van de dag. De route ging steeds een paar
tot een tiental meters op en neer. Dit heeft de hele route langs de
Doubs (bijna de hele dag) geduurd. Steeds maar weer op neer over een pad
van varierende kwaliteit steeds met de rivier aan de linkerhand.
Dit viel me erg zwaar. Vooral misschien omdat het regende (zweten in de
jas), er in de kloof geen wind staat en omdat ik de hele dag heel erg
weinig water kon drinken, waarover zometeen meer. Tussen de
Echelles en de eerste barrage waren een paar erg mooie bivakeerplekken
in de rotsen. Bij het eerste hadden ze zelfs een heel theater in de wand
uitgehakt. Mooi voor een survival. Na het barrage de Refrain was het nog
een uur naar la Rasse, totaal 2 uur vanaf de
kampeerplek. Ik was om 6:45 vertrokken en kwam om 9:30 in la Rasse aan
en had de hele tijd voor mijn gevoel flink doorgelopen. Ik kneep hem dus
flink want dit betende dat ik veel langzamer als het boekje was en ik
moest nog 6 uur. Verder was het restaurant dicht. De volgende mogelijkheid
om water in te slaan was 4 uur lopen verder. Ik ben in arrenmoede maar
de grens over gegaan en heb bij het eerste Zwitserse huis, een omgebouwd
dounegebouw, om
een beetje water gevraagd. De vrouw was heel aardig een vulde mij fles,
heeerlijk wat kan
water lekker zijn. Ze vertelde dat haar boerderij aan de rivier was
afgebrand en dat ze nu hier tijdelijk woonde. Ze vertelde ook dat ze
vroeger vaak groepen wandelaars op de boerderij te gast hads gehad.
Toch wel opgelucht kon ik weer verder.
Het volgende stuk was 3:15 lopen naar het volgende punt, de barrage de
Chatelot, een erg hoge stuwdam.
De route was wel veel mooier als gisteren. Je liep steeds over een klein
wandelpaadje en er waren geen autopaden naast. De rivier was op veel
plaatsen ook wilder en de kloven waren vaak echt spectaculair.
Het schoot alleen voor het gevoel niet op.
De stuwdam was specaculair. Om er te komen moest je eerst stijgen naar
dik boven de 800m om vervolgens met een serie trappen weer naar beneden
te gaan. Heel mooi de hele dag waren de
wolken die in flarden tegen de kloofwand hingen. Die gaven me samen met het
uitbundige mos
op de stenen en de bomen het gevoel weer in Alaska te zijn.
Na de barrage was het nog een uurtje lopen over een toch wel zeer
gecultiveerd pad naar de Saut du Doubs, een van de belangrijkste
attracties in de jura. Deze wateral is zo'n 20 meter
hoog en zorgt dat de Doubs onder een hoek van het ene stuwmeer in het
andere stroomt. De hoeveelheid water is enorm.
Het restaurant bij de waterval was ..... dicht!
Er was een publiek toilet met water waar een
bordje "non potable" bij stond, maar ze konden me wat, ik had dorst,
de fles was alweer leeg.
Via een asfaltweg die hoog over de stuwmeren voerde en ook een mooi
uitzicht gaf op de Zwitserse dorpen aan de overkant van de Doubs kwam
ik in Villers-le-Lac aan. Eerst Marieke gebeld, alles was goed thuis.
Toen boodschappen gedaan en me verwend met een
goede fles gewurtztraminer. Nog wat sigaren gekocht en op weg naar
de Gite die over de brug links aan
de oostkant van de Doubs lag. Dit is geen Zwitserland, de grens buigt
hier voor het eerst wat van de Doubs af.
Bij de gite eerst de tent uitgehangen onder een afdakje want het is
vandaag nog steeds niet droog geweest. Verder moet ik natuurlijk alles
uithandn want tijdens zon lange dag in de regen
blijft natuurlijk niks droog. Gegeten, geschoren, gedouchet en verhaaltje
getikt. Kan nu lekker
genieten van de luxe van de gite. Dit is een heel sfeervol vrijstaand huis
met terras tuin etc. en ik heb hem weer helemaal voor me alleen.
Toch ideaal zo'n vakantie in het voorseizoen. Ik heb
de bazin op haar antwoordapparaat verteld dat ik er was, maar ik heb nog
niemand gezien.
Zo het avontuur langs de Doubs zit er op morgen ga ik weer lekker
'plateauwandelen'. Toch houd ik een beetje mixed feelings aan de
'Gorges of the Doubs' over. Het was mooi, maar misschien had ik het net
wat spectaculairder verwacht door alles wat ik gelezen had.
Verder was het door de omstandigheden gewoon erg lang.
Misschien is het onder zonnige goedbewaterde omstandigheden wel veel
leuker.
Oh ja's:
veel vogels, zwanen, waterhoentjes, eenden, reigers,roofvogels, heel groot
en bruin.
12/5/1999 : Villers le Lac - les Allies [28km]
17:30 Gite les Allies.
Een klassieke regendag vandaag. Ik heb de hele dag doorweekt als een
verzopen kater rondgelopen. Ben doodop en alles doet zeer, maar ik heb
wel gedaan wat ik (bij goed weer) van plan was.
Vanochtend wat later opgestaan als normaal en ik was om 8 uur op pad.
Het weer was meteen erg slecht, overal hingen grauwe wolkenflarden en de
bergen waren nauwelijks zichtbaar.
Moest meteen alle regenkleding aan en een hoes om de rugzak.
Het weerbericht was wisselvallig. Dat betekent hier in de hoge Jura dat het
gewoon regent, soms hard, en nog somser heel erg hard. Tenminste dat is wat
ik vandaag gezien heb. Er valt naar mijn inschatting op een dag als vandaag
wel tegen de 50mm regen, en dat is erg veel.
Het eerste stuk was een flink stuk bergop naar een kam. Na 40 minuten kwam
volgens het boekje de eerste auberge, ik was er om 10 uur. Had erg langzaam
gedaan om niet teveel te zweten in mijn regekleding. De jas parelde na 10
minuten het water al niet meer af dus het zweet werd niet meer afgevoerd.
Helaas toen ik in de auberge de jas uit deed bleek mijn overhemd drijfnat
van het zweet was. Heb de jas er de hele dag maar over gehouden om niet koud
te worden. De regnbroek is geen goretex dus ik had inmiddels ook een
vochtige broek.
De schoenen sloegen na 2 uur ook door en dat leverde natte sokken.
Om een lang verhaal kort te maken ik was de hele dag kletsnat. Kon dus
eigenlijk ook niet meer pauzeren want je lijf moet de warmte blijven
produceren om het vocht dat tussen je lichaam en de regenkleding zit warm
te houden. De rest van de dag heb ik dus ook maar nooit meer als 5 minuten
stilgestaan.
Na de auberge ging het pad omhoog naar de kam van de berg. Die was bebost en
lag in de wolken. De 'soep' zoals ik dat graag noem. Heb een uur over de kam
gelopen zonder ook maar iets te zien.
Het pad liep redelijk gemakkelijk dus ik hoefde niet meer zo te zweten.
Na de kam ging de route een paar uur mooi gelijkmatig door een landschap van
glooiend bos en weiland met hier en daar een stukje asfalt.
Bij goed weer zou het een echt uiterst plezierige wandeling zijn. De
uitzichten die ik had waren erg mooi. De flarden wolken passen hier heel
goed in het landschap.
Heel apart vond ik vlak voor les Cernoniers een heel hoog (3m) betonnen
kruis in het weiland staan. Als je achter het kruis door een bos naar
beneden keek zag je een dorpje liggen.
Vanaf het dorpje "le Grand Mont" werd het minder met de route.
Tussen dit dorp en Thevenot een half uur verder was eerst een stuk van
een paar honderd meter helemaal bedekt moet omgezaagde bomen, het kostte
erg veel tijd daar om en overheen te komen. Daarna liep er een beek over
het pad, die had door de regen
zo veel kracht dat ik een kwartier lang om manier om er overheen te komen
heb gezocht. Dit ging nog maar net, via een paar keien en een stam in
het water haalde ik de overkant. Ik vond dit veel enger dan de sneeuwwand op
de top van de Ballon d'Alsace.
Na Thevenot ging de route weer een paar honderd meter omhoog naar weer een
bergkam. Dit was de laatste kam voor het dorp les Allies het eindpunt
van de dag.
De bewegwijzering was op de kam echt helemaal te gek. Eerst sturen ze je
een klein paadje op waarna blijkt dat je gewoon op het grote pad moet
blijven.
Daarna sturen ze je een paar keer dwars door enorme door hout-autos gemaakte
blubberpoelen terwijl je gewoon op het pad had kunnen blijven.
Eerst zeggen de wegwijzers over de route naar Les Allies (7km, 2 uur), na
een uur lopen (50min), daarna na een half uur lopen (5km). Gek wordt je
ervan.
En de hele tijd maar soep, soep, soep, hoe hoger de kam des te dikker de
soep.
Om aan al dit geklaag maar een eind te maken, om 17:00 kwam ik in dit
alleraardigste dorpje in een valleitje onder de kam omringd door weilanden
op 8 km van de grote stad Pontarlier aan.
De gite is een etage boven het gemeentehuis en ik heb hem weer helemaal
voor mezelf. Overal mooi uitzicht en lekker warm. Alle natte spullen
uitgedaan
en voor de kachel te drogen gelegd.
Een flesje wijn gekocht van de gitebeheerder (geen winkel gezien vandaag) en
lekker uitbuiken.
Deze regendag moet ik maar zo snel mogelijk weer vergeten.
13/5/1999 : les Allies - Station Pontarlier [10km]
Vannacht uit het bovenste stapelbed gevallen. Ben met mijn hoofd op een
stoel geklapt en kon me een poosje niks meer herinnneren. Het bloedde
als een rund dus ik heb me maar als indiaan met de theedoeken uit de
gite getooid om het bloeden te stoppen.
Toen ik om 8 uur opstond hing buiten overal nevel en was het weer erg nat
geweest vannacht.
Heb toen maar besloten om terug te gaan naar Nederland. Ik was zo ver
gekomen als ik origineel gepland had, alleen iets sneller. Om nu met
dit weer hier nog 3 dagen rond te lopen had niet zoveel zin.
Ben vanuit Les Allies in 2.5 uur naar het station in Pontarlier gelopen.
Ik verwachtte daar de trein naar Neuchatel te kunnen nemen, maar de
verbinding was 'gerationaliseerd' en ik moest eerst 2.5 uur wachten op de
bus naar het eerste grote grensstation (Fleuries) om vandaar na een uur
wachten
door te kunnen reizen naar Neuchatel. Over de eerste 40km van de terugreis
had ik daar al 5.5 uur gedaan. Het was dan wel hemelvaartsdag, maar dit viel
me zwaar tegen.
Vanuit Neuchatel ging het vlotter en na toch een lange reis kwam ik op
vrijdagmorgen half acht in Gronau aan waar Marieke en Wammes me al op
stonden te wachten.
Epiloog
Eindstand 'kilometerteller' is 1579 km. Ik heb dus in 13 dagen 387 kilometer
gelopen, weer een flink stuk verder op mijn trip naar de Middelandde Zee.
Ben nu op 4 dagen lopen voor de Alpen en ik denk nog ongeveer 5 weken nodig
te hebben om de hele route te volbrengen.
Terug in Nederland hoorde ik van de ernstige regenoverlast in het stuk
Frankrijk/Zwitserland waar ik had gelopen. De Rijn was naar recordhoogte aan
het stijgen. De Zwitserse meren hadden in geen 100 jaar zo'n hoge waterstand
gehad. Ik wist dat het erg was, maar ik had niet gedacht dat het zo erg was.
De schatting dat er zo'n 60mm per dag aan regen was gevallen bleek correct
te zijn.
Eindconclusie is dat het een mooie trip was waarbij ik in het begin erg
veel geluk heb gehad met het weer. Ik was erg benieuwd naar de Jura en
hoopte dat die nog mooier zouden zijn dan de Vogezen. Dat bleek helaas niet
zo te zijn. De Vogezen blijft voor mij het favoriete gebied in dit deel van
Frankrijk. De Jura is ook mooi, maar de kombinatie van de fikse bergen,
kastelen en ruines en de fantastische wijndorpjes van de Elzas zijn
onweerstaanbaar.
Traject Pontarlier - La Chapelle d'Abondance
Volgende etappe. Door het regenachtigste stuk van Frankrijk. Als ik
nog aan de vorige etappe denk krijg ik alweer een zere kop.
Heenreis via Zwitserland weer zeer gladjes verlopen. Best wel veel geslapen
in een relaxfauteuil. Had een retourtje Martigny gekocht. Aardige Zwitserse
conducteur heeft Martigny heenreis omgezet naar Pontarlier zonder dat het
wat koste!
2/9/2000 : Station Pontarlier - Malbuisson [15km]
Weer wisselend bewolkt, niet echt veel regen, veel miezer.
Erg veel omgevallen bomen. Kost vaak veel moeite om er over/onderdoor
te komen. Route is dan ook niet erg duidelijk. Ben bij een bomenbarrage
voor Malbuisson de weg volkomen kwijtgeraakt. Bij "Source Bleu"
naar beneden gegaan. Kwam bij de weg uit. Geprobeerd met erg veel
inspanning (weer omhoog) GR5 terug te vinden. Niet meer gelukt.
GR5 in Malbuisson licht wel erg ver van de camping. Voor mijn gevoel
wel bijna 2 km.
De camping is wel mooi.Het is een iets vervallen, *** camping.
Erg rustig. Sta vlak aan het meer,
ongeveer 10m van meer. Steeds erg dreigende luchten in zuiden, maar het
blijf droog
Volgens boekjw ongeveer 4 uur ruime looptijd. Het voelt als veel meer en
zal het vanwege alle omgevallen bomen ook wel zijn. Lichamelijk voelt
alles erg goed. Dit is volgens mij de eerste keer dat ik als begintappe
maar een halve etappe doe en dat voelt goed.
Ik heb eeb stel vreemde buren, 2 stellen, verder is er een Engelsman bij.
Het meisje zegt dat ze en Duits en Engels tegelijk is.
Ik heb net een nieuw ditaal fototoestel waar ik nog erg voorzichtige
mee ben . Bij het minste drupje gaat hij in de
rugzak. Hierdoor al heb ik al erg veel fotos gemist.
Van alle fotos die ik heb gemaakt heb ik al meer als de helft
uitgeselecteerd.
* gat in tent gegeten door ? beest door eigen stomme schuld.
Nadat ik even na de kantine was geweest ontdekte ik dat een knaagdier
zicht door de binnentent naar binnen ga gevreten. Er zat een gat van
5 cm doorsnede in de tent. Nooit meer eetbare dingen ruikbaar in de
tent achterlaten is dus weer eens de les.
Voordat ik ga slapen nog wat in een boek over de krimineel Klaas
Bruinsma gelezen.
Het slapen ging niet echt best. De buren hebben tot 5 uur in de morgen
feestgevierd.
3/9/2000 : Malbuisson - Mouthe [31km]
Regen, regen en nog eens regen. Het heeft vanaf 21:00 de hele nacht door-
geregend. Heb in de stromende regen de tent opgepakt en heb in de washokken
ontebeten met het oude brood van gisteren en chocoladepasta. Om 8 uur op pad
gegaan De 2 kilometer
naar het GR5 teruggelopen. Brood en een eclair chocolat gehaald. De vrouw
van de bakker keek me aan met een blik van "het spijt me van het weer" en
zei bon courage. Daarna de heuvels op in de stromende regen. Route ging
eerste stuk wel heel vreemd omhoog. Helemaal om een huis heen waarna je over
een hekwerk moest klimmen om verder te gaan. Typisch een geval van mot
tussen een huiseigenaar en de GR5 routeplanners.
In de stromende regen boven aangekomen ging de route door bos gevarieerd
met weiden naar le touillon. Dit stuk was uitermate geschikt geweest om
te kamperen en waren ook overal resten van kampvuurtjes. Dat hads zo 3 km
heen en weer naar de camping gescheeld.
Na Touillen over grassige heuvels en langs een oude spoorlijk naar LHN.
Het weer werd wat beter en zo nu een dan hield het soms even op met regen
en door een gat in de wolken kwam zo nu en dan een straaltje zonlicht.
Na wat huishoudelijke taken aan de klim naar le Morond en de Mont d'Or
begonnen.
Al na zon 150m klimmen begonnen er echte route moeilijkheden. Ik kwam
bij een T-splitsing met een boom aan waarop in GR5 pijlen naar 2 kanten
stond, en beide kanten op zag ik markeringen. Er stonden voor dit traject
geen varianten beschreven dus moest ik gokken.
Ik gokte de linker want die ging de berg OP.
Helaas want na een kilometer of zo raakte ik de markeringen kwijt en ben
ik maar op gevoel en kompas in de richting van de top gelopen. Na ongeveer
een kilometer vond ik de route weer terug.
Vlak hierna leidde langs een klimwand en een heel professioneel aangelegde
ATB baan. Ik dacht dat het een klein stukje was, maar de hele verdere weg
naar de top liep je langs de baan (op een skipiste). Geen toppunt van
landelijke
schoonheid. Het regende inmiddels ook weer continue en hoe hoger je op de
berg kwam de te minder je zag. Op de top liep ik midden in de wolken en
had nog geen 50m zicht.
Vanaf de top van de morond naar cd Crete route naar de mont d'or gelopen.
Het uitzicht moet hier fantastisch zijn maar de hele weg liep in de
wolken.
Daarna de route weer kwijtgeraakt omdat ik niet goed uit mijn doppen
keek en de markering op een parkeerplaats mistte. Hierdoor ben ik een heel
stuk Zwitserland ingelopen over de crete. Hierna zwoer ik eens wat beter
op te gaan letten want ik was zo ongeveer om het uur de weg totaal kwijt.
De rest van de middag over een zeer aangename langzaam glooiende
route door weiland en bos in 5 uur naar Mouthe gelopen. Alleen zo'n
uur voor Mouthe hield de markering voor een omweg vanwege omgewaaide bomen
zomaar plostklaps op en moest er weer eens gegokt worden. Deze keer had ik
het goed en was ik binnen 5 miniuten weer op de route.
De hele middag heet het geregend. Soms een heel klein beetje drizzle, maar
echt droog was het nooit.
In Mouthe een heel feest om een slaapplaats te vinden. De eerste gite uit
het boekje lag midden in het dorp. Die had echter een bordje aan de deur
hangen dat ie gesloten was, SHIT. Ik zag echter een lamp branden waarvan
ik dacht dat als die brand moet er ook iemand zijn. Dus ik heb gewoon 5x
achter elkaar aangebeld. Toen werd er inderdaad opengedaan door een vrouw.
Die zij dat ze voor het eerst in 17 maanden een keer vakantie wilde en ze
de Gite daarom dicht had gedaan. Ik heb haar aangekeken met een blik van
"dat meen je tocht niet". Volgens haar moest ik maar in ewen hotel gaan.
Maar daar had ik weinig zin aan, hotels zijn duur en tonen erg weinig
begrips voor totaal doorweekte, beblubberde en wermoeide wandlaars.
Maar er b*leek nog een soort Gite te zijn bij de "Source du Doubs".
Daar was ik langsgelopen aan het begin van het dorp en was zo'n 1.5km
terug.
Maar het was al laat en ik zag er erg moe uit na bijna 11 uur wandelen in
de regen dat ze er op stond om me te brengen. Erg aardig dus ze bracht me
naar de gite. Ik bedank, ga naar binnen en bedenk, shit Leki stok in de
auto laten liggen. Dus ik rennen terug naar het dorp aankloppena aan haar
raam en stamelewn dat de stok nog in de auto licht. Zij mij daarna weer
naar de Gite brengen waar ik nog net op tijd was voor het verplichte
avondeten (Half pension FF170). Was totaal kapot.
Het eten was niet echt lekker. Een paar kleine stukjes kip met heel veel
gelei in een bedje van sla met tomaten. Dan 2 lappen rauwe ham met een saus
van ingedikte champignonsoep met aardappelen gratin erbij. Het toetje
was ook weinig memorabel.
s'Avonds maar een half flesje wijn genomen en met een paar sigartjes onder
de luifel op het terras gaan zitten.
De gite is bijna leeg. Er is alleen 1 andere Duitse fietser. Denk dat
het een echte wintersportgite is. De locatie is wel goed. Het ligt 200m
van de bron van de Doubs. Verder is Mouthe ook nog een keer de
koudste plek van Frankrijk.
Om 10 uur naar bed gegaan.
4/9/2000 : Mouthe - Chapelle-des-Bois [20km]
Om 8 uur opgestaan boeltje ingepakt en gaan ontbijten. Frans ontbijt met
een stuk stokbroof jam en boter. Grote mok koffie erbij, toch altijd wel
lekker. Om 8:45 weer op pad voor een relatief korte dag.
Het begon alweer goed met de route. Na de douane aan de zuidkant van Mouthe
stond een rood/wit kruis ten teken dat je de foute weg in wilde slaan.
Maar nergens was de goede weg te vinden. Ben maar langs de autosnelweg de
originele route, die nu de foute is gaan lopen. Op de plek waar ik de route
weer dacht op te pikken vond ik alleen nog maar een met een oranje en een
witte stip aangeduide route. Heb die maar genomen. Toen ik via een prachtig
paadje *langs de rivier en door het bos op een verharde weg aankwam kon ik
ineens twee kanten op. De route liep dus over de verharde weg, maar welke
kant op. Ik nam de linkervariant. Maar toen ik na een kilomter allen
nog maar noordwaarts liep had ik dus toch de foute gekozen.
Weer terug en de rechter-
variant genomen. Deze volgde weer niet de originele route. De originele
route liep over de kam van de berg. De niewe gaat grotendeels door het
rivierdal naar Chaux-Neuve en pikt daarna in Lernieux, bij een
skipring schans, de route weer op.
Had me een beetje vergist in Lernieux. Had gedacht dat daar wel een
restaurant zou zijn om koffie te drinken en de lege waterfles bij te vullen.
Dat was er dus niet en het volgende stuk was 4 uur lang hoog door het bos.
Er waren geen mooie stroompjes dus moest ik het water uit een plas water
vullen. Maar dat levert meestal een verstopt filter op en ik moest dus ook
na een halve liter het filter-keramiek al schoonmaken.
Het eerste stuk door het bos was vreselijk blubberig, maar ik begin alweer
aardig aan de Jura blubberklei te wennen. Mijn broek ook. Aan de binnenkant
bij beide pijpen zit een stuk blubber van 30 bij 15 cm.
Het laatste stuk voor Chapelle-des-Bois was erg leuk. Afwisselende stukjes bos en weiland
met steeds mooi uitzichten op de kalksteenrotsen boven Chapelle-des-Bois.
Het weer vandaag was best wel goed. Tot een uur of 2 was het bewolkt met
zo nu en dan een streepje zon. Daarna scheen de zon best wel vaak. Het
bleef wel koud, meer als 15C zal het hier niet geweest zijn. De route
ging ook bijna de hele dag boven de 1000m.
Bij binnenkomen van Chapelle-des-Bois liep ik meteen tegen de gite d'etappe aan. Maar
helaas het was ook al te mooi om waar te zijn. Er hing een borje bij de
receptie "Ferme la toute journee" of zo iets, dicht dus. Daarna maar
doorgelopen naar het dorpje. Touris info was alleen 2 ochtenden in de
week open. Dus maar wat rondgevraagd. De gite bleek wel de enige in de
buurt te zijn De rest was allemaal ver weg in de bergen. Dus toen maar als
laatste mogelijkheis om een koud bivak te voorkomen het telefoonnummer van
de gite in het boekje gedraaid. Daar werd opgenomen en na een wat moeilijk
Frans/engels gesprek mocht ik toch om 5 uur komen.
In de tussentijd eventjes koffie gedronken en boodschappen gedaan.
Bij de gite aangekomen bleek dat ik de enige bewoner was en dat hij vandaag
echt dicht was. Dit was een gunst. Wat een ellende om gewoon een een
gite te nemen, dit is al de tweede dag met problemen.
Gedouchet, eten gemaakt en zit me nu zorgen te maken over m'n gezondheid.
Had de hele dag al een beetje hoofdpijn, maar het wordt steeds erger.
Zweet nu ook werkelijk van alles. Getemperatuurd, 37.4, dus dat valt mee,
hoop dat het geen voorbode is.
5/9/2000 : Chapelle-des-Bois - La Cure [29km]
Het begin van de dag was echt perfect. Om 6:30 opgestaan, snel gegeten
en om 7 uur op pad. Er hing een laag mist van zon 50m hoog in de vallei.
Een droomlandschap, heb het bijna nog nooit zo mooi gezien. Boven de
nevel was het onbwolkt en er lag een laagje rijp over de grond. Vandaag
kende 1 echte klim en di was meteen. De rotsen die ik gisteren gezien
had boven Chapelle-des-Bois moesten bedwongen worden.
Dat betekende 300m steil omhoog
op het laatst tussen de rotsen door. Boven gekomen was ik helemaal
drijf van het zweet ondanks de kou. Nog even doorgelopen naar het
kruis wat ik vanuit het dorp had gezien. Vanaf hier een spectaculair
uitzicht over de vallei die nu half in de zon en half in de schaduw lag.
Heb me weer helemaal wild met fotos geschoten. Gelukkig kan ik nu met
de digitale kamera grondig selecteren als de eerste roes weer weg is.
Daarna doorgelopen naar het volgende uitzichtspunt een uur verder,
"le Roche Bernard". Hier weer hetzelfde scenario. Voel me dan ook
fantastisch.
De rest van de dag kan niet meer tippen aan de ochtend. De route gaat
het regionale park van de Haute Jura in. Dit betekent bos, bos, bos,
bos en nog eens bos. Het nadeel hiervan is zoals ik al vaker heb gezegd
dat je dan ook alleen maar bomen ziet. Het hele traject tot vlak voor
les Rousses geen enkel vergezicht meer.
De enige kans hierop was afgesloten doordat de zomervariant van de GR5
niet meer werd aangegeven. De zomerroute klimt via kleine bospaadjes
naar de top van de xxx met uizichten rondom. Maar als ik het zo inschat
heeft de heuvel recht in de straal van de tempeste gelegen en is de route
een en al kruip-door-sluip-door. Ik heb het dus maar niet eens geprobeerd.
Gites blijven een probleem hier in de Jura. Vandaag was weer een ECHT
probleem. Eerst de gite d'etappe "La Grenotte" gebeld. Was gesloten,
waarom weet ik nog steeds niet, maar het was nu al de 32e op rij in de
Jura. Toen besloot ik dan maar niet verder te lopen de de Gite in
les Rousses te bellen. Geen gehoor en waarschijnlijk dan ook gesloten
volgens de Touris Info waar ik inmiddels maar naartoe was gegaan.
Die adviseerden me naar de jeugdherberg in La Bief de Chaille te gaan.
Dat was 45 minuten verder op de GR5. Dat maar ged gebeld. Was gesloten,
waarom weet ik nog steeds niet, maar het was nu al de 32e op rij in de
Jura. Toen besloot ik dan maar niet verder te lopen de de Gite in
les Rousses te bellen. Geen gehoor en waarschijnlijk dan ook gesloten
volgens de Touris Info waar ik inmiddels maar naartoe was gegaan.
Die adviseerden me naar de jeugdherberg in La Bief de Chaille te gaan
3 kwartier lopen op de route verderop. Daar aangekomen stond een schild
dat je pas om 5 uur mocht aanmelden, alles was op slot, dus maar weer
aangebeld. Ging een raam boven open, of ik wilde overnachten, dat was
goed maar ik moest wel tot 5 uur voor de deur blijven staan. En Oh
ja, het was druk want er kwam om 5 uur ook een groep met 20 kinderen
binnen. Snik, dat was de druppel, dan maar illegaal in het wild gaan
staan. Maar waar, overal bebouwing ski-installaties etc. En bovendien
in een regionaal park, dus hartstikke verboden. Eerst maar eens doorgelopen
naar de gesloten gite. Daar hing een bordje dat de gite vanwege een
Exception
gesloten was, maar dat een paar km verderop in de richting van Geneve
een Chalet de Tuffes was waar overnacht kon worden. Dat bleek 2 km vanaf
de route te zijn. Heb maar meteen de kortste weg genomen en het bleek
een CAF ski-chalet te zijn. Mooi gelegen. Heb maar meteen half pension
genomen voor 157FF. Nu ik dit buiten in de zon zit te tikken is het 6 uur
en ik voel me weer geweldig dat het toch weer zo mooi gelukt is.
Vanavond mag ik een fles wijn en een paar sigaartjes om te vieren dat
ik op een paar kilometer na die vermalijde moeilijke, pechvolle en
regenachtige Franse Jura uit ben.
In het chalet zit verder een groep van zo'n 20 kinderen van een jaar of
15 met 4 begeleiders uit Zwitserland. Die hebben echt kabaal voor 200.
Bij het avondeten om half 8 moet ik van de beheerster van het chalet maar
aan het tafeltje van de 4 professeurs gaan zitten, dat is goed voor mijn
Frans. Het is wel gezellig, maar als ze onder elkaar praten of als weer
een van de kinderen de wind van voren krijgt zijn ze mij helemaal kwijt.
Het eten is heel erg goed. Vooraf en na heerlijke boerenkazen. Dan een
rode koolsalade. Als hoofdgerecht spaghetti met tomatensaus, maar dan
alles vers gemaakt, niks uit een potje. Na peren in chocoladesaus.
Toen het eten op was was het inmiddels al 9 uur. Ik heb me toen maar met
mijn fles wijn op het terras genesteld. Het was vreselijk koud, de
thermometer wees 5 graden aan, maar die stond in de deuropening want
het was echt tegen het vriespunt.
De groep ging sterrenkijken. De chef had een telescoop meegenomen. Het was
vreselijk heder dus er was veel te zien. Ik heb zelf nog een naar de maan
gekeken en je kon fantastisch de kraters en de eilanden zien.
Om half even gaan slapen. Voor de zekerheid maar met de doppen in want
de groep was nog niet naar bed.
6/9/2000 : la Cure - Thonon les Bains [23km]
Fantastische geslapen en om 8 uur ontbeten. Weer bij de 4 professeurs aan
tafel. Om 8:15 op pad gegaan. Officieel zou ik helemaal naar La Cure terug
moeten lopen, daar de grens over. Maar volgens de beheerster moest ik
gewoon over het prikkeldraad langs de bosrand naar de op nog geen 500m
afstand lopende GR5 te lopen. Het bleek inderdaad een eitje te zijn zo
de route weer op te pikken. Het enige probleem was dat de GR5 markering
hier totaal verdwenen was. Ik heb het hele stuk naar Nyon, 5 uur lopen,
geen markering gezien. Het was prachtig weer en de route ging eerst redelijk
gelijkvloers naar St Cerque waarna hij via een oude romeinse weg afdaalde
naar de vlakte rond het meer van Geneve. Halverwege de afdaling kreeg ik
pas de eerste "Vue de Alpes" met het meer op de voorgrond. Ik heb alles
geprobeerd om met mijn nieuwe digtale kamera de boel op de foto te krijgen
maar dat is me niet gelukt. Maar de herinnering is ook al mooi.
In Nyon aangekomen eerste naar de haven gelopen om eenb kaartje naar
Thonon les Bains te kopen. De boot bleek inderdaad om 15:40 naar Thonon
te vertrekken. De prijs van het kaartje, 18 ZwFr. viel ook alleszins
mee. Na het kaartje ben ik op zoek gegaan naar een goede sigarenzaak en
ik viel meer met de neus in de boter. Ben vertrokken met een Davidoff
"Double R", een van de grootste en duurste sigaren van Davidoff, en een
look-alike hiervan. Maar ja je bereikt maar eens in je leven het meer
van Geneve vanaf de Waddenzee. Verder kreeg ik hierbij 2 kokers om de
sigaren op de goede vochtigheid te houden. Eerst kreeg ik ze beide
gratis, maar toen de cheffin van de zaak binnenkwam moest ik er toch
een betalen (ZwFr). Nu zit ik hier 2 uur lang aan de rand van het meer
in de zon te tikken. Dat is ook de reden waarom de laatste dagen zo
uitgebreid beschreven zijn:)
Vanaf de boot meteen een stuk klimmen naar het cenrum van de stad. Daar
ongeveer 3 keer in een grote boog rond het Infocentrum gelopen zonder
het te vinden. Qua overnachtingsmogelijkheden had ik vandaag geluk. Er
was een camping op zo'n kilemeter van de route, Camping "Lac Noir".
Op de camping werd ik opgewacht door een vriendelijk oud vrouwtje dat
alles dacht te weten van de GR's in de stad en bij hoog en bij laag
beweerde dat de GR5 heel ergens anders liep als ik had gelopen.
Volgens haar was er ook een supermarkt vlak bij de camping zo'n 200m.
Ik volgde exact haar beschrijving en bleek ik was een uur onderweg.
Bij terugkomst bleef ze bij hoog en bij laag beweren dat het niet ver
was, maar ik vermoed dat ze de afstand nooit heeft gelopen want hemelsbreed
bleek later dat hij bijna 1200m weg was.
Op de camping prachtig aflopend plaatsje val bij de washokken onder een
boom uitgezocht. Tent opgezet, zuurkool gekookt en gegeten, gedouchet
en toen de "Double R" bij een lekker wijntje opgerookt. Dat het inmiddels
was begonnen te regenen deerde me onder de boom niks, ik was "very happy".
Om 10:30 gaan slapen.
7/9/2000 : Thonon les Bains - Le Cret [22km]
Om half acht opgestaan. Regen, toen ik buiten de tent keek zag ik dat de
lucht helemaal donker was van de bewolking. Gewacht tot de regen ophield
en meteen de tent opgepakt. Onder de nog steeds droge boom van gisteravond
ontbeten. Om 8:30 op pad. Eerste stuk was gruwelijk. Eerst weer door de
banlieus terug naar de GR5. Toen door de buitenwijken naar hetb Foret du
Thonon. Daar werd je helemaal van boven tot onder overal langs geleid. Waar
dat nou voor nodig was begrijp ik niet alle bomen waren precies hetzelfde.
Daarna naar het dorpje Armoy. Vanaf hier begon het weer een stuk leuker te
worden. Door de omringende hoge bergen had je tenminste het gevoel dat je
in de Alpen was. Het weer werd ook beter. De bewolking trok langzaam weg
en aan het einde van de dag was het zelfs stralend zonnig.
Met mij humeur was het toen alweer wat minder zonnig, je begrijpt het
al overnachtings en geldproblemen. Ik wilde graag de Gite d'etappe in
'les Clouz' na zo'n 5.5 uur lopen. Toen ik waar aankwam zag ik alleen
nog maar het bordje 'voorgoed gesloten'. De camping die erbij was was
ook definitief weg. Er stond wel een verwijzing in naar een Gite 1 uur
lopen verder, die heb ik genoteerd. Toen ben ik naar het stadje Vinzier
gelopen, 1 kilometre van de route. Daar kwam ik erachter dat 1) een paar
honderd meter van de niet meer Gite WEL een camping municipal stond,
maar dat die niet goed bewegwijzerd was. 2) er een PIN automaat in de
plaatselijke Super U was. Inderdaad was dat zo, zelfs met EC logo.
Al mijn pasjes geprobeerd, niks, in het Frans dat mijn pasje ongeldig
was. Naar de bedrijfleidster gelopen en gezegd wat me was overkomen.
Ja zei ze, problemen, EC pasje had die automaat nog nooit geslikt.
ZET HET ER DAN OOK NIET OP TRUT. Op mijn vraag of er in de buurt nog
een andere PIN automaat was kreeg ik als antwoord, Ja in Thonon en
Evian op meer dan 10 km afstand.
Toen verder gelopen naar de volgende Gite, geklopt gebeld, niks. Alleen
een blaffende hond. Overal in de buurt rondgevraagd, tot een buurvrouw
zij dat ik op de onderverdiepoing bij de blaffende hond moest aanbellen,
en dat die hond niks deed. Gedaan, de hond kwijlde van opwinding en had zn
geopende bek al tegen mijn scheenbeen. Toen kwam er strompelend een oud
vrouwtje. Bleek dat haar fils de gite bestierde en die was weg, zij kon
mij alleen het dortoir wijzen. Daar was plaats voor 12 man om te slapen
en douchen. Maar zelfs de waterkraan bij de wasbak was afgesloten.
Ik werd hier echt heel erg depressief van. Wat heb ik misdaan met
betrekking tot gites dat mij dit allemaal moet overkomen.
Vanaf Pontarlier is niks normaal
gegenaam. Maar goed ik heb maar alle water uit de douche hehaald, m,e bij
de douche geschore, in de douche de kleren gewassen etc. Buiten het dortaoir
op de grond maar een ptje gekookt, want binnen is niksa want dit is een
volledig verzorgde gite WAARVAN DE EIGENAAR ER DUS GEWOON NIET IS.
Snik, hoop dat het de volgende dagen wat beter gaat, anders kon ik wel eens
snel terug zijn. Mijn incasseringsvermogen is niet meer wat het geweest is.
Qua locatie ligt de gite echt op een topplaats boven het dal met een
schitterend
uitzicht. De hele etappe was trouwens na het eerste saaie stuk niet slecht.
Mooie uitzichten steeds. Alleen moest ik 2x uit een rivierdal klimmen en
daar staat meestal geen wind en ik zweette me dus helemaal het ongeluk.
Ga vroeg slapen alhoewel ik me af loop te vragen of ik toch niet nog een
klein glaasje wijn zal nemen om het gebeurde te vergeten.
8/9/2000 : Le Cret - La Chapelle d'Abondance [33km]
Vandaag de mooiste etappe gelopen op de hele GR5 tot nu toe. De variatie
van uitzichten en landschappen was fantastisch.
Overnacht in "Chalet de Chevennes" 20 minuten boven la Chapelle-d'Abondance.
Epiloog
Dag van de terugreis. Om half 7 opgestaan. Het was koud geweest vannacht
en alles was extreem vochtig. Ontbeten met hartkeks en de gisteravond al
gezette thee. Tent kletsnat opgepakt en het laatste half uurje naar la
Chapelle de Abondance afgelegd. Eerst via een mooi paadje langs de beek
waaraan ik vannacht had geslapen. Daarna over gewoon asafalt.
Het weer was net als gisteren fantastisch. Geen wolkje aan de lucht en
krakhelder heerlijk fris. Echt jammer om al weer naar huis te moeten.
In La Chapelle-d'Abondance Marieke gebeld en bij de Tourist info geprobeerd
uit te vinden of er ook openbaar vervoer naar Zwiserland ging want ik had
een retourtje Martigny op zak.
Helaas, dat werd lopen. De eerste 8 km naar Chatel kon ik nog
met de bus doen. Maar daarna ben ik via de Pas de Morgins in 3 uur naar
Monthey in het Rhonedal gelopen. Via Aigle naar Lausanne gereisd waar ik
een bezoekje aan mijn zwager Arjen heb gebracht.
Paar heerlijke uurtjes met een tour door de stad en een bezoek aan een
paar sigarenzaken gebracht. Om 7 uur s'avonds weer op de trein
richting huis gestapt waar ik de volgende dag om 9 uur aankwam.
Traject la Chapelle-d'Abondance - Modane
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt.
8/7/2001 : la Chapelle-d'Abondance - refuge de Chesery [30km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
9/7/2001 : refuge de Chesery - Samoens [33km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
10/7/2001 : Samoens - Lac d'Anterne [26km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
11/7/2001 : Lac d'Anterne - Les Houches [30km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
12/7/2001 : Les Houches - Col du Bonhomme [35km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
13/7/2001 : Col du Bonhomme - Col du Bresson [23km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
14/7/2001 : Col du Bresson - Nancroix [24km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
15/7/2001 : Nancroix - Refuge du Col du Palet [20km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
16/7/2001 : Refuge du Col du Palet - Refuge de la Leisse [18km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
17/7/2001 : Refuge de la Leisse - Pralognan-la-Vanoise [20km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
18/7/2001 : Pralognan-la-Vanoise - Modane [33km]
Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt
Traject Modane - Nice
De laatste etappe. Met een ietwat onzeker gevoel over of ik 'het' nog wel
zou kunnen aan de reis begonnen.
21/6/2003 : Modane - Col Vallee Entroite [21km]
Na een snelle treinreis vanuit Parijs (4 uur) ben ik om 12 uur s'middags in
Modane gearriveerd. De douanier vroeg toen hij hoorde dat ik uit Nederland
kwam nog heel geinteresseerd of ik ook cocaine bij me had. Het blijven
rare jongens die Fransen.
Op Modane eerst nog een pizzaatje gegeten bij de afhaalpizzeria tegenover
het station. Daarna de bergen in.
Het was prachtig onbewolkt weer. De dagen ervoor had het flink geregend
maar nu was er geen wolkje aan de lucht.
De route was, zoals ik inmiddels gewend was in de dorpen en steden op de
GR5, enorm slecht gemarkeerd. Ben maar gewoon naar het kerkje dat iets
verhoogd in Fournoux tegen de berg ligt gelopen. De route daarna
via een tunnel onder de autoweg door was ook niet geheel duidelijk.
Ik miste een afslag en moest een heel stuk terug traverseren via een
route gelabeld "route droite".
Hierna was de markering weer vrij goed en kon ik me concentreren op het
echte werk: klimmen. De route is in het eerste stuk vrij steil.
Vanaf Charmaix loopt de route veel geleidelijker omhoog.
Eenmaal boven de boomgrens steeds prachtige terugblikken in de richting
van het Vanoise massief. Bij de
Chalets de Lavoir stonden de eerste militaire bouwsels.
Deze stammen uit een tijd dat Italie en Frankrijk nog niet zulke dikke
vrienden waren. Er zouden er deze trip nog heel wat volgen.
De Valle Entroite is een hele kale ruige vallei met weinig begroeiing.
Omdat het nog wat vroeg in het seizoen
was was alles nog een beetje groen maar als het wat later in het jaar
geel en bruin wordt schijnt het hier net een maanlandschap te zijn.
Ik kon merken dat ik nog geheel niet geacclimatiseerd was. Boven de 2000m
kreeg ik dat vreemde krachteloze gevoel in het lijf wat elke stap omhoog
een zware opgave maakt. Je bent niet echt moe maar alles kost vreselijk
veel moeite. Maar dat was ook logisch want ik was 6 uur daarvoor ook nog
geacclimatiseerd op zeeniveau
Om 18:30 was ik op de Col de Valle Entroite(2434m) en de uitzichten waren
werkelijk spectaculair. Iets voorbij de col was een hut (Mt Thabor) maar
daar had ik nog geen zin in. Deze hut bhad bij de voorbereiding van deze
trip nog wel een grote rol gespeeld. Ik vroeg me namenlijk af wanneer deze
route sneeuwvrij zou zijn.
Ik heb toen de datum van opning van deze hut op het internet opgezocht.
Dat was in 2002 20 juni.
Om 19:45 zo'n kilometer na de Col op een plek die op de kaart gelabeld is
"Plaine Tavernette" een prachtige bivakplaats met volop water en vlakke
stukjes voor de tent gevonden. Doordat de zon al achter
de bergen was verdwenen was was het al koud aan het worden.
Heb nog wat koffie en thee met hartkeks gegeten.
Daarna gewassen in het ijskoude water van de beek en om 9 uur bekaf maar
zeer voldaan in de slaapzak gekropen.
Fantastisch geslapen.
22/6/2003 : Col Vallee Entroite - Briancon [38km]
Zoals ook de verder rest van de trip erg vroeg opgestaan.
De hele trip lang heeft een hittegolf Zuid en Oost
Frankrijk geteisterd. De laagste temperatuur die ik de hele trip heb
gemeten was in deze eerste nacht en was +9C.
Op het vorige traject had ik bijna elke nacht vorst. Meestal was ik voor
6 uur al op en begon dan zo
tussen 6:00 en 6:30 met lopen. Een bijkomend voordeel is dat het zelfs op
de drukke plekken nog erg mooi rustig is. Zo ook hier in dit stuke Italie
op Franse bodem. De vallei waardoor ik naar beneden afdaal hoort
officieel bij Frankrijk maar je kunt hem alleen via Italiaanse wegen
bereiken. Vandaar dat alles in de Vallee Entroite Italiaans is.
Zelfs de bordjes langs het pad. In de gite waar ik koffie heb gedronken
sprak men ook Italiaans.
Vanuit deze 'italiaanse' vallei gaat de GR5 over de "Col de Thures"(2194m)
weer terug naar Frankrijk.
Deze col is heel mooi gelijkmatig klimmend aangelegd.
De col zelf is heel mooi groot en vlak. Daarna gaat hij via een zeer
lelijk verwoest bos steil naar beneden naar Nevache en satalliet dorpen.
Daar lekker eendeborst gegeten en door naar Plamplinet(1482) gelopen, een
erg mooi pittoresk bergdorpje.
Hier moest een elementaire beslissing worden genomen. Er werd voor de
avond fiks onweer voorspelt. Het was nog maar half twee en ik was nog
lang niet moe. De GR5 route leidde in een halve cirkel over een pas
van 2500m in
8 uur naar Briancon. Vanwege het onweer geen optie om vandaag nog mee
te beginnen. Echter via een asfaltweg
was het mogelijk om in 2 uur de halve cirkel af te snijden en de route op
het traject Montgenevre - Briancon
weer op te pikken. Ik besloot de laatste optie te kiezen.
Dit was de tweede keer op de GR5 dat ik een
stuk afstak omdat ik het eigenlijk onzin vond om zomaar een berg op te
moeten terwijl er ook een
gewone weg liep. De eerste keer was in Luxemburg. Het was wel even
tandenbijten want 10km over gloeiend asfalt op het heetst van de dag in
een hittegolf is geen pretje (34C op horloge).
De entree van de GR5 in Briancon was erg mooi. Hij verliep via een hele
oude brug naar de stadsmuren van
de oude stad. Daarna langs de stadsmuren naar de oude stad zelf. Die is
op een heuvel gelegen met een prachtig
uitzicht op de dalen en bergen(Ecrins!) rondom.
Overnacht in een hotel in het lager gelegen nieuwe gedeelte van de stad.
Was niet erg best. Ook de tegenover het hotel gelegen authentieke pizzeria
was erg slecht. Een salade was hier een bak grote sla bladeren
met olie en azijn.
De pizza Napolitana bevatte geeneens visjes.
Dit was trouwens de enige echt slechte culinaire
ervaring deze vakantie. Meestal was het eten voortreffelijk.
Het heeft daarna de rest van de avond zwaar geonweerd. Vooral richting
Italie was het erg mal weer. De hotelkamer was vrselijk benauwd en
bedompt en dus ook niet al te best geslapen.
23/6/2003 : Briancon - Lac de Roue [30km]
Door het onweer s'nachts was het buiten behoorlijk lekker afgekoeld.
De route de stad uit had weer een op het eerste gezicht onzinnige omweg
over een heuvel ten zuiden van de stad. Maar vanwege een licht
knagend schuldgevoel over de afsteker van de vorige dag heb ik maar
netjes de officiele route genomen. Het was weer een prachtige dag met
uitbundige zonneschijn (=hitte) de hele dag.
Vandaag stond de Col des Ayes (2477m) op het programma.
Alleen de aanloop naar de vallei van de
col door een stuk bos was een beetje steil. Voor de rest was het een
aangename wandeling naar de col.
Het uitzicht vanaf de Col was grandioos. Naar het noorden uitzicht op de
bergen van het Ecrins massief(en de beroemde 'wielercol' Galibier).
Naar het zuiden het prachtige panorama met de rotsige toppen van de Queras.
De afdaling na de Col was behoorlijk steil met halverwege een van de meest
uitbundig aangelegde zig-zags die ik ooit heb gezien.
Vlak voor Brunisard in de restaurant mijn eerste kop espresso van de dag
gedronken. Men schonk er Grolsch van de tap.
Dit bier wordt 300m van mijn huis in Enschede gebrouwen!
Omdat ik niet echt moe was besloot ik door te lopen in de richtig van
Chateau Queras. Na de mooie
col in de morgen viel dit toch iets tegen. Eerst een paar kilometer over
een asfaltweg (Izoard pasweg) en daarna een niet bijster interessant bos.
Daarna werd het uitzicht beter en voerde de wandeling door de almen boven
Arvieux. En bij het
mooie Lac de Roue (1854m) vond ik het zo aangenaam vertoeven dat ik besloot
hier voor de nacht te gaan bivakkeren.
Er waren zelfs picknickbanken. Wat een luxe bivak.
Probleem was wel dat het meer gewoon via een onverharde weg voor autos
bereikbaar was. Ik heb me dus
weer eens de halve nacht liggen af te vragen of ik geen verdachte geluiden
hoorde. Ik heb me vanaf nu weer voorgenomen niet meer zo dicht bij de
bewoonde(=bereden) wereld te gaan bivakkeren.
24/6/2003 : Lac de Roue - Ceillac [25km]
Na een onrustige nacht vroeg op pad naar Chateau Queras. Mooi kasteel op
een heuvel aan het begin van het dorp. Voor de rest was dorp niet veel.
Vroeg aan een man die uit het raam hing of ik in het
dorp ook brood kon kopen. Toen wees hij in de richting waar ik vandaan
kwam en mompelde iets van LeBlanche. Ik dus terug lopen maar vond niks.
Toen ik weer bij de man langs liep vertelde hij me dat
hij naar een bestelauto had gewezen die als een soort mobiele winkel in
het dorp functioneerde.
Gemist en dus de hele dag weer hartkeks eten.
Op naar de volgende col, de Col du Fromage(2301m).
Eerst weer steil omhoog om uit het dal te komen
en daarna weer redelijk gelijkmatig omhoog. Ontzettend veel koeien en dus
navenant veel stront en
strontvliegen in het dal. Kreeg mijn eerste hongerklop omdat ik toch te
weinig gegeten had.
Heb lekker koffie bij een riviertje gezet en me helemaal volgepropt met
hartkeks met worst en nutella. Daarna ging het weer goed.
Kwam vlak bij de col de eerste GR5 zuid-noord loper tegen. Hij was 9 dagen
onderweg. Ik was dus theoretisch 9 dagen van Nice verwijderd.
Op de col weer een heel mooi uitzicht. Naar het noorden kon ik veel
herkennen van wat ik de afgelopen dagen gelopen had.
Naar het zuiden een werkelijk heel mooi uitzicht op de besneeuwde
rotspieken boven Ceillac, de Pics de la Font Sancte.
Het leek net een plaatje uit de Californische Sierras.
Via een heel goed pad naar beneden naar Ceillac gelopen waar ik rond het
middaguur aankwam. Alle
winkels gingen net dicht en ik had het geluk dat een vriendelijke bakster
de winkel nog even voor
me opende en ik nog een Pain Complet en wat heerlijke noten/vruchtenkoeken
voor de komende dag kon kopen.
Van de andere GR5 loper had ik gehoord dat het hotel "la Cascade" een 20
min. lopen ten zuiden van het dorp precies op het punt waar de GR5 weer
de bergen intrekt heel goed was. Vooral het eten moest erg lekker.
zijn. Besloot dus lekker een middagje hier uit te rusten en s'avonds
lekker met een wijntje te eten. Het
eten was ook zeer goed en de eerste wijn van de trip smaakte ook erg goed.
25/6/2003 : Ceillac - Fouillouse [27km]
Vandaag een lange maar ook erg mooie dag. Het ontbijtbuffet van het hotel
was uit de kunst. Daar ging ik graag een uurtje later voor weg.
Ondanks dat was ik nog steeds de eerste op het pad naar het merengebied
boven het hotel. Na een fikse klim kwam ik op het plateau waar het mooie
Lac Mirroir(2214m) lag. Vooral de rotspunten op de achtergrond die ik
gisteren al vanaf de Col du Fromage zag maken dit een heel
erg mooi (en dus erg populair en druk -) gebied.
Op dit punt werd ik een beetje overmoedig. Ik had gezien dat de route naar
het volgende meertje, het Lac St. Anne) eerst een stuk naar beneden ging
en daarna door een skigebied.
Ik besloot het te proberen via een vaag streepje op de kaart dat op hoogte
bleef en via een hoger gelegen pad naar het Lac zou lopen.
Het vage streepje was op de grond moeilijk te vinden
en ik besloot het maar op 'gevoel' te proberen. Na een half uur
klauteren (en zweten) kwam ik op een
punt waar ik de originele route kon zien. Wat bleek? Ik zat aan de
verkeerde kant van het dal! Ik had nu 2
opties. Via het een paar honderd meter lager gelegen dal naar de officiele
route lopen. Of via
een moeilijke steile traverse aan het einde van het dal dwars oversteken
naar de originele route.
Ik besloot tot het laatste maar het was niet bepaald eenvoudig.
Toen ik uiteindelijk bij het Lac Ste Anne(2415m) aankwam was het er al
aardig druk. Ongeveer 30 mensen hadden
het meer via een wat eenvoudiger route vanaf een hooggelegen parkeerplaats
aan het einde van het dal al bereikt. Het meer was intens azuurblauw.
Na een korte pauze de laatste paar honderd hoogtemeters naar de hoogste
col van deze vakantie afgelegd.
De Col Girardin(2700) is een erg mooie rotsige Col.
Het zicht naar noorden was inmiddels vervaagd door een vreselijk heiige
lucht (warmte?). Naar het zuiden prachtige panoramas van hoge bergen en
het lange Ubaye dal. Hier werd de lucht inmiddels ook al een beetje heiig
maar nog niet zo erg als in het noorden.
De heiige lucht zou de komende dagen blijven. Jammer voor de fotos, maar
beter dan regen.Het maakt het landschap ook best wel heel sfeervol.
Vanaf de Col steil naar beneden. Op sommige stukken waren stukken pad
weggeslagen en moest ik eerst even slikken voor ik een grote stap nam.
Verder waren overal prachtige kleurige bloemenvelden.
Beneden moest 10 km over asfalt (smeltend, lucht 35C) worden
afgelegd door het mooie Ubaye dal. Bij Pont du Chatelet, een van de
mooiste stenen bruggen die ik ooit
heb gezien, buigt de route naar het oosten in de richting van Fouillouse.
Hier had het locale GR5 kommittee nog een verrassing in petto.
De route was verlegd en voerde nu langs een, in mijn opinie,
heel erg steil pad door een knetterbenauwd bos zonder een zuchtje wind.
Ik had echt het gevoel dat ik gesloopt was toen ik Fouilouse bereikte.
Omdat er voor vanavond weer onweer werd voorspeld in Fouillouse in de gite
ingecheckt. Deel de kamer met Pierre en Claudette uit Nice.
Verder zitten er oa. nog 2 Nederlanders in de gite (Mark en ?).
Gezellig gekletst en met z'n zessen gedineerd. De gite zit goed vol.
Zo'n 50 man zaten er wel in de eetzal.
26/6/2003 : Fouillouse - Bousieyas [44km]
Een "Don't plan this at home" dag . Je gelooft als je thuis aan het
plannen bent nooit dat je dit allemaal op 1 dag kunt.
Om 6 uur begonnen met lopen en om 18:30 vlak voor een vreselijk onweer de
Gite in Bousieyas ingestrompeld. Verder de dag 2000m+ meter geklommen en
bijna evenveel afgedaald en daarbij 4 cols bedwongen.
Bij het krieken van de dag uit de gite(1900m) vertrokken voor de eerste
pas. De route stijgt heel mooi geleidelijk naar de Col du Vallonet(2524m).
Alleen het laatste stuk naar de col is een klein beetje steil.
Daarna door een mooi alpien gebied 200 meter afdalen naar het begin van de
vallei naar de volgende col, de Col de Mallemort(2558m).
Deze Col heeft spectaculaire uitzichten naar de bergen
van het noordelijke stuk van het Mercantour Nationale park.
Het mooiste van de col is echter een compleet vervallen kazerne vlak
onder de col. Dat er flink gevochten moet zijn in de buurt bleek wel
uit resten van een geexplodeerde handgranaat die er rondzwierf.
Na de col de lange afdaling naar Larche(1670m), een grensdorp op weg naar
de Col de Larche, de grens met Italie.
Het dorpje zelf was een grote bummer. De winkel die er ooit was was dicht.
De weersvoorpelling die aan het gesloten Nationale Park bezoekerscentrum
hing was 3 dagen oud. Gelukkig was het postkantoor wel
open en kon ik het loodzware gidsje met de beschrijving van de GR5 tot
Larche(200 gram) naar huis sturen.
Na een dubble espresso naar de 1.5km buiten het dorp gelegen camping
gelopen.De campwinkel hier was gelukkig wel open.
Veel spul ingekocht want de volgende winkel is 2 dagen lopen verder
(de vorige winkel was in Ceillac, 2 dagen terug).
Via een saaie asfaltweg naar de ingang van het NP bij Pont Rouge(1900m)
gelopen en lekker geluncht met pain complet en een enorm blik tonijn
dat in een keer op moest.
Vol energie op weg naar de 3.5 uur verder en 2671m hoog gelegen Pas de
Cavalle. Het eerste uur was een heerlijke langzaam steigende dalwandeling.
Daara ging het steeds steiler in de richting van de col.
Onderweg passeerde de route mooie bergmeren.
Ik was eerst van plan hier te gaan bivakkeren maar
de luchten waren inmiddels bijzonder dreigend en ik meende al gerommel
vanuit Italie te horen. Bij het laatste meer was een heel vreemd tafereel.
Een man in een wit gewaad stond voor een groep
jongeren te preken en wat leek op handoplegging te doen.
Het was volgens mij een sekte. Heel erg vreemd.
De col was werkelijk de mooiste van deze hele trip. Compleet wild en weg
van alles met fantastische uitzichten
naar het noorden en het zuiden. De col is ook een heel karakteristiek gat
in een rechte rotswand. Heel erg
karakteristiek en de volgende dagen steeds heel makkelijk in de verte te
herkennen. Veel tijd had ik er echter niet want het was inmiddels zo nu
en dan begonnen met regenen en onweer vanuit Italie kwam dichterbij.
Het was vanaf hier nog 2 uur lopen naar de refuge in Bousieyas.
Vlug steil naar beneden een brede vallei in (2050m). Tussen deze vallei
en Bousieyas lag nog een col , de Col des Fourches(2262m).
Deze laatste col deed ik toch wel een beetje op m'n tandvlees. Op de
col zelf weer een bunker uit vervlogen tijden. Hierna heerlijk over
glooiende grasvelden naar Bousieyas(1883m) afgedaald. De route kruiste
zo nu en dan de asfaltweg naar de Cima de la Bonetta, de
hoogste pasweg van Europa. Alleen het allerlaatste stukje voor Bousieyas
leidde door hoge beplanting waarbij je het pad niet meer kon zien.
Ik van mensen onderweg gehoord dat ze hier hun enkel hadden verstuikt
dus ik was bijzonder voorzichtig.
Bij de gite aangekomen een heerlijke koele Orangina gedronken en kennis
gemaakt met 2 Duitsers uit Stuttgart die de GR5 in noordelijke richting
liepen. Verder waren er nog 2 Engelsen uit Manchester, Alan en Katy die
de GR5 in dezelfde richting als ik liepen en vandaag uit Manchester waren
gekomen. Verder waren er nog 4 autotoeristen, 2 Fransen en 2 Zwitsers.
Ik was net op tijd voor het eten en op het moment dat het eten begon brak
de hel los. Een fiks onweer met grote hagelbrokken. Wat is
het dan heerlijk om binnen te zitten. Ik had nog een vreselijke dorst
en trakteerde me op 2 blikjes Heineken.
Na het eten vroeg slapen.
27/6/2003 : Bousieyas - Saint-Etienne-de-Tinee [20km]
Heerlijk geslapen vannacht. Alleen de Zwitsers stonden met veel spektakel
op. De slaapzaal was eigenlijk een groot stapelbed met 8 matrassen op het
onderste bed en 8 op het bovenste. Dit was de Zwitsers blijkbaar
niet luxe genoeg (Je wilt wel wat luxe als je de hele dag in de auto hebt
gezeten!). Zij hadden hun dikke Thermarest mat nog boven op het matras
gelegd. En omdat er geen kussens waren (schande, Nieh sowas
metgemacht) hadden ze glucklich ook nog een opblaaskissen dabei.
Het probleem hiervan was dat al dit spul s'ochtends om 5:30 in de
slaapzaal leeg moest. Daarna konden de de kussens niet echt in hun
knisperende hoejes krijgen en als toetje kregen ze ook nog ruzie over een
paar sokken dat kwijt was.
Toen dit spektakel over was en iedereen zo'n beetje vertrokken was
opgestaan. Alleen Alan en Katy waren er nog. Lekker rustig ontbeten.
Vandaag de hele dag met Alan en Katy gelopen. De route voerde via
Saint-Dalmas-le-Salvage en 2 kleinere colletjes naar Saint-Etienne-de-Tinee.
Heel rustig gelopen vandaag en de hele dag gekletst. Eigenlijk
een soort 'rustdag' na de 2 vorige zware dagen. Het was voor de derde dag
erg heiig en het was drukkend benauwd.
In St-Etienne in het hotel "les Amis" ingecheckt. Dit hotel was ons
aanbevolen door de 2 Duitsers uit de gite gisteren. Vooral het eten zou
erg goed zijn. We werden niet teleurgesteld. Het diner was fantastisch
en het was ook nog eens erg goedkoop (17E overnachting, 9E diner).
Voor Alan en Katy was St-Etienne het voorlopige einde van de trip.
Ze waren vanaf Modane gelopen.
Ze hadden over dit GR5 traject in een tijdschrift gelezen en waren het
maar eens gaan lopen. Ze hadden nog
een week en wisten niet wat ze wilden gaan doen.
28/6/2003 : Saint-Etienne-de-Tinee - Refuge de Longon [40km]
Na de 'rustdag' van gisteren weer een 'don't plan this at home dag'.
Totaal 2200 meter geklommen en 1500 meter afgedaald. En weer was de
oorzaak onweersdreiging.
Weer bij het krieken van de dag vertrokken. Eerst een fikse klim naar het
wintersportoord Auron. Inmiddels gewend aan de mooie kleine dorpjes wilde
ik zo snel mogelijk weer weg uit dit foeilelijke
oord. De route leidt over de Col du Blainon(2011) naar Roya. De afdaling
naar Roya had hele mooie uitzichten op het Mt.Mounier gebied waar ik in
de middag door zou trekken. Dit gebied ligt weer
in het Mercantour park. De afdaling naar Roya lag nog niet in het park en
dat was goed te merken. Grote stukken waren helemaal kaalgevreten door
de schapen en overal waren kuddes en schaapsherdershutjes. Omdat
de heuvel zo kaal was waren de uitzichten naar het noorden wel prachtig.
In Roya leek men een beetje een hekel aan wandelaars en/of het Nationale
Park te hebben. Onlangs was de gite uitgebrand
en wandelaars moeten er nu in een grote legertent slapen.
Verder zijn bijna alle GR5 tekens uit het dorp verwijderd en je moet de
route allemaal maar zelf uitzoeken. Pas een flink stuk in het Nationale
Park dat aan de overkant van de rivier weer begint vond ik weer de
vertrouwde rood-wit markering.
De route leidt eerst redelijk gelijkmatig naar een paar mooie watervallen
en stroomversnellingen. Daarna gaat de route wat steiler omhoog door
een kaal graslandschap naar een herdershut. Hier was
een kudde schapen midden op het pad. De kudde werd bewaakt door een fikse
Pyreneese Berghond. Ik ben niet erg bang voor honden maar deze
wilde me er eerst gewoon niet langs laten en als ik ook maar iets bewoog
kwam hij dichter bij me. Dit duurde zo'n 5 minuten (voelde een stuk langer).
Toen ging hij zich maar weer eens met wat afvallige
schaapjes bemoeien en kon ik door een brandnetelveld (in korte broek)
bij de kudde vandaan komen.
Daarna op weg naar de Col de Crousette. Origineel wilde ik hier bivakkeren
maar er dreigde alweer onweer, ditmaal vanuit het westen.
Besloot dus maar door de lopen naar de Refuge de Longon.
Ik dacht dat ik op de Col de Crousette(2480m)
wel op het hoogste punt van de dag zou zijn. Maar daar wachte me een
verrassing. De route voerde over de
flanken van de MtMounier naar een punt op 2587 meter hoogte op een graat
van de Petit MtMounier.
Hiervandaan voerde de route door een kaal kalklandschap dat nog het
meeste aan de Ordessa in de Pyreneen deed denken.
De route voerde erg gelijkmatig naar de bodem van een vallei op 1820m.
Hier waren erg veel mensen die allemaal
met verrekijkers naar boven aan het turen waren.
Er scheen een hele bijzondere vogel in de buurt te zijn.
Om bij de hut te komen moest daarna nog 1 col worden overwonnen, de
Portes de Longon(1952m). Hiervanaf leidde
de route door een ongemeen lieflijk vlak graslandschap in 20 minuten naar
de Refuge de Longon.
Bij de hut was op dit moment alleen een man uit Samoens.
Verder zou er nog een jong Frans stel en
een groep uit Nice komen. Met de groep uit Nice gegeten en geprobeerd
een goede hotel-tip voor Nice
te krijgen. Maar je moet nooit aan locals tips over hotels vragen want dat/
weten ze namelijk niet want ze wonen er.
Er kwam dus niet zo veel uit. Er werd veel gegokt maar weinig concreets.
29/6/2003 : Refuge de Longon - Saint-Dalmas-Valdeblore [31km]
Slecht geslapen vannacht. De man uit Samoens was de meest indrukwekkende
snurker die ik ooit heb meegemaakt. Hij lag de hele nacht op z'n rug en
snurkte als een straaljager. Ik lag er 2 meter vandaan en heb wel doppen
in gedaan, maar dat hielp niet veel. Toen ik de huttenwaard
in de ochtend vertelde dat de man 'comme une Mirage' snurkte moest hij wel
lachen. Hij had hem enige tietallen meters verderop in een andere kamer
ook door z'n doppen heen gehoord.
Vandaag eerst 1400 meter naar beneden naar het dal van de Tinee en
daarna weer 800m omhoog naar Saint-Dalmas-Valdeblore. Een weinig
spectaculaire dag eigenlijk. Het dorpje Roure tijdens de afdaling
was erg leuk en pittoresk. Hetzelfde gold voor het dorpje Rimplas
tijdens de trip weer omhoog.
Geprobeerd in St.Sauveur de Tinee geld te pinnen maar de banken en
pinautomaten waren gesloten.
Het meest memorabele van de dag was de hitte. Beneden in het dal was het
volgens mij 35C en er was geen zuchtje wind tijdens de klim omhoog.
Vooral het eerste stuk was erg. Ik had op een gegeven moment
zo'n last van de hitte dat ik een beetje duizelig was, een dikke tong had
en moeite met praten.
In St-Dalmas aangekomen heb ik het mezelf makkelijk gemaakt en ben niet
gaan kamperen maar heb lekker weer de gite genomen. In de gite ben ik
eerst op het koelste plekje gaan zitten en heb na een uurtje een koele
douche genomen. Toen ging het weer een beetje een voelde ik me weer een
beetje normaal.
In het dorpje waren op dat moment de middeleeuwse dorpsfeesten aan de gang.
Dus ben ik ook maar even wezen kijken. Allemaal mensen in middeleeuwse
klederdrachten met middeleeuwse klederdrachten en
vooral veel eten en drinken. In het dorp kwam ik tot mijn stomme verbazing
Alan en Katy tegen. Die hadden besloten om vanuit St-Dalmas de GR52 te
gaan lopen. Ze waren gisteren met de bus aangekomen en
verblijven in dezelfde gite als ik. We zijn lekker een biertje tegen de
hitte gaan drinken en toen terug gegaan naar de gite.
Daar waren inmiddels de rest van de gasten ook aangekomen.
Dit waren 3 Zwitsers, 2 mannen en een vrouw allemaal al redelijk op
leeftijd. De eigenaar van de gite is compleet gestoord.
Hij heeft een halve muur volhangen met oorkondes betreffende
hoe goed hij wel niet kan wandelen en klimmen.
Toen hij zich voor het eerst in de slaapzaal kwam voorstellen
schrok iedereen zich een hoedje en iedereen dacht dat iemand een
vreselijke overtreding had begaan.
Ik heb wel heerlijk gegeten want de vrouw van de eigenaar was een hele
rustige vrouw die goed kon koken.
Gelukkig maar anders had de gite al heel lang geen klandizie meer gehad.
30/6/2003 : Saint-Dalmas-Valdeblore - Utelle [33km]
Een uitbundige kamwandeling vandaag.
Lang en heet, maar boven verwachting mooi.
De 3 Zwitsers staan al om 4:30 op om dezelfde wandeling als ik te gaan
doen. Ze maken van het uitdoen van de wekker een John Lanting achtig
spektakel omdat ze niet echt weten welk ding nu eigenlijk
piept. Het duurt 5 minuten voor alle wekkers uit zijn. Erg grappig.
Daarna nog een uurtje geslapen en om 6:15 samen met Alan en Katy
vertrokken. Zij naar het noorden voor de GR52 naar Menton.
Ik naar het zuiden voor de GR5 naar Nice. De eerste klim naar de
Col du Caire Gros (1906m) was flink steil. Maar de beloning was groots.
Een prachtig uitzich naar het noorden en het westen.
Verder volgde hierop een pracht van een uitzichtsrijke kamwandeling van
bijna 2 uur.
Bij de enige waterbron van de dag, les Granges de Brasque, had ik de
Zwitsers al ingehaald en na wat gekeuvel ben ik doorgelopen.
Dit stukje was een beetje saai door veel bos. Maar de klim naar de
Brec de Utelle en de daarop volgende afdaling was weer erg mooi en ruig
(en heet!!). De gite vinden in Utelle was geen sinecure.
Heb maar aan wat locals gevraagd en die stuurden mij naar
een huis met een wit hek in het centrum. Daar stond aangegeven dat de gite
alleen van 18:00 to 20:00
open was. Dit begreep ik niet echt maar gelukkig liep een vrouw uit het
dorp langs die er wel verstand van had. De gite was aan de rand van het
dorp onder hetzelfde dak als de kerk gevestigd. Het was
een 'gite communale' en er werd geen ontbijt of diner verschaft.
Bij het enige in het dorp open zijnde restaurant moest je reserveren
en van tevoren vertellen wat je wilde eten.
De 3 Zwitsers hadden ook na veel moeilijkheden de gite gevonden.
Ik ben gezellig met hen naar het restaurant uit eten geweest.
Ze heetten Walter, Martin en Doris en waren alle 3 rond de 75 jaar.
Mij petje af dat ze een dag als vandaag konden volbrengen.
Het was toch 8 uur pure looptijd met flinke stijgingen en hitte.
Walter en Doris begeleidden Martin die hier de laatste etappe van zijn
1700km lange trip van Wenen naar Nice voltooide. Heb erg met ze gelachen
en fantatisch goed gegeten. Als toetje de maaltijd afgesloten met iedereen
een koffie met Grappa. De Zwitsers hadden morgen een halve rustdag.
Daarna vroeg naar bed en weer de slaap der gelukzaligen geslapen.
1/7/2003 : Utelle - Aspremont [26km]
Vroeg begonnen met lopen om de verwachte hitte in het dal voor te zijn.
Route gaat eerste uur redelijk gelijkvloers naar het kapelletje van
Saint Antoine. Het was erg bewolkt en de bergen van de Mercantour
lagen onder een fiks wolkendek. Zonsopkomst boven Utelle was
sprookjesachtig mooi. Foto's hiervan zijn ook mooi gelukt.
Na de kapel steil naar beneden naar de rivier en daarna redelijk steil
omhoog naar Levens.
Dubble espresso genomen in voordorp van Levens. Boodschappen gedaan bij de
Spar. Het was nu inmiddels flink heet en dus in een rustig tempo door
en groot aantal verschillende landschappen naar Aspremont gelopen
De enige 'verrassing' die de GR5 in petto had was dat er weer eens fiks
hoger geklommen moest worden dan de hoogteprofielen die in het GR5 gidsje
stonden. De Mont Cima werd gepasseerd op een hoogte van
740 ipv. iets meer dan 500m volgens de hoogteprofielen. Dit lijkt niet
zoveel maar met volle rugzak en een temperatuur van ver boven de 30C
genoeg om tijdelijk een slecht humeur van te krijgen.
Uitzicht was door de heiigheid niet denderend. Het dorpje Aspremont aan
de zuidelijke voet van deze berg was weer erg pittoresk.
Alles was alleen dicht er was een hotel open dat het restaurant
dicht had. Er was van alle restaurants in het dorp maar 1 open.
Dit was de pizzeria 'Chez Michelle'.
De bediening hier werd gedaan door een stel bakvissen die zichzelf heel
wat vonden en er een sport van maakten de klanten hufterig te bedienen.
Maar ja als je het enige restaurant in een dorpje bent
dat open is hoef je ook niet erg klantvriendelijk te zijn.
Heb uit wraak een verkeerde al geopende
fles wijn terugestuurd voor een andere. En heb uitbundig gelachen toen de
ergste van het stel midden in het restaurant een stapel borden uit haar
handen liet donderen. Zelden zo weinig schuldgevoel gehad over het niet
geven van een tip. Het eten was wel uitstekend overigens.
Verder was het dorp in rep en roer vanwege een brand op een aan het dorp
grenzende heuvel. De "Mont Chauve de Tourette" stond in de fik.
Het leek eerst alsof de brand zich eenvoudig zou uitbreiden naar het dorp
maar massale inzet van blusvliegtuigen verhinderde dit. Vooral de eerste
blusvliegtuigen waren erg spektaculair. Die blusten namenlijk met een
rode vloeistof. Een prachtig gezicht. Verder heb ik denk ik wel zo'n
25 brandweerauto's overal vandaan door het dorp naar de berg
zien rijden. Maar die konden volgens mij niet heel veel doen want aan
onze kant van het dorp leidde en geen weg naar de brand.
Ik ben op het ergste voorbereid gaan slapen met een ingepakt rugzak;
klaar om te evacueren. Was niet nodig en ik heb heerlijk geslapen.
2/7/2003 : Aspremont - Nice [12km]
Laatste dag. Traditioneel ontbijt met hartkeks, worst en nutella.
De zon komt net op als ik het hotel verlaat. De heuvel is aan deze kant
niet verder afgebrand en ik kan de GR5 volgens het boekje
afmaken. Er hangt wel een gigantische brandlucht overal en tot ik de
buitenwijken van Nice zie ik rookflarden van de nasmeulende brand.
De route loopt naar het oosten het dorp uit en klimt daarna vrij steil
naar een noord-zuid kam die rechtstreeks naar Nice loopt op zo'n 650m.
Ik heb de ontwerpers van de GR5 tijdens de klim
nog wel flink vervloekt dat ze zelfs in de laatste 3 uur nog een nutteloze
klim hadden gestopt. Maar nadat ik de eerste blikken van de Middellandse
Zee had gehad en de panoramas op de kam naar Nice en het westen had gezien
was ik dat alles lan weer vergeten. Naar het westen reiken de
panoramas tientallen kilomters tot voorbij het Esterel massief.
Nice, het dal van de Var, Cap d'Antibes, Cannes etc alles was te zien
vanaf de kam. Werkelijk verbluffend en niet verwacht.
Langzaam daalt de route af naar de zeer luxe buitenwijken van Nice.
Eerst een en al luxe huizen met enorme hekken en dito alarminstallaties.
Later wat meer appartementencomplexen dan over de autobaan
en daarna de brede boulevards en drukte van Nice zelf. Wat een
cultuurshock na een poos in de bergen.
De GR5 houd een paar kilometer voor de kust op op het Place Alex-Medicin
en de gids zegt dat je de bus naar het centrum moet nemen. Lariekoek
natuurlijk voor de echte kilometervreter. Ik ben via de
grootste boulevard via het station, waar ik een stadsplattegrond heb
gehaald, naar de kust gelopen.
Heb eerst een kamer gereserveerd voor de nacht in het Mercure naast de
Opera. Midden in Vieux Nice aan het strand voor 90Euro per nacht
(dat geloven de locals nooit). Daarna met volle bepakking het strand op
gegaan, schoenen uit gedaan en met rugzak de zee ingelopen.
Heerlijk! Toch wel een klein brokje in de keel. Negen jaar lopen,
2600km vanaf Pieterburen. Zelf foto van mijn voeten in de zee gemaakt.
Vanwege de cultuurshock durfde ik niemand van de badgasten
te vragen om een foto van mij te maken. Rest van de dag een beetje
rondgelummeld. s'Avonds op het strand een fles wijn en 2 sigaren
soldaat gemaakt en de volgende dag met het vliegtuig terug
naar Nederland.