GR5 Maastricht - Nice Dagboek

[1997 - 2003]

Jan Flokstra.

GR5 Overzichtspagina

Introduktie

Dit document bevat het dagboek van mijn wandeling over de GR5 van Maastricht naar Nice. Het is een document in ontwikkeling. De eerste helft van de wandeling heb ik niet echt goed een dagboek bijgehouden. Vanaf Barr (4e sectie wordt) het beter met een klein gat aan het begin van de Alpen. Voor de gaten heb ik een archief van losbladige notities waar ik nog met moeite wijs uit wordt. Hoop ooit het document kompleet te maken.

Traject Maastricht - Spa

In Maastricht op de Cannerweg houdt het Pieterpad op. De GR5 die vanuit Hoek van Holland door Belgie loopt sluit op dit punt op het Pieterpad aan. Hier op de Cannerweg begint dus mij traject van de GR5.

3/5/1997 : Maastricht - Vise [34km]

s'Ochtends heel vroeg uit met de trein uit Enschede vertrokken. Om 12 uur met wandelen begonnen. Het was een heel erg warme dag, tegen de 30 graden geloof ik. Dit in combinatie met mijn ongetraindheid maakte dat ik aan het einde van de dag helemaal stuk was. Kwam om ongeveer 18:30 op mijn tandvlees in Vise aan. Daar bleek de camping "L'allee verte" al 3 jaar niet meer te bestaan. De dichtstbijzijnde camping was in Nederland zo'n 15 km hier vandaan. Ik had natuurlijk vreselijk de schurft en en heb de tent stiekem in een hoekje op de plek gezet waar vroeger de camping was. Dit was tussen een school en een Mercedes garage in. Er was toch iemand die me gezien had en die kwam me waarschuwen dat als de nieuwe eigenaar (dezelfde als van de Mercedes garage) me zag dat die me pief-paf-poef wel even wat zou doen. Nou dat was natuurlijk geen best vooruitzicht, maar ik was veel te moe om verder te lopen, dus ik ben maar heel vroeg gaan slapen (20:00) om bij het krieken van de ochtend weer vertrokken te zijn. (Volgens mensen die ik later heb gesproken kun je je tent beter bij de brug bij het Albert Kanaal neerzetten.)

4/5/1997 : Vise - Banneux [41km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Om 6:30 opgestaan, zo snel mogelijk de spulletjes ingepakt en weer op pad gegaan. De hele nacht heeft het geregend. Dat loopt beter als de hitte van de vorige dag. Om ongeveer 19 uur in Banneux aangekomen. De camping die hier op de kaart stond (en niet in het boekje!) bleek wel te bestaan. De camping ligt ongeveer een kilometer ten zuiden van de kapel aan de N62.

5/5/1997 : Banneux - Spa [17km]

Het heeft de hele nacht geregend. Op de een of andere manier ook IN de tent. Er is erg veel nat geworden, oa. mijn slaapzak. Het is echt heel erg slecht weer. Heb ontbeten en heb om 9 uur de boel kletsnat opgepakt. Ben door naar Spa gelopen en volgens mij is het is niet droog geweest. Het traject tussen Banneux en Spa was wel erg mooi en ondanks de regen viel het zicht nog wel mee. In Spa heb ik een krant gekocht en gelezen dat het de komende week niet veel beter wordt. In tegendeel, het wordt nog veel slechter. Er zou ook nog wel eens sneeuw kunnen vallen in de Ardennen. Dat werd me net iets te veel en heb maar besloten om naar huis terug te gaan en later in het jaar bij beter weer verder te gaan. Heb om 13:30 de trein uit Spa gepakt en was om 20:00 weer in Enschede terug.

Traject Spa - Mondorf les Bains

Wel, tijd voor de tweede poging, een ander seizoen, nieuwe kansen. Ben van plan om in 9 dagen naar Zuid Luxemburg (Dudelange) te lopen. Dit is in totaal 270km.

29/8/1997 : Spa - Stavelot [19km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "les Chiles" ten oosten van Stavelot. Mooie niet al te grote camping aan de Ambleve rivier.

30/8/1997 : Stavelot - Schirm [34km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping Hohenbush 2 kilometer ten noorden van Schirm langs de autoweg naar Sankt Vith. Grote camping met veel caravans. Een speciaal veldje voor tenters.

31/8/1997 : Schirm - Rodershausen [35km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping vlak voor Rodershausen. Redelijke camping met veel caravans, maar met een erg mooie veldje voor tenters aan de rivier.

1/9/1997 : Rodershausen - Vianden [30km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Auf dem Teich" in de benedenstad van Vianden. Erg leuk gelegen met zicht op de burcht. Voor wandelaars is er een heel mooi plekje aan de andere kant van de rivier dat alleen met een loopbruggetje te bereiken is.

2/9/1997 : Vianden - Berdorf [40km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Petit Suisse". Ondanks zijn mooie naam is dit een van de minste campings tot nu toe. Alles is stokoud en aan vervanging toe op deze camping. Het ligt wel vlak bij het centrum van Berdorf maar dat is ook het enige pluspunt.

3/9/1997 : Berdorf - Wasserbillig [31km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping in het centrum van Wasserbillig vlak bij de samenvloeiing van de Mosel en Sure. Mooi plekje vlak aan de Sure buiten de camping. Heb de hele avond naar de met wijnranken beplante helling aan de andere kant in Duitsland zitten kijken. Mooie camping.

4/9/1997 : Wasserbillig - Remich [37km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht op camping "Europa" bij de aanlegplaats van de boten voor ce "Moselfahrten". Lelijke volle camping met veel caravans. Als je deze kunt vermijden moet je het zeker doen.

5/9/1997 : Remich - Mondorf les Bains [18km]

Zeer vroeg (6 uur) opgestaan vandaag en om 7 uur was ik al weer op pad. Het was erg nevelig zo vroeg. Dat gaf de wijngaarden een hele aparte sfeer. In Wintrange bij het beeld van de beschermheilige van de donder en bliksum St. Donatius leidt een trap van 591 treden naar het centrum van de stad. Hierna gaat de route nog een klein stukje door de wijngaarden en dan is het weer afgelopen met de wijn. Na het punt waar de E3 afsplitst van de GR5 was ik het spoor volledige bijster. Volgens mij was de kaart verkeerd en klopte de beschrijving ook niet. Ergo, ik heb dus een paar kilometer omgelopen en pas op de weg naar Elvange de route weer gevonden. Vanaf hier veranderde het landschap drastisch. Van een rivierlandschap in een uitgestrekt ietwat heuvelachtig landschap. Je kunt echt tientallen kilometers ver kijken. Naar het zuiden toe presenteerd Frankrijk zich van zijn slechtste kant met een kerncentrale. Hier ligt ook het beroemde Pays du Fer rond Thionville, met alle gesloten mijnen, hoogovens en industrie. De GR5 komt Mondorf les Bains binnen via het park bij het kuuroord. Dit park staat vol met bijzondere rozen en andere planten. Het ziet er ook allemaal eng netjes uit, zelfs voor Luxemburgse begrippen. Na het park kom je in de autovrije hoofdstraat van het kuuroord uit en hier is het bijkans nog klinischer. In Mondorf heb ik om 11:30 de bus naar Luxemburg-stad gepakt en vanaf daar via Luik de trein naar Enschede. Was s'avonds om 8 uur thuis. De reisduur van het aan en afreizen wordt dus steeds langer.

Traject Mondorf les Bains - Barr

Tot nu toe vanaf de Waddenzee 821 km gelopen. Dit volgende traject zal me over de 1000 km brengen. Het is nu voor het gevoel ook een echte "lange-afstands" wandeling. Van begin af aan heb ik tegen deze etappe het meest opgezien. Vanaf Nederland werd het landschap eigenlijk steeds leuker. En nu wordt het waarschijnlijk wat minder leuk doordat de route langs de industriegebieden van Noord Frankrijk loopt. Een ander probleem is dat er de eerste 180 kilometer helemaal geen campings zijn. De eerste camping is pas in Liverdun. Er zit dan ook niks anders op dan wild te gaan kamperen, of om zo nu en dan een Gite d'Etappe te nemen.

25/4/1998 : Mondorf les Bains - Bos bij Rumelange [30km]

Vanochtend om 4 uur opgestaan en na een lange reis om 13:00 uur in Mondorf les Bains aangekomen. Vanaf Mondorf les Bains loopt de route eerst een poos in westelijke richting over de grens met Frankrijk. Hier wordt een nieuwe snelweg aangelegd en die ligt als een litteken in het landschap. Ik denk dat de GR5 hier aan een drastische redesign toe is. Verderop is het landschap ook niet bijster mooi. Vooral het stuk waarbij moet worden omgelopen om de autobahn Luxemburg - Metz over te kunnen steken is erg saai. Tot overmaat van ramp (mot)regent het ook nog de hele middag. Na Dudelange wordt het beter. Het Haag park was het eerste mooie stuk van traject van vandaag. Daarna gaat de route de grens over. Om 20 uur heb ik in het bos boven Rumelange zo'n 5 kilometer na de grens mijn tentje in het bos neergezet. Was erg moe, 30 km op een eerste middag valt toch niet echt mee. De tent staat in een dicht dennebos en de scheerlijnen heb ik lekker makkelijk aan de bomen bevestigd. Ondanks de regen is de grond onder de dennen bijna droog. Ben doodop en ga vroeg slapen.

26/4/1998 : Bos bij Rumelange - Bos boven Rosselange [33km]

Heb vannacht erg slecht geslapen. Dat is elke keer weer hetzelfde aan het begin van een lange trip. Was vanochtend om 5 uur al wakker. Heb tot half negen naar het tikken van de regen liggen luisteren. Om 9 uur er toch maar uit gegaan. Ontbeten met muesli en water en daarna op pad gegaan. Het regende de hele tijd. Vaak heel erg hard. Voor Escherange in het bos 1.5 km verkeerd gelopen. Vreselijk veel blubberpaden in de bossen. Mijn bergschoenen lekken ook omdat het leer bovenop verbrand is en het vocht lekt door de droogte krimpscheuren naar binnen. In Escherange was het restaurant dicht en heb ik in een bushokje wat gegeten. Kreeg van een geestelijk niet helemaal in orde zijnde man een bloemknopje. Heb hem maar een hardkeck met salami gegeven. De man had lepra-achtige handen waarvan hij de vingers niet meer kon gebruiken. Verder had hij als tas een oude zwarte helm bij zich.

Na deze pauze verder door de regen door naar Fontoy gelopen. In Fontoy een kop thee met 2 gebakjes bij een luxe bakker gegeten. Is ook altijd weer even wennen om de brutaliteit op te brengen om als bezwete natte landloper een luxe tent binnen te lopen, je rugzak in een hoek te gooien en te gaan zitten. Je voelt vaak wel aan dat je toch enigzins ongewenst bent. Op het traject naar Neufchef braken de sluizen pas echt open. Ben tot op de draad nat. In Neufchef een dubbele koffie in een kroeg gehad. Ook heb ik op het toilet van de kroeg mijn watervooraad bijgevuld voor het kamperen vannacht. In totaal heb ik dan meer dan 3 liter water bij me. Lekker opgedroogd in het cafe en daarna in de richting van Rosselange gelopen om te gaan kamperen. Eerste stuk was niet echt geschikt. Maar zo'n 3 km voor Rosselange heb ik toch een perfect plekje in het bos gevonden. Om 7 uur stond de tent en had ik het diner (fussilini) klaar. Het is eindelijk een beetje droog. Vandaag toch een van de natste dagen uit m'n wandelloopbaan gehad. Ondanks alles toch goed opgeschoten. Doodmoe vroeg in bed gekropen.

27/4/1998 : Bos boven Rosselange - Jussy [39km]

Vroeg opgestaan (6:30). Het heeft de hele nacht geregend. Om 7:45 de tent nat opgepakt. Vandaag gaat de route door het "Pays du Fer", het land van ijzer. Langs Rombas zie je overal in de verte de industrie. Het regenachtige, nevelige weer is hiervoor de perfecte begeleider. Ondanks de industrie gaat de route hoofdzakelijk door bos. Dit bos is wel vreselijk modderig door de aanhoudende regen. Zo nu en dan heb je hele mooie uitkijkjes op de industrie in het "Pays du Fer". Na de oversteek van de autosnelweg bij Ternel werd het wat minder met het bos. In Feves Marieke gebeld waarna ik ben vergeten mijn mooie telescopische LEKI wandelstok mee te nemen. Helaas. Ook bleef het de hele tijd regenen op weg naar Jussy en dat verhoogde de stemminmg ook niet bepaald. Verdwaalt bij het Fort de Plappeville. Zag het even helemaal niet meer zitten. Als ik op dat moment een bushalte was tegengekomen was ik naar huis gegaan. Toch maar doorgelopen en in een restaurant in Moulins le Metz een kopje koffie gedronken. De jas was vreselijk doorgeslagen en ik zag er vreselijk uit in de spiegel van het restaurant. Kreeg ook allemaal van die begrijpende blikken toegeworpen (busje komt zo!). Heb besloten naar het natuurvriendenhuis in Jussy te gaan en daar de nacht door te brengen dan wordt alles misschien weer een beetje droog. Na de weg hebben gevraagd kwam ik bij het chalet aan. Het chalet is een erg mooi gebouwtje van donker gebeitst hout zo'n 100 meter boven het Maasdal gelegen met een mooi uitzicht op Metz in de verte en en de andere kant van de Maas. Er waren nog twee gasten, uit Nederland natuurlijk, Meppel. Heb alles binnen uitgehangen te drogen, er stond zelfs een plas water IN de rugzak. Vanaf het moment dat ik bij het chalet aan kwam is het droog geweest en zo nu en dan komt de zon er zelfs een beetje door.

28/4/1998 : Jussy - Bos na Vilcey sur Trey [45km]

Dit was weer zo'n "Kids don't try this at home" etappe. Heb vandaag van 8:30 tot 20:45 gelopen en in die tijd bijna 40 km afgelegd. Heb ook bijna niet gepauzeerd maar alleen maar lopen, lopen,lopen.
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Het laatste stuk ging door het bos tussen Vilcey sur Trey en Montauville. Hier is in de eerste wereldoorlog vreselijk lang en hevig gevochten. De loopgraven uit die tijd liggen er nog steeds. Heel erg luguber en indrukwekkend. Ben nu erg moe en sta hier in het bos aan de rand van het slagveld in een schuilhut. De hut is van de weg afgericht en niemand kan me vanaf het pad zien staan. Het is bijna donker, het eten is bijna klaar, dus het is weer einde van een geslaagde dag.

29/4/1998 : Bos na Vilcey sur Trey - Liverdun [33km]

Na een toch wat onrustige nacht om 6:15 opgstaan. Heb vannacht een paar keer een auto langzaam langs horen rijden. Dacht steeds "nou stopt ie en gaan ze naar de hut", maar gelukkig bleef het rustig. Om 6 uur was het ook een komen en gaan van vrachtautos en dan lig je helemaal niet lekker meer.

Het was echt koud vanmorgen. Om 7:15 had ik de tent opgepakt en was ik op weg door het bos naar beneden. Fantastisch nevelig weer waarboven je de zon alvast kunt zien schijnen. Uit het bos kwam ik in Montauville aan waar ik eerst 2 bakken espresso gedronken heb. Verder een stokbrood gekocht en aan de rugzak gehangen. De hele dag breek ik daar stukjes af. Zo'n 5 kilometer buiten Montauville kwam ik de eerste collega GR5'ers dit jaar tegen. Twee mannen uit Rotterdam die collegas bij de NS zijn en samen de GR5 wandelen. Heel gezellig de rest van de dag met ze opgelopen. Het is altijd erg leuk om met andere GR5'ers wetenswaardigheden uit te wisselen.
Het weer bleef de hele dag goed en de route was prachtig. Veel bos, glooiende weilanden en beekdalen. Vooral rond Rogeville was het beekdal erg mooi. We zijn hier vreselijk fout gelopen, maar na gedegen bestuderen van de kaart vonden we dwars door het beekdal en over een paar prikkeldraadafscheidingen redelijk snel het pad weer terug. Daarna ging de route door het glooiende Lotharingse landschap met prachtige vergezichten verder naar Liverdun. Hier lag mijn eerste officiele camping op dit traject. Helaas pindakaas was het seizoen nog niet begonnen en was de camping nog gesloten. Er was wel iemand het gras aan het maaien en die vond het geen probleem als we ergens in een hoekje gingen staan. We hebben dan wel geen warme douche, maar wel een lekker grasplekje en een kraan met koud water. Dat is al heel wat als je een poos in het bos gekampeerd hebt. De camping ligt erg mooi in de bocht van een rivier onderaan het dorp dat tegen een redelijk steile helling op ligt. Tussen de camping en het dorp loopt een spoorbaan door. In het dorp lekker eten, gebak en biertjes gehaald en doorgegaan met elkaar reisverhalen vertellen. Toen het donker werd gaan slapen.

30/4/1998 : Liverdun - Brin sur Sur Seille [30km]

Vanochtend om 7 uur op, snel ontbeten en om 8 uur al op pad. Jammer genoeg moesten de Rotterdammers alweer naar huis omdat ze de volgende dag weer moesten werken. Heb ze naar het station begeleidt vanwaar ze met de (voor hun gratis) trein weer naar Nederland vertrokken.
Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Geslapen in de Gite d'enfants bij Mme Stein. Dit was een gewoon woonhuis. Het was bewoond door Mme. Stein zelf. Die moest naar de opera dus ik had het hele huis voor mezelf. Nadeel was wel de prijs, 130FF inclusief ontbijt. Is natuurlijk erg goedkoop maar ik was de laatste tijd veel goedkoper gewend. Om 22:00 gaan slapen en echt geslapen als een blok.

1/5/1998 : Brin sur Seille - Blanche Eglise [32km]

Dagboeknotities voor deze dag moet nog worden ingetikt.
Overnacht in de Gite in het centrum van Blanche Eglise. Dit is een zeer grote Gite midden in het zeer landelijke dorpje.

2/5/1998 : Blanche Eglise - Gondrexange [32km]

Een dag om snel weer te vergeten. Om 6:45 met muesli ontbeten. Om 7:30 afscheid genomen van iedereen en op pad gegaan. Het weer was erg slecht. Het regende pijpenstelen en je kon maar een paar 100 meter kijken. Vooral door de bossen lopen was vandaag door de wateroverlast een crime. Dit was al door het gidsje voorspeld. Vlak voor Fribourg ongeveer 3 kilometer omgelopen omdat ik een afslag was misgelopen. In Fribourg was het kleine dorpswinkeltje geopend. Heb voor 2 dagen eten en wat fruit en zoetigheid gekocht. Verder een liter melk gekocht die ik in de eerstvolgende kilometers heb opgedronken. Na Fribourg begon het Lotharingse merengebied. Eerst het grote Etang du Stock en als laatste het grote Etang du Gondrexange. Ik had me heel erg op dit stuk verheugd maar vond het toch wel erg tegenvallen. Het leek een beetje op de Friese meren met alleen wat meer bos er om heen. Verder leek het Etang du Stock wel een Duitse enclave. De route door het Etang du Gondrexange was ook niet erg interessant omdat je niet over de dijk heen kunt kijken. Het stikte hier bij dit meer van de vissers (op karpers?)
Toen ik op de camping in Gondrexange aankwam regende het nog steeds. Bij de bank geld gehaald en van de campingbaas 2 sigaren gekregen want in het dorp was niks te vinden. De camping is een echte volle toeristencamping helemaal afgeladen met caravans vol met weekend-kampeerders echt een plek om zo snel mogelijk weer te verlaten. Sta op een verhoging boven de speeltuin en de Jeu de Boules baan waar een paar heren in gedeeltelijke pitbull-smoking hun partijtje afwerken. Lodewijk dacht al wel dat ik op deze camping zou staan en die kwam nog even goeiedag zeggen. Hij logeert in de auberge een paar kilometer terug. Sta vlak bij een paar Nederlanders die de GR5 met caravan doen. Heb lekker bij hun onder de luifel een sigaartje gerookt en wat biertjes gedronken. Ben toch altijd weer verbaast dat mensen zo gehecht zijn aan de caravan dat ze hem zelfs op de GR5 meenemen. Toen het donker werd weer gaan slapen.

3/5/1998 : Gondrexange - Abreshviller [24km]

Vandaag was gelukkig weer een erg leuke dag. Goed geslapen en toen ik wakker werd wqas het droog. Het was wel bewolkt en dat zou het tot laat in de middag ook blijven. Om 9:15 op pad. Kwam na een half uur Lodewijk tegen die de andere kant op liep langs het kanaal waar de auberge baas hem had afgezet. Bij Fraquelfing het eerste zicht op de Vogezen. Erg indrukwekkend. Hier beginnen de echte bergen en die houden pas in Nice weer op. In Niderhoff heerlijke koffie gedronken en HW cafe creme sigaartjes gekocht. De zondagse bar-hangers begrepen echt niet de lol van wat ik aan het doen was. Na Niderhoff gaat de route voor het eerste echt de Vogezen in. Heel mooi bos met gigantisch hoge bomen. Vooral het loofbos met beuken van wel 50m hoog was prachtig. Zo nu en dan kon je ook al redelijk ver kijken en zag je overal donkere bergen in de verte. Had echt een beetje top-of-the-world gevoel vandaag. Het eerste dorpje in de Vogezen was St Quirin en dat was meteen een prachtig schilderachtig dorpje met een mooie kerk en allemaal pittoreske huisjes.
Toen ik na St.Quirin de heuvels weer in liep hoorde ik in de verte het gescheur van motoren. Na een paar kilometer zat ik midden in de jaarlijkse "bergop-race" van Abreshviller. De grap is om met allerlei soorten auto's en motoren zo snel mpogelijk de bereg op te scheuren. Sommige auto's leken haast wel Formule 3000 autos en waren ook heel erg snel. Er was vreselijk veel volk op de been en heel Abreshviller stond vol met busjes en trailers van de deelnemers. Sta op de camping vlak bij het centrum van Abreshviller. De camping baas is dronken en als ik hem vraag waar ik een biertje kan kopen krijg ik er een paar in de handen gedrukt. De camping stond toen ik aankwam helemaal vol met busjes en trailers die bij het evenement horen maar hij loopt nu langzaam leeg. Ik ben nog bijna de enige op de hele camping. Het is weer akelig koud en ik ga weer vroeg slapen.

4/5/1998 : Abreshviller - Schirmeck(Rothau) [31km]

Vandaag is zo'n dag waar ik me al maanden op heb kunnen verheugen , de eerste dag de hoge Vogezen in en wel meteen met een top van boven de 1000 meter, de Donon. Om 7 uur opgestaan, thee gezet, ontbeten en om 8 uur op pad. Onderweg nog bij een cafe-annex bakker koffie gedronken en nog eens gecheckt of Lodewijk en consorten niet ook al op pad waren. Daarna over de gewone weg naar Lettenbach waar de echte trip over de beboste heuvels begon. Het pad ging vanaf Lettenbach tot aan Schirmeck de hele dag door het bos. De ene keer was het bos wat oorpronkeler als de andere, maar volgens mij heb ik nog nooit zo langs achter elkaar in hetzelfde bos gelopen. Het enige minpunt was wel dat er op veel plaatsen echt flink gekapt was en dat die nare littekens echt overal te zien waren. Echt vierkante kilometers tegelijk. Bij het punt op de kaart aangegeven als "la Belle Roche" gepauzeerd en genoten van het prachtige uitzicht. Hier leek het wel weer op een echte wildernis. Tot een uur of 12 was het weer was niet echt goed, maar toen ik rond het middaguur bij de Petit Donon arriveerde brak de zon langzaam door. Vanaf de Petit Donon ging het pad over een bijna geheel kaal gekapte helling in een half uur naar de top van de Donon. Dit is volgens mij de meest noordelijke berg boven de 1000m in W-Europa. Ik lijk wel een Amerikaan als ik dit zeg. Op de top stond een gereconstrueerde Keltische tempel. Vanaf hier had je een fantastisch uitzicht naar alle kanten. Ik kon heel mooi de bossen zien waar ik de hele ochtend door geploeterd had. Naar het zuiden toe zag je de ballons door een soort heiige nevel heen. Heel erg mooi en appetizing voor de komende dagen. De Ballon d'Alsace stak overal boven uit. Ben ongeveer een uur op de top geweest en er waren bijna geen andere toeristen boven. Heb in totaal maar een man of 6 gezien. Erg rustig voor zo'n mooie attraktie. Vanaf de Donon was het nog 2 uur hoofdzakelijk berg-af lopen naar Schirmeck. Weer hoofdzakelijk door het bos met hele mooie uitzichten op het dal, vooral op het laatste stuk. In Schirmeck liep ik tegen de grootste supermarkt (Intermarche) tot nog toe aan. Omdat ik verwachtte dat de camping vlak bij zou zijn heb ik flink ingekocht, cassoulet uit blik, fruit, Munster kaas, een liter bier etc. etc. Hier had ik een half uur later toen ik had ontdekt dat geen van de 3 aangegeven campings meer bestond goed spijt van. Daar stond ik met een rugzak met 4 kilo lekkers en geen plek om te slapen. Toen ik het VVV had gevonden bleek dat er 4 km verderop in het plaatsje Rothau nog een camping was. Ik had dus de keuze om te gaan wandelen of om nog een keer 3 liter water in te slaan en illegaal in de heuvels boven Schirmeck te kamperen. Ik gaf de voorkeur aan het eerste en heb echt in een idioot hoog tempo langs de grote weg naar Rothau gelopen. De camping ligt redelijk ydillisch aan het einde van het dorp tussen de spoorbaan en een rivierje in. Het was half zeven toen ik aankwam en ik heb snel de tent opgezet en ben al mijn lekkere dingen gaan eten en drinken. Lekker warm gedouchet en in de wel erg frisse avondkou de voorraad bier wat handzamer gemaakt. Er stond nog een Nederlander op de camping die uit de zuiden van de Vogezen kwam. Hij beweerde dat het daar nog kouder was. Nog een poos in de kou voor de tent gezeten genieten van de biertjes en de sigaartjes en laat gaan slapen.

5/5/1998 : Schirmeck(Rothau) - Barr [42km]

Om 6:45 opgestaan. Het heeft flink gevroren (-5C) vannacht. Om 7:30 op pad gegaan. Eerst moeite gedaan om de GR5 op de berg naar Struthof terug te vinden. Pas na Struthof had ik echt het goede pad weer te pakken. Struthof zelf is een WO2 concenbtratiekamp waar de Duitsers onwelgevallige burgers en zigeuners wegstopten. De meesten hebben de oorlog niet overleefd. Voor de poort stonden heel erg veel Duitse bussen. Volgens mij liepen er alleen maar Duitsers rond. Het uitzicht vanaf Struthof is prachtig. Richting het noorden kun je de Donon zien liggen. Na Struthof loopt de GR5 hoog door de Vogezen in de richting van het hoogste punt vandaag. Het Champ du Feu. Een populaire plek voor dagjesmensen en skieers. Voor de doorgewinterde GR5'er is het echter niet zo spectaculair. Ik vond de uitzichten tussen Struthof en het Champ du Feu leuker. Hierna gaat de route door weer erg veel bos naar beneden naar le Hohwald. Dit is een luxe ietwat kitcherig vakantie-oord. Hier heb ik naar huis gebeld en besloten naar Barr te lopen en de volgende dag naar huis te gaan. In 2.5 uur naar Mont Saint Odille gelopen. Prachtig gelegen klooster boven het Rijndal. Wat mij betreft het hoogtepunt van de afgelopen dagen. Tot mijn verbazing was het ook helemaal niet druk. De Gite in Barr gebeld, er was nog plek zat. Heb me daarna de berg af laten stuiteren het Rijndal in en om 19:00 kwam ik bij de Gite aan. Het bleek mijn lucky day te zijn. De gite van de familie Baechert was gelegen in een wijngaard. Verder was er ook een mini-camping. Ik heb s'avonds achter de boerderij een fles gewurtztraminer uit de eigen wijngaard soldaat gemaakt. Het was werkelijk perfect. De gewurtztraminer was zo fruitig dat ik hem nog rook toen ik de volgende morgen naar het toilet ging. Een perfect einde van een paar mooie dagen. Deze laatste dag was ook een waardige afsluiter, alleen een beetje lang, 42km met volle bepaking door de heuvels in 11.5 uur. De volgende dag heb ik de trein naar Nederland terug gepakt.

Traject Bar - Pontarlier

Om 18:30 ben ik in Barr aangekomen na een snelle reis. Had onderweg veel oude treinen vooral de laatste van Straatsburg naar Barr was zo'n model dat in Nederland al 15 jaar niet meer rijd.

Ik was van plan in de gite bij wijnboer Baechert, waar ik de vorige keer was geeindigt, te gaan slapen. Maar helaas de familie had de gite dichtgedaan omdat er teveel door groepen in gefeest werd. Dus was ik gedwongen op de camping achter het huis te gaan staan. Op zich geen straf want het is een van de leukste campings die ik ken. Je staat midden tusssen de wijnranken en je hebt een heel mooi uitzicht op het Rijndal. Heb een gewurtztraminer '97 van de boer zelf gekocht. Het type van vorig jaar was uitverkocht. Er was iets aan upgrading gedaan en je kon nu kiezen uit een paar dure cru's en een simpele. Heb lekker de simpele genomen. Die was best aardig. Kreeg hem mee naar de camping in een wijnkoeler helemaal vol met ijsblokjes om hem gedurende de avond koel te houden. De camping was voor driekwart vol. Ik stond bijna onderaan vlak bij een stel Nederlanders die voor het eerst op pad waren met een nieuwe camper. Het enige wat ze deden was bekvechten en als ik langsliep toverden ze een stralende glimlach op hun gezicht! Keeping up the appearences. Het is mooi weer, heel anders als voorspeld, er zou nl. veel regen moeten vallen. De hele dag was al heet geweest. Doorde de hitte in de trein en de droge lucht kreeg ik later op de avond nog een bloedneus, maar die was snel weer over. Heb weer de normale twijfel die ik altijd aan het begin begin van zo'n trip heb. Het alleen zijn is in het begin ook vaak zwaar. Je moet even een poosje rondgelopen hebben en weer een beetje contackt met het land krijgen dan gaat het allemaal weer prima. Ben om 9:30 gaan slapen want ik ben van plan de hele trip elke dag om 6:15 op te staan en dan zo snel mogelijk te vertrekken om van de koele rustige ochtend te profiteren.

1/5/1999 : Barr - Chatenois [34km]

Volgens plan opgestaan, thee gezet, ontbeten met muesli en om 7:30 vertrokken. Het was prachtig weer, niks tekenen dat het vandaag slechter zou worden. Eerste uur tussen de glooiende wijnvelden door naar Andlau. Dit is een erg mooi en bekend wijngebied. Tussen de GR5 en de Vogezen liggen 3 Grand Cru wijngaarden. Vlak voor Mittelbergheim mistte ik een afslag vlak voor een kerkhof. Maar omdat ik goed op de kaart keek ontdenkte ik dat ik onder een foute hoek Mittelbergheim binnenliep. In Andlau bij de bakker een sinaasappel, brood en met suikergelei bedekt gebak gekocht. Hierna begon het zware werk voor de dag. Eerst omhoog langs een 'route forestiere', een weg gebruikt voor de bosarbeid, door een bebost rivierdal naar het maison forestiere Gruckert. Het pad steeg heel geleidelijk en het was een mooie manier om weer aan het klimmen te wennen. Na Gruckert ging de route redelijk level naar de Col de l'Ungersberg. Vanaf deze col begin de wat steilere beklimming van de Ungersberg (901m). Vlak na Gruckert ontmoette ik een wat ouder Duits stel. Heel aardig, maar ze hadden 1 probleem. De man wilde dolgraag naar de top van de berg maar de vrouw wilde absoluut niet meer. Ik was om 11:00 op de top en ik heb een half uurtje gepauzeerd en ik denk toch dat zoals gewoonlijk de vrouw het gewonnen heeft want ik niemand meer gezien. Op de top was een stenen constructie gemaakt waarop je kon klimmen voor het uitzicht. Het was wat heiig dus je kon niet zo heel ver kijken. Je zag heelo mooi de route waarlangs je gekomen was en in de verte kon je La Champ du Feu ook zien liggen, maar naar het zuiden toe bleven de hoge Vogezen onzichtbaar. Ben echt goed moe, maar dat is logisch na de eerste klim.

Na de Ungersberg gaat de route eerst vrij steil naar beneden door het bos. Na een half uurtje gaat het daarna een paar uur op en neer door het bos naar de ruine du Bernstein waar ik om 14:00 aankwam. Onderweg een paar fikse onweersbuien gehad. Alles in het bos zit onder een laag stuifmeel. Ook mijn rugzak en regenjas, Bij de ruine kon je een toren inklimmen voor weer een mooi uitzicht over het Rijndal want alle ruines hier liggen op een hoog en strategisch punt boven het Rijndal. De zon begon weer te schijnen dus ik ben even omhoog geweest en het uitzicht was inderdaad heel aardig. Daarna volgde een vervelend stuk naar beneden gevolgd door 3 km platte asfaltweg. Dit was qua pad wel het dieptepunt in de Vogezen. Vooral omdat het ook weer begon te regenen.

Om 16:30 kwam ik in Chatenois aan. Ben naar de Gite gelopen helemaal aan het einde van Chatenois waar de GR5 het dorp weer verlaat. De gite was een hele moderne en er waren allerlei liefdadigheidsactiviteiten bezig zoals een bazar voor zondag en een uitgebreid diner met een stel gehandicapten. Bij de ingang terwijl ik op de beheerster stond te wachtten ontmoette ik Nicole. Zij was van plan de GR5 vanaf Maastricht in 100 dagen te lopen. Haar man vond het maar eng en ze moest hem ook elke dag via de GSM bellen. Verder heb ik in deze gite het echtpaar uit Meppel waar ik vorig jaar samen een avond in een gite in Jussy heb gezeten weer. Wat is de wereld van het toerisme toch klein. Ik herkende ze vaag, maar wist het ook niet echt meer zeker. Totdat de vrouw bij on kwam staan en Jussy zei, toen wist ik het weer. Heb een fles Tokay Pinot Gris gekocht bij de wijnboer om de hoek. Die gilde meteen "aha Hollandais". Waarom begreep ik niet helemaal want het was wel bijna de duurste fles uit zijn assortiment. Heb de fles gedeeld met Nicole die nog niet zo aan gites gewend is een afhaalpizza heeft gehaald omdat ze geen eten bij zich heeft.

2/5/1999 : Chatenois - Aubure [34km]

Ben om 6:45 opgestaan. Heb erg slecht geslapen, het bloed bleef maar met een noodgang door het lijf pompen. Denk dat ik de volgende keer maar niet weer moet roken en drinken na een eerste zware dag. Om 7:45 ging ik weer op pad. In de gite werd de bazaar met eigen pottebaksels klaargezet. De dochter organisatie-vrouw sprak accentloos engels. Ik heb nog nooit een Fransman zo goed engels horen spreken.

Na een redelijk eenvoudige klim met alleen op het laatste stuk een steile klim was ik om 10:10 op Haut Koningsburg (733m), de beroemdste ruine in de Vogezen. Deze is totaal gerestaureerd en ziet er vreselijk gelikt uit. Het was zondagmorgen dus vanwege de drukte de slechtste tijd voor een bezoek. Dat heb ik dan ook maar niet gedaan. Het was warm dus ik heb lekker een magnum ijsje (17ff) gekocht en heb even Marieke gebeld om te vertellen dat alles OK was. De telefooncel stond in de schaduw en de rijp hing nog overal aan, een voorproefje van wat me op de hoge Vogezen toppen te wachten staat?
Na Haut Koningsburg gaat de GR5 iets naar beneden om daarna via een redelijk level stuk door het bos naar Thannenkirch te gaan. De uitzichten op de Theanchel en de vallei van Thannenkirch zijn hier werkelijk fantastisch. Ik had hier erg hoge nood en toen ik goed en wel zat kwamen er een paar mensen langs die ik niet had horen aankomen. Eerste keer in m'n leven dat me dit is overkomen. Na het erg mooi dorpje Thannenkirch gaat de route eerst fiks omhoog het bos in en gaat daarna langs 3 kasteel-ruines boven Ribeauville. Ik vond de laatste ruine, de St-Ulrich ruine het mooist. Het kwam heel authentiek over en lag werkelijk prachtig vlak boven Ribeauville met uitzicht op het Rijndal en de wijnvelden rond Ribeauville. Alleen jammer dat het weer heiig is, maar dat hoort erbij. IK heb het hier in ieder geval nog nooit anders gezien. Ik was daar om 13:00 en heb lekker een half uurtje zitten genieten van het uitzicht met mijn schoenen uit op de rand van de ruine.

Vanaf de ruine ging de route rechtstreeks naar Ribeauville om daarna via een klein stukje door het dorp aan de andere kant van het dal weer omhoog te klimmen. Dit was een zware klim in de middaghitte. Ik heb me helemaal rot gezweten. Het eerste stuk na Ribeauville zat vol met valkuilen . Ben 2 keer bijna mis gelopen, maar kon net op tijd herstellen. In Nederland hoor je vaak dat de GR5 overlopen is. Nou dan zouden ze hier eens moeten lopen. Op sommige stukjes leek het wel of ik de eerste van het jaar was. Om 15:15 kwam ik op de Col du Seelaacker aan waar een paar nukkige Fransen in een meertje met schepnetjes naar visjes zaten te vangen. De meeste Fransen zijn hier heel aardig, maar er lopen er toch ook veel rond die de reputatie van de Fransen waarmaken.

Na de Col was de route eerst redelijk vlak om daarna flink te stijgen naar de Konigstuhl, het hoogste punt van de wandeling tot nog toe. Dit is een partij rostblokken op de top van een berg die wel erg lijkt op een stoel. Vandaar de naam, een zetel voor een koning. Op weg naar de Konigstuhl kwam ik echt de man met hamer tegen. Heb een reep chocolade en flink wat brood met honing moeten eten voor ik weer verder kon. Vanaf de top had je totaal geen uitzicht door al het bos eromheen. Maar de route vanaf de top in de richting van Aubure, de stopplaats voor vandaag, maakte alles goed. Hier ging de route een poos over een graat die ongeveer even hoog was als de top waarbij je weidse uitzichten alle kanten op had. Fantastisch, de mooite van de trip tot nog toe. Jammer alleen dat je zoiets nooit goed op de foto krijgt heb ik door schade en scahnde geleerd. Ik heb nog wel een foto van mezelf gemaakt op de maar ik struikelde toen ik van het fototoestel naar de poseerplek liep dus ik sta nu helemaal in onbalans op de foto. Vanaf de graat leidde de route via een eenvoudig bospad naar Aubure. Aubure is het hoogstgelegen dorpje van de Elzas en ligt op 800m. Het ligt erg uitgestrekt in een dal omringd door allemaal bergkammen van tegen de 1000m.

Om 18:30 kwam ik aan in het dorpje waarbij, het begint al te wennen, de gite was verkocht en tijdelijk gesloten en de camping ook nog gesloten was. Ik had geen zin om een andere gite die er ook nog was uit te proberen en heb de tent op de gesloten camping neergezet. Omdat er een waterkraan onder het receptiehokje zat had ik in principe alles wat ik nodig had. Dit onderscheidde me van de wilden. Bij een cafe annex winkeltje heb ik brood, doperwtjes met worteltjes en een blik worstjes in linzen gekocht. Verder heb ik voor 45ff een liter Edelzwicker gekocht om vanavond het vocht weer een beetje aan te vullen (niet helemaal natuurlijk). Eerste rampje is ook net gebeurd. Mijn slipper is net uitgescheurd en ik heb geprobeerd hem met duct-tape te repareren. Maar eens kijken hoe lang die het uithoud. Vandaag een fikse dag gehad. Ongeveer 8.u uur gelopen waarbij minimaal 1400m gestegen is. Ik was, ondanks de man met de hamer, hier op de camping weer redelijk snel fit en heb een erg goed gevoel aan de dag overgehouden.

3/5/1999 : Aubure - le Roche du Tanet [33km]

7:15 op pad, erg goed geslapen (21:30-6:15), gisteravond fles EZ driekwart leeggedronken, vrolijk naar bed dus. 8:35 1128m pierre de les trois bains Eerste stuk na Aubure was erg mooi. Het weer is prachtig, de zon schijnt en er is geen wolkje aan d lucht. Het was voor mij het eerste uitzicht op de hoge vogezen waar ik de komende drie dagen door zal lopen. Daarna verdween de route weer in het bos. Hier op de pdltb is een schuilhut gebouwd zoals je die hier erg veel ziet. Eeen soort hans en grietje hut met wat banken langs de kant een een of twee tafels in het midden. De geur hebben ze ook allemaal hetzelfde nl. dat van verbrand hout. De bospaden worden naarmate je hoger komt weer steeds blubberiger. 9:45 1228 le Grand Brezouard Hoogste noordelijke berg in Vogezen, naar noorden toe is niks hogers. Fantastisch uitzoicht naar alle kanten. Er liggen overal nog platen sneeuw op de berg en op het pad. Vlak voor de top staat een verlaten refuge van de clubVosgien (CV), helemaal verwaarloosd en vernield, droevig. Het weer blijft mooi alleen de lucht is nog steeds wat heiig. 12:00 le bonhomme Gezocht naar kruidenier, alleen een sjacherijnige boulangervrouw gecvonden. Echt zo'n kakmadam die lekker glijdt met dure klanten maar die haar zuinigste gezichtje opzet als er een wandelaar binnenkomt die zich een paar dagen niet heeft geschoren. Melk, bladerdeeggebak, chocolade en sigaartjes gekocht. De slager die die ook groente en fruit verkocht was dicht. Dat wordt dus een paar dagen vitaminepillen. Heb daarna in het openbare toilet van le bonhomme mijn shirt gewassen en nat weer aangedaan, heerlijk koel en fris want hij begon na 3 dagen al aardig te stinken. 13:30 926m, Etang du devin Mooi meertje op 926m boven le Bonhomme, er is een stukje terug een nieuwe gite d'etappe uit de wand geblazen. Vlak daarna was er een gedenkteken voor een rustplaats voor Duitse soldaten in de Eerste Wereldoorlog, vreemd. 14:40 1125m carrefour duschesne. Zonet voor het eerst echt fout gelopen heb hierdoor de echte top van de Tete de Faux gemist. Heb aan de overkant waarschijnlijk dit uitzicht ook wel gezien en heb toch nog wel genoeg gezien. Aan de zuidkant de route weer op kunnen pikken.zit nu aan de rand van een een of ander oorlogskerkhof. 16:10 ergens boven lac blanc Wauw wat een leuk uurtje heb ik net gehad. Zit nu boven het Lac Blanc naar het noordoosten te kijken. Het uitzichtis helemaal onbelemmerd. De hele crete ligt hier vol met sneeuw. Kan er nauwelijks doorkomen. Tot mijn kuiten zak ik er zo nu en dan in. Heb voor de tijd nog 3l water meegenomen dus niks belet me straks op de crete te gaan kamperen. 17:00 ergens voor het gazon du faing Net vreselikverdwaald omdat ik door de sneeuw het pad niet kon vinden. Ben door het bos toch op het hoogveen op de top beland en zie nu de besneeuwde toppen in het zuiden. Daar ligt nog veel meer sneeuw als hier dus ik moet maar hopen datr ik er door kom. 18:45 onder de roche du Tanet Via een werkelijk heel mooie uitzichtsrijke wandelin ben ik hier aangekomen. Voorl toen ik de eerste keer de Hohneck zag was ik ademloos. Het was net of je 2 orcas in het water zag liggen door de sneeuw. De sneeuw is soms echt heel diep. Tot wel een meter. Ook op het pad. Ik ben ook al tot mijn knieen weggezakt. Heb de tent aan de rand van het pad neergezet. Ik ben de hele dag niemand tegengekomen, de tent staat nog geen 54 minuten n ja hoor 3 Nederlanders komen voorbij. Sta vlak voor de roche du Tanet. Heb verder ook een mooi uitzicht op het dal richtring Metzeral. De hoogte is ongeveer 1250m. Dus weere 450m hoger dan gisteren. Het zal wel erg koud zijn hier. Het weer slaat wat om lijkt het. Er komen wat meer wolken en de wind neemt ook toe. Heb vandaag wel erg veel geluk gehad met het weer. Verder is er ook een klein rampje gebeurd, ik ben nl mij zwitsers mes kwijt. Na 10 jaar trouwe dienst is hij er nu vandoor gegaan. Ik baal dus als een stekker want ik kon er alles mee. Hoop dat ik in Thann een nieuw kan kopen in een een of andere tourist trap shop. Het is dicht genoeg bij Zwitserland om een hot-item te zijn in de souveniershops.

4/5/1999 : le roche du Tanet - Grand Ballon [38km]

6:15 opgestaan, erg slecht geslapen (vanaf 2), vallen 7:05 weer op pad heb de fleece aan want het vriest volgens als je in de wind zit. 8:30 le Hohneck Had vanochtend wat problemen met dat de hartslag bij het minste of gereingste omhoog vloog. Heb daarna wat extra zout genomen omdat de bloeddruk ook wel te laag leek te zijn (gehoord van Nicole). Route ging weer helemaal langs de crete met een op view naar het oosten. De wind woei vreselijk hard en ik had het zelfs in m'n nieuwe synchilla erg koud. Eet op dit moment een elzasser torte met myrtylles en een koffie (34ff samen, niks is hier goedkoop, ja het uitzicht).
10:05 le hohneck Koud, koud, koud. Ben door erg veel sneeuw naar de top van de Hohneck gelopen. Dit is een kale berg zuidelijk van de Col du Schlucht. Je hebt hier rondom zicht, het weer is alleen nog niet al te best. Het waait vreselijk, sneeuw wordst opghewaaid tot regen. Het is bewolkt, koud en er is niet veel zicht. Het restaurant staat boven op de berg en daar Zit ik nu aan de chocolademelk om weer een beetje warm te worden. Onderweg in het bos onder de berg had ik zo nu en dan te maken met 1.5 meter sneeuw.
12:30 batteriekopf Sinds Hohneck over de crete gelopen. Wind en sneeuw. Nog 2 hollanders tegengekomen. Die zeggen dat alles dicht zit (hutten). Koud en gloeierig!?
14:15 col de hahnenbrunnen. Laatste stuk van Col du Herrenberg liep weer in de schaduw van de wind. Lekker warm, er komt ook een beetje zon. Sprak weer met Nederlander, alles schijnt hier dicht te zitten. Uitzichten terug naar 3 kopfen en Hoheneck, mooi. Bossen hebben op dit stuk erg veel te lijden gehad van de zure regen. Ze zijn helemaal bruin en dus dood.
16:50 op weg naar Col du Haag. Koffie gedronken in le Markstein. Kon daar slapen voor 51ff in een dortoir. Dat klonk me teveel als een slaap-abatoir dus ben nu op weg naar Col du Haag. Daar is een gite, of die open is vraag 2. De route heeft, het wordt saai weer prachtige vergezichten op de valleien rondom de crete. De laatste paar uur vooral de vallei waar Thann aan het begin ligt. Le markstein was qweer zo'n typisch pasdorpje. Heel erg uitgewstrekt,en niemand woont er permanent. Het was ook een actief dorp, parapent, waterbobben??
19:00 hellin Grand Ballon Wauw, wat een standplaats, beste ooit, sta vlak onder de top van de gb op een helling en ik kan tientallen kilometers kijken. Sta op zo'n 1350 meter. Dat zal ik deze vankantie wel niet verbeteren. Het weer is goed en de wind is wat gaan liggen. Fred Triep met 2 vrouwen onmoet. Die wilden bij dezelfde ferme-auberge eten als ik. Maar die was dicht en zij gingen naar het hotel onder de top van de GB. Gek, wat is de wereld toch heel erg klein. Heb vandaag 12 uur gelopen, maar heb niet te driftig geklommen ik heb niet echt het gevoel dat ik bekaf ben. Dat gevoel had ik gisteren wel. Verlang wel weer eens een keer naar een warme douche na 3 dagen in het wild. Er zitten hier wilde zwijnen onder me in de bosjes. Ouders met een stuk of 3 kinderen, een stuk lichter van kleur.

5/5/1999 : Grand Ballon - Thann [24km]

7:00 op wat later als ander, goed geslapen. 8:00 hotel GB Soep op de GB. Niks te zien. Naar beneden. Restaurant, sandwhich besteld. Lekker warm. Fred en co zitten er nog. Ontmoet nog 3 andere Nederlanders. 9:50 col amic Ontmoet een andere Nederlander. 13:30 boven Thann, kerk of kathedraal erg mooi. Mooi oud elzasser binnenstadje. 14:30 Thann gite d etappe 0389-375960 code 7539 Nou vandaag dan een soort halve 'rustdag'. Ben na een goede nacht slapen om 7 uur opgestaan. Toen ik naar buiten keek zag ik alleen maar dikke mist. Weg prachtig uitzicht. Snel de tent opgepakt. Dat valt nog niet mee op de vroege morgen als je opstart-problemen hebt. Omhoog geklauterd naar het pad en in een kwartiertje naar de top gelopen. Daar was het nog steeds vreselijk moisteg, zicht 50m. Dus ben ik naar het hotel onder de top gelopen en heb daar een heerlijke ham-sandwhich gehad. Fred Triep cs. waren er ook nog. Verde een paar Nederlanders ontmoet die de Op-Pad route van een paar jaar terug liepen. (De steile foto was nep). Op het eerste stuk naar beneden kon ik de weg niet echt goed vind. Was ook niet aangegeven bleek later. Daar ontmoette ik een andere Nederlander die de GR5 tot Thann liep. Met hem heb ik de rest van de dag opgelopen, tot het kasteel boven Thann. De route liep weer op en neer door hoofdzakelijk gemengd loof-naaldbos met zo nu en dan een stuk weiland. Op de weilanden heb je het echte uitzicht. In de bossen zie je meestal niet zo heel erg veel. Bij de Molkenrein ferme-auberge lekker met uitzicht koffie en kaastaart gehad. Vlak boven Thann ben ik nog even naar een ruine geweest terwijl mijn tochtgenoot is doorgelopen. Bij de ruine had je een heel mooi overzichtr over de stad. Thann is volgens mij het eerste (of het laatste dorp) aan de Elzasser Weinstrasse. Bij het VVV het adres gekregen van de gite. Die was vlakbij het cenrum gelegen en heel modern. Hij was leeg toen ik aankwam maar er zijn inmiddels wat meer gasten gekomen. Gite, 1 keuken, 3 slaapzalen, ik met 10 bedden, nog alleen. Onduidelijke Noord-Afrikaanse types, 2 keer gezin geweest, maar niet terug gezien. Naar de supermarkt geweest en eten voor een paar dagen ingeslagen. Verder natuurlijlk de onvermijdelijke fles gewurtztraminer en een stuk munsterkaas ingeslagen. Die zit ik hier nu lekker op de stoep van de gite op te peuzelen. Het regent pijpestelen , maar dat was ook voorpeld. Morgen wordt nog een slechte dag maar daarna wordt het weer goed. Heb Marieke gebeld en alles was thuis OK dus ik kan richting Jura gaan.

6/5/1999 : Thann - Ballon d'Alsace [33km]

06:30 op 07:10 vertrek 07:40 Col du Staufen. Het begin van de etappe vandaag was warrig. De aanwijzers waren niete helemaal eenduidig en het eindigde ermee dat ik de route van de rode driehoeken steil omhoog de berg boven Thann volgde ipv. de route van de rode vierkanten die geleidelijk de berg opklom. Heb halverwege besloten via de kaart zelf naar de col te lopen waar ik de rode vierkanten weer kon oppikken. Het weer is vanochtend goed. Het heeft flink geregend vannacht, maar de helemaal is nu een beetje blauw met wat wolken waar de zon vaak doorheenkomt.
9:15 Col du Hundsrucken Zit lekker koffie te drinken met een Mastino naast me. Weet niet helemaal of ik wel mag opstaan. Wacht maar even tot het baasje er weer is. Het baasje is een nogal nors type dat lijkt op dzn hond dusa het is wel gezellig. Route leidde door het koele bos ongeveer 400m hoger. De volgende etappe is 400m stijgen in 1 uur. Dat is zwaar. De uitzichten waren niet echt fantastisch maar zometeen kom ik weer op de weiden op de ballons en daar is het uitzicht steeds fantastisch. Er is hier vroeger waarschijnlijk wel een hoop fout gegaan met de natuur want obveral staan bordjes met stichteloijke texten datb de voorzichtig moet zijn met de natuur. Er stonds zelfs een bordje dat je jonge hertjes niet moest aanraken.
11:30 Col du Belacker, ferme auberge Nadat de route op de Tanner Hubel uit heyt bos kwam voerde hij weer over de weiden op de top van de ballons. De uitzichten waren echt heel moooi. Wel een uur lang continue fraaie vergezichten. Het verschil met routeover de crete is dat deze routew meer over heidegrond gaat terwijl de route van de crete wat ruiger, rotsiger en meer door veen/heide voerde. Enige minpunt is het weer. Het is veel bewolkt en de Grand Ballon is nadat ik nboven kwam in de wolken vetrdwenen en er nog niet weer uitgekomen.
13:30 col de la Perches Veel bos, hoog, en een onverwacht vuile klim. Col ligt boven mooi meertje, het lac de la Perches. Ben beetje shaky, misschien door de torte fromage blanc. Was gisteren na de torte ook al een beetje shaky.
18:30 Ballon d'Alsace, 1240m, auberge la musadiere Het was een lange middag. Na de euforie van de ochtend was het s'middags vooral veel op en neer door het bos. Je had wel wat uitzichten maar het was niet zo heel spectaculair. Alleen het laatste stuk naar de Ballon d'Alsace was wel leuk. Kwam vlak voor de top Fred Triep en nog 1 co tegen. De wereld blijft heel erg klein. Ze waren terug gegaan omdat Fred niet tegen de sneeuwhelling op durfde. Hij had daar slechte herinneringen aan uit Spanje. Het bleek dat Fred een stuk van mijn GR5 verhaal had gelezen want hij wist dat ik in Vise een doorwaakte nacht had gehad. Ik wel door de sneeuw tegen de berg op gegaan en het was redelijk eenvoudig. Je moest je kop er wel heel goed bijhouden want als je naar beneden gleed had je minimaal iets gebroken. Op de top was zoals gewend weer een prachtig uitzicht. Kon alleen de aangekondigde hut niet vinden. Wel allemaal 'dure' ferme auberges (>200ff) maar geen hut. Besloot maar door te lopen om te zien wat ik tegenkwam. Ging aan de rand van de ballon nog even in een auberge wat drinken en toen bleek dat je voor 95ff kon slapen was de keus snel gemaakt. Ze houden hier husky's . Er liggen er ongeveer 20 voor de auberge. Het alternatief was een wild-kampeer partij. Heb lekker gedoucht en mijn shirt gewassen. Dat stonk wel weer heel erg. Heb weer een slaapzaal met 6 bedden voor me alleen. De Ballon d'Alsace is voor mij de laatste echte top in de Vogezen. Hierna gaat de GR5 het dal in naar Giromagny en voert door het gat tussen de Jura en de Vogezen. Le gap de Belfort of zoiets. kinderen: maxim en benjamin. s'Avonds lekker een pinot blanc buiten voor de auberge gedronken. Begin toch wel aardig moe te worden, vandaag viel me erg zwaar.

7/5/1999 : Ballon d'Alsace - Bos Brevillers [38km]

6:15 op, ontbijt met appeltaart en stokbrood met jam. Afscheid genomen van de zeer vriendelijke hotelliere. 6:50 op pad, met werkelijk het mooiste weer dat er tot nu toe geweest is. De wereld is zo mooi groen in het ochtendlicht. De route ging eerst nog via bos en weiland overde kam. Op de Tremontkopf heb ik echt een wereld foto 'of a girl named Maria' gemaakt. Ze was niet aan het huilen maar ze straalde wel helemaal blauw. Verder kon je ondanks het mooie weer nog steeds de Alpen niet zien. 12:30 Evette Flink doorgelopen vanmorgen. Eerst naar beneden door het bos naar Giromagny. Niet veel spetterende uitzichten meer, maar wel mooi. In Giromagny gepind, boodschappen gedaan en met laten tillen met een tube lippencreme. Fransen denken dat overal waar laberatoire op staat 3 keer zo duur moet zijn. Ik heb dus een tubetje a la Labello gekocht voor 40ff. Na Giromagny door een redelijk vlak landschap, het zou in Nederland kunnen zijn zuidelijk gelopen. Verbazingwekkend toch hoe snel zon gebergte als de Vogezen afgelopen kan zijn. De meren zijn wel mooi, veel vogels gezien ook. Ga vandaag zo ver lopen als mijn benen me kunnen dragen en dan zet ik de tent ergens in het bos neer. Ik wil zo snel mogelijk weer in de bergen zijn. 14:00 fort du Salbert Verrassing. Ik had gedacht dat vandaag een relatieve rustdag zou zijn maar dat viel vies tegen. De gap du Belfort bevat 1 wat grotere berg, pm. 300m hoger dan de omgeving. De beklimming hiervan bleek steiler en zwaarder dan de meeste Vogezen bergen en ik kwam dan ook totaal uitgeput boven. Uitzicht is hier bverbluffende. Je zit vlak boven Belfort dus je ziet de hele stad. Verder zie je de Vogezen, de Jura etc. Ik zit nu boven op een oud fort. Dat zit zo vol met ijzer dat ik nergens het echte zuiden kan bepalen. De aanwijzing van het kompas is hier gewoon random. Het blijft erg warm. 17:15 Eschenans Net de meest vreselijke onweersbui uit m'n leven meegemaakt. Voor de rest gaat alles goed 18:05 Brevilliers De onweersbuien komen echt in treinen. Er volgens mij al zon 30mm gevallen in heel korte tijd. Overal stromen riviertjes. Het maakt dit anders zo saaie stuk wel wat spannender. Ben tot op het bot toe nat, sokkken helemaal doorweekt, broek dito. Shirt half. En ik moet nog wild gaan kamperen. In welke rivier zal ik eens proberen de tent op te gaan zetten. De route gaat vanaf de ploeterberg langzaam op en neer door bos, weiland en af en toe een zeer landelijk dorpje met allemaal maar een winkel annex tabacorie, annex cafe. Zit nu hier in Brevilliers in zon ding thee te drinken en bij te komen. Het plan is om zo een stukje de heuvel op te lopen en op de scheiding van weiland en bos uit het zicht een plekje te vinden tussen de buien door. Vandaag meerb dan 10 uur volgens het boekje gelopen. 19:50 tent, bos boven Brevillers Gedaan zoals beschreven sta ong. 1.5 km na het dorpje in het bos. Hoosbui no.4 kwam eraan dus ik moest snel beslissen. Heb net soep met stokbrood en chorizo op. Morgen maar weer wat moeilijker. Ik had echt zelfs geen puf meer o spaghetteria klaar te maken.

8/5/1999 : Bos Brevillers - Vandoncourt [22km]

Een dag om in ieder geval het begin snel van te vergeten. Het heeft de hele nacht geregend dus ik moest vanochtend (na bijna een uur te hebben gewacht of droog werd) d boel om 7 uur kletsnat oppakken. Tot overmaat van ramp bleek ik ook. nog in de klei te staan dus dat was een smeerboel. Toen ik een half uur op pad was raakte ik op een T-splitsing in het bos boven ... de het pad kwijt en moest ik op het kompas het bos weer uit zien te komen. Dat heeft wel een half uur geduurd. Daarna door de regen door een zeer saai landschap naar Fesches le Chatel. Het lijkt wel hoe lelijker de streek hoe trotser de bewoners dmv. bordjes hun trots tonen dat de route door hun streek loopt. Er waren op het hele stuk ook nergens cafetjes om even een kop koffie te drinken, of een telefooncel om even naar huis te bellen. Pas hier in Fesches vond ik de eerste. Heb van Mariek gehoord dat zij zelfs in Nederland wist dat het hier zo slecht was geweest. Maar volgens haar werd het morgen beter. Maar dat had ik ook al van een paar locals hier gehoord (maar niet geloofd). De vele regen heeft all paden die onder een helling liggen en bedekt zijn met grind geheel of gedeeltelijk uitgespoeld. 14:15 Vandoncourt, Gite "ferm de Aiges" Gehaald en hij bestond. Dit is wel de meest pittoreske gite die ik tot nog toe heb gehad. Het is een tussenwoning naast een gewone woning. Er is een klein keukentje op de begane grond en de slaapzaal met 10 bedden is op de eerste verdieping. De route na Fesches le Chatel was mooi maar erg nat. Het eerste lange stuk ging door het bos en toen ik uit het bos kwam zag het landschap er heel anders uit als voor het bos. De grootschaligheid en de autoweg met flats op de achtergrond was verdwenen en de 'kneuterigheid' terug. Het was een mooi hevellandschap met op de achtergrond al weer wat grotere bergruggen met overal pittoreske dorpjes. Ongeveer een uur na dit punt kwam ik hier in het dorpje aan. Ik werd door een oud vrouwtje naar de Gite gebracht die Zich verbaasde dat ik in Straatsburg was begonnen. De natheid hier wordt nog veregerd door de struktuur van de grond. De bovenllaag in nl. klei. Het water kan dus niks anders als, meestal over het pad, naar het laagste punt stromen. De klei komt ook als een film over de schoenen te liggen en maakt ze zeer glad. Ik zit hier dus nu vanaf 13:45 in de Gite en kan op deze lekker een halve dag uitrusten en ik blijf droog want het regent buiten nog steeds pijpestelen en dat zal het vandaag ook blijven doen. Volgens het weerbericht wordt het vandaag niet droog en schijnt morgen de hele dag de zon! 19:50 Gite Lekker uitgerust vanmiddag. Toen het ophield met regenen tegen de avond nog een stukje gewandeld. Om de hoek warewn 2 autos tegen elkaar geknald. Dan is leuk te zien wat voor opgewonden standjes de Fransen zijn. De omgeving is nu de zon zelfs een klein beetje schijnt erg mooi. Het is een beetje heuvelachtig met hier en daar een dorpje, weilanden, veel bos en verder nog wat koolzaadvelden. Verder heb ik afgereken, ongelooflijk weinig hoeven te betalen. Totaal was het 60ff voor logies, douche, koffie en een fles wijn. Ik voel me gewoon schuldig als ik zo weinig hoef te betalen.

9/5/1999 : Vandoncourt - St-Hyppolite [26km]

10:00 la Papeterie Weer op gewoonlijke tijd opgestaan (6:15), ontbeten met hartkeks, honing en koffie. Om 7 uur was ik op pad. Het weerbericht had gelijk. Het was heel mooi weer en de zon scheen al oorzichtig. Overal hingen dikke flarden grondmist. De eerste attraktie van de dag was de Pont Sarazin, een natuurlijke rotsbrug zoals je die ook in Arches NP in de VS vindt. De brug zelf isa plm. 3 meter lang en een meter dik en breed. Was wel erg mooi. Vlak na de brug ben ik vreselijk verkeerd gelopen. Ik heb per ongeluk de route du Pays terug naar vandonmcourt gelopen. Daar kwam ik pas achter toen ik op een heel mooi uitzichtspunt kwam en verwachtte abbevillers te zien en ik de kewrek vanm Vandoncourt waar de gite vlakbij lag zag. Ik had gewoon niet door gehad dat ik weer naar het noorden was gelopen. Maar ja het was ochtend en je ziet de zon in het bos ook niet de hele tijd. Dit geintje heeft me onmgeveer een half uur gekost, maar ik heb wel een hele mooie foto van Vadoncourt kunnen maken. Daarna door naar Abbevillers. Het mooie landschap en het mooie weer maakten de gtocht bijna paradijselijk. In Abbevillers brood en gebakjes gekocht en even buiten het dorp opgegeten. Daarna daalde de route af in een heel mooi beekdalletje waar ik nu in het papeterie restaurant koffie zit te drinken. Om de hoek ligt Zwitserland waar ik zometeen moijn eerste stap zal zetten.

19:15 camping St-Hyppolyte Vanaf het restaurant van de laatste stop omhoog gelopen naar de Zwitserse grens. Van de eerste grenspaal heb ik natuurlijk meteen een foto gemaakt, echt weer een milestone. De afbeelding aan de Zwitsese kant was niet de ontcijferen. Latere exemplaren die allemaal veel beter waren lieten een kruis in een schild zien. Aan de Franse kant stond alleen een F. De route liep kilometers lang exact over de grens meestal door bos, soms langs een weiland. Nergens kon je echter Zwitserland 'in' kijken doordat er allemaal bos was. Soms liep de weg ook gewoon door het dal of halverwege de berg (top was dan Zwitsers) zodat ik zo nu en dan het idee had dat de Fransen er bij de grensbepaling bekaaid waren afgekomen. Vanaf de grens ging de weg via een weiland richting alweer een dorpje. Hierna ging de route door het bos een fikse berg over. Boven op de berg lag weer een oud fort. Die liggen hier zo veel dat het haast speciaal is als er geen een op ligt:) Weer mooie uitrzichten naar alle kanten Naar het zuiden toe kon je zien wat voor vreselijk dichtbevolkt gebied het eigenlijk is waar de route na de Vogezen doorheenloopt. Naar het zuiden toe kon je voor het eerst de hoge bergen van de Jura zien. Ik kon de sneeuw alweer zien liggen. Een beetje zandkleurige strepen zoals ze er op de Crete de Vosges ook uit hadden gezien Vanaf de berg leidde de route in 2 uur naar Saint-Hippolyte. Dit dorp ligt heel erg mooi in een beschut dal omgeven door bos. Het speciale aan het dorp is dat er 2 rivieren samenkomen, de Dessoubre en de beroemde Doubs, de rivier waar het department naar genoemd is. De GR5 zal vanaf Goumois zo'n 50 kilometer lang deze rivier stroomopwaarts volgen. Er liggen erg veel toeristische attracties aan de rivier. De GR5 liep boven het dorp langs, m,aar om te kamperen moet je naar beneden.De camping ligt aan de noordoostelijke rand van het dorp aan de Doubs. De camping is bijna helemaal leeg, er zijn alleen wat Hollanders op de fiets of met een kampeerbusje. Op de camping aangekomen ben ik even helemaal uitgefreakt. Eerst moest de tent droog. Die was nog kletsnat van twee dagen terug. Daarna matje en slaapzak gedroogd. Het was heel mooi weer dus ik heb m'n TNF shirt en T-shirt gewassen. Ik moest in mijn blote lijf wachten tot er 1 droog was want ik heb niet meer bij me. Verder heb ik sokken gewassen en de schoenen afgespoeld en ingevet. Ik ben er dus weer helemaal klaar voor. De man van de campingbazin heeft voor mij een fles wijn geritseld en ik ga op deze prachtige nog steeds onbewolkte avond eens uitzoeken of ik echt niet in Nyon kan uitkomen. Het plekje heeft een heuse pickniktafel dus ik heb alle ruimte.

10/5/1999 : St-Hyppolite - les Echelles de la Mort [38km]

10:25 cafe Courfontaine Vanochtend weer 6:15 opgestaan. Er hing veel mist in het dal en de tent was ook kletsnat. Toch maar opgepakt. Ontbeten met muesli en thee, was wel erg droog en moeilijk weg te krijgen. Om 7:30 op pad. Heb eerst de GR-du-pays genomen om uit het dal te raken en de GR5 weer op te pikken. Ben bij het oversteken van een beekje tot mijn kuiten in de bliubber weggezak. Maar het werd nog veel erger. Het lijkt wel of ik elke ochtend moet vedwalen. Toen ikde GR5 weer had opgepikt kwam ik midden in een weiland een wegwijzer tegen met "grottes ->" en veel gekleurde padtekens, alleen niet die van de GR5. Ik dacht, oh alles gaat in die richting ze vonden dit zo simpel dat ze de GR5 tekens niet nodig vonden. Na een kwartiertje lopen en flink stijgen zag ik op de kaart welk pad ik volgde en ik bleek onterecht veel te veel te stijgen. De GR5 was het dal weer in. Van sjagerijnigheid ben ik recht naar beneden door heel stijl bos en weiland naar beneden. Dat had ik beter niet kunnen doen want ik ben een paar keer flink gevallen. Henb ddiep in de blubber gestaan en een jaapje in de hand door het prikkeldraad. Weer op de GR5 was ik toch wel erg opgelucht dat het voornbij was. Daarna de Doubs over een 500m klimmen het dal uit naar het dorpje Courfontaine waar ik nu zit. Onderweg prachtige uitzichten terug het dal in gezien. Hier zag je echt de wat de jua is. Een hoog plateau met niet al te veel hoogteverschillen waar de Doubs een erg diep dal (>500m) heeft uitgesleten. Overal aan de rand van het plateau zie je dan stijle witte rotsen. (Paardebloemen - uitgebloeid in dalk, beginnen net hoog) Er komt weer een depressie aan, zul je altijd zien als ik van pland ben wild te gaan kamperen.

14:15 Goumois, grens Het trekt op dit moment inderdaad dicht en het ziet er naar uit dat het gaat regenen. Na het laatste restaurant via een mooie gelijkmatige route naar fessvillers. Vandaar ginde de route ook weer gelijkmatig naarb het hoogste punt van de dag, 1020m, de Fessevillers. Daarna eerst gelijkmatig door weilanden met veel paardebloemen, mijn schoenen zijn weer helemaal geel. Daarna steil naar beneden door het bos. Het eerste stuk weer over die rottige gladde klei. Voel me bijzonder goed vandaag, eens zien hoe ver ik vandaag kan komen. Als de benen stoppen stop ik ook want een camping of gite is er de komende 10 uur lopen niet. Goumois ligt op de grens met Zwitserland. Als je hier de brug overloopt ben je in Zwitzerand. Het ligt aan het begin van een spectaculair stuk GR5 waar de Doubs zich een weg door de bergen heeft gebaand.

17:00 ergens langs de Doubs Nou het eerste stuk langs de Doubs valt een beetje tegen. Het is niet zo wild als ik had verwacht en het uiticht aan deze kant (de Franse) is ook niet zo goed als ik had verwacht. Er zitten wel watervallen en stroomversnellingen in de rivier maar net op die momenten leiden ze het pad weg van de rivier. De rivier is ook helemaal gedamd, ben tot nog toe 2 stuwdammen waarchter stroom wordt opgewekt tegen gekomen en er volgen er veel meer. Hierdoor ontsaan meertjes ipv een snelstromende rivier. Ook loopt er een autopad langs de hele route welke de GR5 de meeste tijd volgt, dus een echte wildernis is het niet. Wat wel mooi is dat de Doubs zich door de bergen baant en dat je als het ware door een kloof loopt. Aan de Zwitserse kant lijkt het pad veel leuker, dichter bij het water en bijna geen zichtbelemmerende bomen tussen het pad en de rivier. Het weer blijft goed. Het heeft een keer gedruppeld, maar nu schijnt de zon zelfs weer een beetje. (Foutlopen door weiland vlak na Goumois.)

19:00 uitzichtspunt Echelles de la Mort Wauw! Ik trek bijna alles terug wat ik gezegd heb. Sta nu met mijn tentje op het uitzichtspunt van Echelles de la Mort. Dit is een serie trappen die vanaf hier enige tientallen meters naar beneden leiden naar de rivier. Dit uitizichtspunt kijkt uit over de rivier en de kloof wardoor het stroomt. De wanden van de vallei bestaan allemaal uit krijtrotsen en deze zijn allemaal loodrecht. Vandaar dat je ook alleen via een systeem van ladders naar beneden kunt komen. Je kunt zien dat het hier normaal erg druk is, maar ik heb vandaag nog maar 1 andere wandelaar gezien, dus het zal hier wel rustig blijven. Dit is echt weer een zeer memorabele plek en ik ben blij dat ik en lekker flesje wijn en een sigaar uit Goumois het meegenomen. Vandaag was een erg goede dag. Bijna 10 uur (zuivere tijd) gelopen en ik ben nog niet moe. Mijn voeten en achillespezen doen een beetje zeer dus het is maar goed dat ik nu stop.

11/5/1999 : les Echelles de la Mort - Villers le Lac [29km]

18:30 gite d'etappe Villers-le-Lac Eindelijk tijd voor het dagboek. Laat ik beginnen met: het was een zware dag. Vanochtend weer stipt om 6:15 opgestaan. Het had de hele nacht geregend dus alles was zeiknat. Tent dus zeiknat opgepakt. Hij was dit keer echt zwaar van het water, dat moet ik de hele dag meezeulen. Ontbeten met hartkeks, honing en een heel klein druppeltje water wat ik nog had. Over 2 uur in la Rasse kon ik weer water bij het restaurant halen. Eerst moest ik nog van het viewpoint over de Echelles de la Mort naar beneden. Dat viel mee en was niet al te eng. Alhoewel het door de regen toch wel erg glad was op de trappen. Beneden gekomen langs de rivier naar het zuiden gelopen door het bos naar het Barrage du Refrain, een van de vele stuwmeren van de dag. De route ging steeds een paar tot een tiental meters op en neer. Dit heeft de hele route langs de Doubs (bijna de hele dag) geduurd. Steeds maar weer op neer over een pad van varierende kwaliteit steeds met de rivier aan de linkerhand. Dit viel me erg zwaar. Vooral misschien omdat het regende (zweten in de jas), er in de kloof geen wind staat en omdat ik de hele dag heel erg weinig water kon drinken, waarover zometeen meer. Tussen de Echelles en de eerste barrage waren een paar erg mooie bivakeerplekken in de rotsen. Bij het eerste hadden ze zelfs een heel theater in de wand uitgehakt. Mooi voor een survival. Na het barrage de Refrain was het nog een uur naar la Rasse, totaal 2 uur vanaf de kampeerplek. Ik was om 6:45 vertrokken en kwam om 9:30 in la Rasse aan en had de hele tijd voor mijn gevoel flink doorgelopen. Ik kneep hem dus flink want dit betende dat ik veel langzamer als het boekje was en ik moest nog 6 uur. Verder was het restaurant dicht. De volgende mogelijkheid om water in te slaan was 4 uur lopen verder. Ik ben in arrenmoede maar de grens over gegaan en heb bij het eerste Zwitserse huis, een omgebouwd dounegebouw, om een beetje water gevraagd. De vrouw was heel aardig een vulde mij fles, heeerlijk wat kan water lekker zijn. Ze vertelde dat haar boerderij aan de rivier was afgebrand en dat ze nu hier tijdelijk woonde. Ze vertelde ook dat ze vroeger vaak groepen wandelaars op de boerderij te gast hads gehad. Toch wel opgelucht kon ik weer verder. Het volgende stuk was 3:15 lopen naar het volgende punt, de barrage de Chatelot, een erg hoge stuwdam. De route was wel veel mooier als gisteren. Je liep steeds over een klein wandelpaadje en er waren geen autopaden naast. De rivier was op veel plaatsen ook wilder en de kloven waren vaak echt spectaculair. Het schoot alleen voor het gevoel niet op. De stuwdam was specaculair. Om er te komen moest je eerst stijgen naar dik boven de 800m om vervolgens met een serie trappen weer naar beneden te gaan. Heel mooi de hele dag waren de wolken die in flarden tegen de kloofwand hingen. Die gaven me samen met het uitbundige mos op de stenen en de bomen het gevoel weer in Alaska te zijn. Na de barrage was het nog een uurtje lopen over een toch wel zeer gecultiveerd pad naar de Saut du Doubs, een van de belangrijkste attracties in de jura. Deze wateral is zo'n 20 meter hoog en zorgt dat de Doubs onder een hoek van het ene stuwmeer in het andere stroomt. De hoeveelheid water is enorm. Het restaurant bij de waterval was ..... dicht! Er was een publiek toilet met water waar een bordje "non potable" bij stond, maar ze konden me wat, ik had dorst, de fles was alweer leeg. Via een asfaltweg die hoog over de stuwmeren voerde en ook een mooi uitzicht gaf op de Zwitserse dorpen aan de overkant van de Doubs kwam ik in Villers-le-Lac aan. Eerst Marieke gebeld, alles was goed thuis. Toen boodschappen gedaan en me verwend met een goede fles gewurtztraminer. Nog wat sigaren gekocht en op weg naar de Gite die over de brug links aan de oostkant van de Doubs lag. Dit is geen Zwitserland, de grens buigt hier voor het eerst wat van de Doubs af. Bij de gite eerst de tent uitgehangen onder een afdakje want het is vandaag nog steeds niet droog geweest. Verder moet ik natuurlijk alles uithandn want tijdens zon lange dag in de regen blijft natuurlijk niks droog. Gegeten, geschoren, gedouchet en verhaaltje getikt. Kan nu lekker genieten van de luxe van de gite. Dit is een heel sfeervol vrijstaand huis met terras tuin etc. en ik heb hem weer helemaal voor me alleen. Toch ideaal zo'n vakantie in het voorseizoen. Ik heb de bazin op haar antwoordapparaat verteld dat ik er was, maar ik heb nog niemand gezien. Zo het avontuur langs de Doubs zit er op morgen ga ik weer lekker 'plateauwandelen'. Toch houd ik een beetje mixed feelings aan de 'Gorges of the Doubs' over. Het was mooi, maar misschien had ik het net wat spectaculairder verwacht door alles wat ik gelezen had. Verder was het door de omstandigheden gewoon erg lang. Misschien is het onder zonnige goedbewaterde omstandigheden wel veel leuker. Oh ja's: veel vogels, zwanen, waterhoentjes, eenden, reigers,roofvogels, heel groot en bruin.

12/5/1999 : Villers le Lac - les Allies [28km]

17:30 Gite les Allies. Een klassieke regendag vandaag. Ik heb de hele dag doorweekt als een verzopen kater rondgelopen. Ben doodop en alles doet zeer, maar ik heb wel gedaan wat ik (bij goed weer) van plan was. Vanochtend wat later opgestaan als normaal en ik was om 8 uur op pad. Het weer was meteen erg slecht, overal hingen grauwe wolkenflarden en de bergen waren nauwelijks zichtbaar. Moest meteen alle regenkleding aan en een hoes om de rugzak. Het weerbericht was wisselvallig. Dat betekent hier in de hoge Jura dat het gewoon regent, soms hard, en nog somser heel erg hard. Tenminste dat is wat ik vandaag gezien heb. Er valt naar mijn inschatting op een dag als vandaag wel tegen de 50mm regen, en dat is erg veel. Het eerste stuk was een flink stuk bergop naar een kam. Na 40 minuten kwam volgens het boekje de eerste auberge, ik was er om 10 uur. Had erg langzaam gedaan om niet teveel te zweten in mijn regekleding. De jas parelde na 10 minuten het water al niet meer af dus het zweet werd niet meer afgevoerd. Helaas toen ik in de auberge de jas uit deed bleek mijn overhemd drijfnat van het zweet was. Heb de jas er de hele dag maar over gehouden om niet koud te worden. De regnbroek is geen goretex dus ik had inmiddels ook een vochtige broek. De schoenen sloegen na 2 uur ook door en dat leverde natte sokken. Om een lang verhaal kort te maken ik was de hele dag kletsnat. Kon dus eigenlijk ook niet meer pauzeren want je lijf moet de warmte blijven produceren om het vocht dat tussen je lichaam en de regenkleding zit warm te houden. De rest van de dag heb ik dus ook maar nooit meer als 5 minuten stilgestaan.
Na de auberge ging het pad omhoog naar de kam van de berg. Die was bebost en lag in de wolken. De 'soep' zoals ik dat graag noem. Heb een uur over de kam gelopen zonder ook maar iets te zien. Het pad liep redelijk gemakkelijk dus ik hoefde niet meer zo te zweten. Na de kam ging de route een paar uur mooi gelijkmatig door een landschap van glooiend bos en weiland met hier en daar een stukje asfalt. Bij goed weer zou het een echt uiterst plezierige wandeling zijn. De uitzichten die ik had waren erg mooi. De flarden wolken passen hier heel goed in het landschap. Heel apart vond ik vlak voor les Cernoniers een heel hoog (3m) betonnen kruis in het weiland staan. Als je achter het kruis door een bos naar beneden keek zag je een dorpje liggen. Vanaf het dorpje "le Grand Mont" werd het minder met de route. Tussen dit dorp en Thevenot een half uur verder was eerst een stuk van een paar honderd meter helemaal bedekt moet omgezaagde bomen, het kostte erg veel tijd daar om en overheen te komen. Daarna liep er een beek over het pad, die had door de regen zo veel kracht dat ik een kwartier lang om manier om er overheen te komen heb gezocht. Dit ging nog maar net, via een paar keien en een stam in het water haalde ik de overkant. Ik vond dit veel enger dan de sneeuwwand op de top van de Ballon d'Alsace. Na Thevenot ging de route weer een paar honderd meter omhoog naar weer een bergkam. Dit was de laatste kam voor het dorp les Allies het eindpunt van de dag. De bewegwijzering was op de kam echt helemaal te gek. Eerst sturen ze je een klein paadje op waarna blijkt dat je gewoon op het grote pad moet blijven. Daarna sturen ze je een paar keer dwars door enorme door hout-autos gemaakte blubberpoelen terwijl je gewoon op het pad had kunnen blijven. Eerst zeggen de wegwijzers over de route naar Les Allies (7km, 2 uur), na een uur lopen (50min), daarna na een half uur lopen (5km). Gek wordt je ervan. En de hele tijd maar soep, soep, soep, hoe hoger de kam des te dikker de soep. Om aan al dit geklaag maar een eind te maken, om 17:00 kwam ik in dit alleraardigste dorpje in een valleitje onder de kam omringd door weilanden op 8 km van de grote stad Pontarlier aan. De gite is een etage boven het gemeentehuis en ik heb hem weer helemaal voor mezelf. Overal mooi uitzicht en lekker warm. Alle natte spullen uitgedaan en voor de kachel te drogen gelegd. Een flesje wijn gekocht van de gitebeheerder (geen winkel gezien vandaag) en lekker uitbuiken. Deze regendag moet ik maar zo snel mogelijk weer vergeten.

13/5/1999 : les Allies - Station Pontarlier [10km]

Vannacht uit het bovenste stapelbed gevallen. Ben met mijn hoofd op een stoel geklapt en kon me een poosje niks meer herinnneren. Het bloedde als een rund dus ik heb me maar als indiaan met de theedoeken uit de gite getooid om het bloeden te stoppen. Toen ik om 8 uur opstond hing buiten overal nevel en was het weer erg nat geweest vannacht. Heb toen maar besloten om terug te gaan naar Nederland. Ik was zo ver gekomen als ik origineel gepland had, alleen iets sneller. Om nu met dit weer hier nog 3 dagen rond te lopen had niet zoveel zin. Ben vanuit Les Allies in 2.5 uur naar het station in Pontarlier gelopen. Ik verwachtte daar de trein naar Neuchatel te kunnen nemen, maar de verbinding was 'gerationaliseerd' en ik moest eerst 2.5 uur wachten op de bus naar het eerste grote grensstation (Fleuries) om vandaar na een uur wachten door te kunnen reizen naar Neuchatel. Over de eerste 40km van de terugreis had ik daar al 5.5 uur gedaan. Het was dan wel hemelvaartsdag, maar dit viel me zwaar tegen. Vanuit Neuchatel ging het vlotter en na toch een lange reis kwam ik op vrijdagmorgen half acht in Gronau aan waar Marieke en Wammes me al op stonden te wachten.

Epiloog

Eindstand 'kilometerteller' is 1579 km. Ik heb dus in 13 dagen 387 kilometer gelopen, weer een flink stuk verder op mijn trip naar de Middelandde Zee. Ben nu op 4 dagen lopen voor de Alpen en ik denk nog ongeveer 5 weken nodig te hebben om de hele route te volbrengen.

Terug in Nederland hoorde ik van de ernstige regenoverlast in het stuk Frankrijk/Zwitserland waar ik had gelopen. De Rijn was naar recordhoogte aan het stijgen. De Zwitserse meren hadden in geen 100 jaar zo'n hoge waterstand gehad. Ik wist dat het erg was, maar ik had niet gedacht dat het zo erg was. De schatting dat er zo'n 60mm per dag aan regen was gevallen bleek correct te zijn.

Eindconclusie is dat het een mooie trip was waarbij ik in het begin erg veel geluk heb gehad met het weer. Ik was erg benieuwd naar de Jura en hoopte dat die nog mooier zouden zijn dan de Vogezen. Dat bleek helaas niet zo te zijn. De Vogezen blijft voor mij het favoriete gebied in dit deel van Frankrijk. De Jura is ook mooi, maar de kombinatie van de fikse bergen, kastelen en ruines en de fantastische wijndorpjes van de Elzas zijn onweerstaanbaar.

Traject Pontarlier - La Chapelle d'Abondance

Volgende etappe. Door het regenachtigste stuk van Frankrijk. Als ik nog aan de vorige etappe denk krijg ik alweer een zere kop. Heenreis via Zwitserland weer zeer gladjes verlopen. Best wel veel geslapen in een relaxfauteuil. Had een retourtje Martigny gekocht. Aardige Zwitserse conducteur heeft Martigny heenreis omgezet naar Pontarlier zonder dat het wat koste!

2/9/2000 : Station Pontarlier - Malbuisson [15km]

Weer wisselend bewolkt, niet echt veel regen, veel miezer. Erg veel omgevallen bomen. Kost vaak veel moeite om er over/onderdoor te komen. Route is dan ook niet erg duidelijk. Ben bij een bomenbarrage voor Malbuisson de weg volkomen kwijtgeraakt. Bij "Source Bleu" naar beneden gegaan. Kwam bij de weg uit. Geprobeerd met erg veel inspanning (weer omhoog) GR5 terug te vinden. Niet meer gelukt. GR5 in Malbuisson licht wel erg ver van de camping. Voor mijn gevoel wel bijna 2 km. De camping is wel mooi.Het is een iets vervallen, *** camping. Erg rustig. Sta vlak aan het meer, ongeveer 10m van meer. Steeds erg dreigende luchten in zuiden, maar het blijf droog

Volgens boekjw ongeveer 4 uur ruime looptijd. Het voelt als veel meer en zal het vanwege alle omgevallen bomen ook wel zijn. Lichamelijk voelt alles erg goed. Dit is volgens mij de eerste keer dat ik als begintappe maar een halve etappe doe en dat voelt goed.

Ik heb eeb stel vreemde buren, 2 stellen, verder is er een Engelsman bij. Het meisje zegt dat ze en Duits en Engels tegelijk is. Ik heb net een nieuw ditaal fototoestel waar ik nog erg voorzichtige mee ben . Bij het minste drupje gaat hij in de rugzak. Hierdoor al heb ik al erg veel fotos gemist. Van alle fotos die ik heb gemaakt heb ik al meer als de helft uitgeselecteerd. * gat in tent gegeten door ? beest door eigen stomme schuld. Nadat ik even na de kantine was geweest ontdekte ik dat een knaagdier zicht door de binnentent naar binnen ga gevreten. Er zat een gat van 5 cm doorsnede in de tent. Nooit meer eetbare dingen ruikbaar in de tent achterlaten is dus weer eens de les. Voordat ik ga slapen nog wat in een boek over de krimineel Klaas Bruinsma gelezen. Het slapen ging niet echt best. De buren hebben tot 5 uur in de morgen feestgevierd.

3/9/2000 : Malbuisson - Mouthe [31km]

Regen, regen en nog eens regen. Het heeft vanaf 21:00 de hele nacht door- geregend. Heb in de stromende regen de tent opgepakt en heb in de washokken ontebeten met het oude brood van gisteren en chocoladepasta. Om 8 uur op pad gegaan De 2 kilometer naar het GR5 teruggelopen. Brood en een eclair chocolat gehaald. De vrouw van de bakker keek me aan met een blik van "het spijt me van het weer" en zei bon courage. Daarna de heuvels op in de stromende regen. Route ging eerste stuk wel heel vreemd omhoog. Helemaal om een huis heen waarna je over een hekwerk moest klimmen om verder te gaan. Typisch een geval van mot tussen een huiseigenaar en de GR5 routeplanners. In de stromende regen boven aangekomen ging de route door bos gevarieerd met weiden naar le touillon. Dit stuk was uitermate geschikt geweest om te kamperen en waren ook overal resten van kampvuurtjes. Dat hads zo 3 km heen en weer naar de camping gescheeld.

Na Touillen over grassige heuvels en langs een oude spoorlijk naar LHN. Het weer werd wat beter en zo nu een dan hield het soms even op met regen en door een gat in de wolken kwam zo nu en dan een straaltje zonlicht. Na wat huishoudelijke taken aan de klim naar le Morond en de Mont d'Or begonnen. Al na zon 150m klimmen begonnen er echte route moeilijkheden. Ik kwam bij een T-splitsing met een boom aan waarop in GR5 pijlen naar 2 kanten stond, en beide kanten op zag ik markeringen. Er stonden voor dit traject geen varianten beschreven dus moest ik gokken. Ik gokte de linker want die ging de berg OP. Helaas want na een kilometer of zo raakte ik de markeringen kwijt en ben ik maar op gevoel en kompas in de richting van de top gelopen. Na ongeveer een kilometer vond ik de route weer terug. Vlak hierna leidde langs een klimwand en een heel professioneel aangelegde ATB baan. Ik dacht dat het een klein stukje was, maar de hele verdere weg naar de top liep je langs de baan (op een skipiste). Geen toppunt van landelijke schoonheid. Het regende inmiddels ook weer continue en hoe hoger je op de berg kwam de te minder je zag. Op de top liep ik midden in de wolken en had nog geen 50m zicht. Vanaf de top van de morond naar cd Crete route naar de mont d'or gelopen. Het uitzicht moet hier fantastisch zijn maar de hele weg liep in de wolken. Daarna de route weer kwijtgeraakt omdat ik niet goed uit mijn doppen keek en de markering op een parkeerplaats mistte. Hierdoor ben ik een heel stuk Zwitserland ingelopen over de crete. Hierna zwoer ik eens wat beter op te gaan letten want ik was zo ongeveer om het uur de weg totaal kwijt. De rest van de middag over een zeer aangename langzaam glooiende route door weiland en bos in 5 uur naar Mouthe gelopen. Alleen zo'n uur voor Mouthe hield de markering voor een omweg vanwege omgewaaide bomen zomaar plostklaps op en moest er weer eens gegokt worden. Deze keer had ik het goed en was ik binnen 5 miniuten weer op de route. De hele middag heet het geregend. Soms een heel klein beetje drizzle, maar echt droog was het nooit.

In Mouthe een heel feest om een slaapplaats te vinden. De eerste gite uit het boekje lag midden in het dorp. Die had echter een bordje aan de deur hangen dat ie gesloten was, SHIT. Ik zag echter een lamp branden waarvan ik dacht dat als die brand moet er ook iemand zijn. Dus ik heb gewoon 5x achter elkaar aangebeld. Toen werd er inderdaad opengedaan door een vrouw. Die zij dat ze voor het eerst in 17 maanden een keer vakantie wilde en ze de Gite daarom dicht had gedaan. Ik heb haar aangekeken met een blik van "dat meen je tocht niet". Volgens haar moest ik maar in ewen hotel gaan. Maar daar had ik weinig zin aan, hotels zijn duur en tonen erg weinig begrips voor totaal doorweekte, beblubberde en wermoeide wandlaars. Maar er b*leek nog een soort Gite te zijn bij de "Source du Doubs". Daar was ik langsgelopen aan het begin van het dorp en was zo'n 1.5km terug. Maar het was al laat en ik zag er erg moe uit na bijna 11 uur wandelen in de regen dat ze er op stond om me te brengen. Erg aardig dus ze bracht me naar de gite. Ik bedank, ga naar binnen en bedenk, shit Leki stok in de auto laten liggen. Dus ik rennen terug naar het dorp aankloppena aan haar raam en stamelewn dat de stok nog in de auto licht. Zij mij daarna weer naar de Gite brengen waar ik nog net op tijd was voor het verplichte avondeten (Half pension FF170). Was totaal kapot. Het eten was niet echt lekker. Een paar kleine stukjes kip met heel veel gelei in een bedje van sla met tomaten. Dan 2 lappen rauwe ham met een saus van ingedikte champignonsoep met aardappelen gratin erbij. Het toetje was ook weinig memorabel.

s'Avonds maar een half flesje wijn genomen en met een paar sigartjes onder de luifel op het terras gaan zitten. De gite is bijna leeg. Er is alleen 1 andere Duitse fietser. Denk dat het een echte wintersportgite is. De locatie is wel goed. Het ligt 200m van de bron van de Doubs. Verder is Mouthe ook nog een keer de koudste plek van Frankrijk. Om 10 uur naar bed gegaan.

4/9/2000 : Mouthe - Chapelle-des-Bois [20km]

Om 8 uur opgestaan boeltje ingepakt en gaan ontbijten. Frans ontbijt met een stuk stokbroof jam en boter. Grote mok koffie erbij, toch altijd wel lekker. Om 8:45 weer op pad voor een relatief korte dag. Het begon alweer goed met de route. Na de douane aan de zuidkant van Mouthe stond een rood/wit kruis ten teken dat je de foute weg in wilde slaan. Maar nergens was de goede weg te vinden. Ben maar langs de autosnelweg de originele route, die nu de foute is gaan lopen. Op de plek waar ik de route weer dacht op te pikken vond ik alleen nog maar een met een oranje en een witte stip aangeduide route. Heb die maar genomen. Toen ik via een prachtig paadje *langs de rivier en door het bos op een verharde weg aankwam kon ik ineens twee kanten op. De route liep dus over de verharde weg, maar welke kant op. Ik nam de linkervariant. Maar toen ik na een kilomter allen nog maar noordwaarts liep had ik dus toch de foute gekozen. Weer terug en de rechter- variant genomen. Deze volgde weer niet de originele route. De originele route liep over de kam van de berg. De niewe gaat grotendeels door het rivierdal naar Chaux-Neuve en pikt daarna in Lernieux, bij een skipring schans, de route weer op. Had me een beetje vergist in Lernieux. Had gedacht dat daar wel een restaurant zou zijn om koffie te drinken en de lege waterfles bij te vullen. Dat was er dus niet en het volgende stuk was 4 uur lang hoog door het bos. Er waren geen mooie stroompjes dus moest ik het water uit een plas water vullen. Maar dat levert meestal een verstopt filter op en ik moest dus ook na een halve liter het filter-keramiek al schoonmaken. Het eerste stuk door het bos was vreselijk blubberig, maar ik begin alweer aardig aan de Jura blubberklei te wennen. Mijn broek ook. Aan de binnenkant bij beide pijpen zit een stuk blubber van 30 bij 15 cm. Het laatste stuk voor Chapelle-des-Bois was erg leuk. Afwisselende stukjes bos en weiland met steeds mooi uitzichten op de kalksteenrotsen boven Chapelle-des-Bois.

Het weer vandaag was best wel goed. Tot een uur of 2 was het bewolkt met zo nu en dan een streepje zon. Daarna scheen de zon best wel vaak. Het bleef wel koud, meer als 15C zal het hier niet geweest zijn. De route ging ook bijna de hele dag boven de 1000m.

Bij binnenkomen van Chapelle-des-Bois liep ik meteen tegen de gite d'etappe aan. Maar helaas het was ook al te mooi om waar te zijn. Er hing een borje bij de receptie "Ferme la toute journee" of zo iets, dicht dus. Daarna maar doorgelopen naar het dorpje. Touris info was alleen 2 ochtenden in de week open. Dus maar wat rondgevraagd. De gite bleek wel de enige in de buurt te zijn De rest was allemaal ver weg in de bergen. Dus toen maar als laatste mogelijkheis om een koud bivak te voorkomen het telefoonnummer van de gite in het boekje gedraaid. Daar werd opgenomen en na een wat moeilijk Frans/engels gesprek mocht ik toch om 5 uur komen. In de tussentijd eventjes koffie gedronken en boodschappen gedaan. Bij de gite aangekomen bleek dat ik de enige bewoner was en dat hij vandaag echt dicht was. Dit was een gunst. Wat een ellende om gewoon een een gite te nemen, dit is al de tweede dag met problemen.

Gedouchet, eten gemaakt en zit me nu zorgen te maken over m'n gezondheid. Had de hele dag al een beetje hoofdpijn, maar het wordt steeds erger. Zweet nu ook werkelijk van alles. Getemperatuurd, 37.4, dus dat valt mee, hoop dat het geen voorbode is.

5/9/2000 : Chapelle-des-Bois - La Cure [29km]

Het begin van de dag was echt perfect. Om 6:30 opgestaan, snel gegeten en om 7 uur op pad. Er hing een laag mist van zon 50m hoog in de vallei. Een droomlandschap, heb het bijna nog nooit zo mooi gezien. Boven de nevel was het onbwolkt en er lag een laagje rijp over de grond. Vandaag kende 1 echte klim en di was meteen. De rotsen die ik gisteren gezien had boven Chapelle-des-Bois moesten bedwongen worden. Dat betekende 300m steil omhoog op het laatst tussen de rotsen door. Boven gekomen was ik helemaal drijf van het zweet ondanks de kou. Nog even doorgelopen naar het kruis wat ik vanuit het dorp had gezien. Vanaf hier een spectaculair uitzicht over de vallei die nu half in de zon en half in de schaduw lag. Heb me weer helemaal wild met fotos geschoten. Gelukkig kan ik nu met de digitale kamera grondig selecteren als de eerste roes weer weg is. Daarna doorgelopen naar het volgende uitzichtspunt een uur verder, "le Roche Bernard". Hier weer hetzelfde scenario. Voel me dan ook fantastisch.

De rest van de dag kan niet meer tippen aan de ochtend. De route gaat het regionale park van de Haute Jura in. Dit betekent bos, bos, bos, bos en nog eens bos. Het nadeel hiervan is zoals ik al vaker heb gezegd dat je dan ook alleen maar bomen ziet. Het hele traject tot vlak voor les Rousses geen enkel vergezicht meer. De enige kans hierop was afgesloten doordat de zomervariant van de GR5 niet meer werd aangegeven. De zomerroute klimt via kleine bospaadjes naar de top van de xxx met uizichten rondom. Maar als ik het zo inschat heeft de heuvel recht in de straal van de tempeste gelegen en is de route een en al kruip-door-sluip-door. Ik heb het dus maar niet eens geprobeerd.

Gites blijven een probleem hier in de Jura. Vandaag was weer een ECHT probleem. Eerst de gite d'etappe "La Grenotte" gebeld. Was gesloten, waarom weet ik nog steeds niet, maar het was nu al de 32e op rij in de Jura. Toen besloot ik dan maar niet verder te lopen de de Gite in les Rousses te bellen. Geen gehoor en waarschijnlijk dan ook gesloten volgens de Touris Info waar ik inmiddels maar naartoe was gegaan. Die adviseerden me naar de jeugdherberg in La Bief de Chaille te gaan. Dat was 45 minuten verder op de GR5. Dat maar ged gebeld. Was gesloten, waarom weet ik nog steeds niet, maar het was nu al de 32e op rij in de Jura. Toen besloot ik dan maar niet verder te lopen de de Gite in les Rousses te bellen. Geen gehoor en waarschijnlijk dan ook gesloten volgens de Touris Info waar ik inmiddels maar naartoe was gegaan. Die adviseerden me naar de jeugdherberg in La Bief de Chaille te gaan 3 kwartier lopen op de route verderop. Daar aangekomen stond een schild dat je pas om 5 uur mocht aanmelden, alles was op slot, dus maar weer aangebeld. Ging een raam boven open, of ik wilde overnachten, dat was goed maar ik moest wel tot 5 uur voor de deur blijven staan. En Oh ja, het was druk want er kwam om 5 uur ook een groep met 20 kinderen binnen. Snik, dat was de druppel, dan maar illegaal in het wild gaan staan. Maar waar, overal bebouwing ski-installaties etc. En bovendien in een regionaal park, dus hartstikke verboden. Eerst maar eens doorgelopen naar de gesloten gite. Daar hing een bordje dat de gite vanwege een Exception gesloten was, maar dat een paar km verderop in de richting van Geneve een Chalet de Tuffes was waar overnacht kon worden. Dat bleek 2 km vanaf de route te zijn. Heb maar meteen de kortste weg genomen en het bleek een CAF ski-chalet te zijn. Mooi gelegen. Heb maar meteen half pension genomen voor 157FF. Nu ik dit buiten in de zon zit te tikken is het 6 uur en ik voel me weer geweldig dat het toch weer zo mooi gelukt is. Vanavond mag ik een fles wijn en een paar sigaartjes om te vieren dat ik op een paar kilometer na die vermalijde moeilijke, pechvolle en regenachtige Franse Jura uit ben.

In het chalet zit verder een groep van zo'n 20 kinderen van een jaar of 15 met 4 begeleiders uit Zwitserland. Die hebben echt kabaal voor 200. Bij het avondeten om half 8 moet ik van de beheerster van het chalet maar aan het tafeltje van de 4 professeurs gaan zitten, dat is goed voor mijn Frans. Het is wel gezellig, maar als ze onder elkaar praten of als weer een van de kinderen de wind van voren krijgt zijn ze mij helemaal kwijt. Het eten is heel erg goed. Vooraf en na heerlijke boerenkazen. Dan een rode koolsalade. Als hoofdgerecht spaghetti met tomatensaus, maar dan alles vers gemaakt, niks uit een potje. Na peren in chocoladesaus. Toen het eten op was was het inmiddels al 9 uur. Ik heb me toen maar met mijn fles wijn op het terras genesteld. Het was vreselijk koud, de thermometer wees 5 graden aan, maar die stond in de deuropening want het was echt tegen het vriespunt. De groep ging sterrenkijken. De chef had een telescoop meegenomen. Het was vreselijk heder dus er was veel te zien. Ik heb zelf nog een naar de maan gekeken en je kon fantastisch de kraters en de eilanden zien. Om half even gaan slapen. Voor de zekerheid maar met de doppen in want de groep was nog niet naar bed.

6/9/2000 : la Cure - Thonon les Bains [23km]

Fantastische geslapen en om 8 uur ontbeten. Weer bij de 4 professeurs aan tafel. Om 8:15 op pad gegaan. Officieel zou ik helemaal naar La Cure terug moeten lopen, daar de grens over. Maar volgens de beheerster moest ik gewoon over het prikkeldraad langs de bosrand naar de op nog geen 500m afstand lopende GR5 te lopen. Het bleek inderdaad een eitje te zijn zo de route weer op te pikken. Het enige probleem was dat de GR5 markering hier totaal verdwenen was. Ik heb het hele stuk naar Nyon, 5 uur lopen, geen markering gezien. Het was prachtig weer en de route ging eerst redelijk gelijkvloers naar St Cerque waarna hij via een oude romeinse weg afdaalde naar de vlakte rond het meer van Geneve. Halverwege de afdaling kreeg ik pas de eerste "Vue de Alpes" met het meer op de voorgrond. Ik heb alles geprobeerd om met mijn nieuwe digtale kamera de boel op de foto te krijgen maar dat is me niet gelukt. Maar de herinnering is ook al mooi.

In Nyon aangekomen eerste naar de haven gelopen om eenb kaartje naar Thonon les Bains te kopen. De boot bleek inderdaad om 15:40 naar Thonon te vertrekken. De prijs van het kaartje, 18 ZwFr. viel ook alleszins mee. Na het kaartje ben ik op zoek gegaan naar een goede sigarenzaak en ik viel meer met de neus in de boter. Ben vertrokken met een Davidoff "Double R", een van de grootste en duurste sigaren van Davidoff, en een look-alike hiervan. Maar ja je bereikt maar eens in je leven het meer van Geneve vanaf de Waddenzee. Verder kreeg ik hierbij 2 kokers om de sigaren op de goede vochtigheid te houden. Eerst kreeg ik ze beide gratis, maar toen de cheffin van de zaak binnenkwam moest ik er toch een betalen (ZwFr). Nu zit ik hier 2 uur lang aan de rand van het meer in de zon te tikken. Dat is ook de reden waarom de laatste dagen zo uitgebreid beschreven zijn:)

Vanaf de boot meteen een stuk klimmen naar het cenrum van de stad. Daar ongeveer 3 keer in een grote boog rond het Infocentrum gelopen zonder het te vinden. Qua overnachtingsmogelijkheden had ik vandaag geluk. Er was een camping op zo'n kilemeter van de route, Camping "Lac Noir". Op de camping werd ik opgewacht door een vriendelijk oud vrouwtje dat alles dacht te weten van de GR's in de stad en bij hoog en bij laag beweerde dat de GR5 heel ergens anders liep als ik had gelopen. Volgens haar was er ook een supermarkt vlak bij de camping zo'n 200m. Ik volgde exact haar beschrijving en bleek ik was een uur onderweg. Bij terugkomst bleef ze bij hoog en bij laag beweren dat het niet ver was, maar ik vermoed dat ze de afstand nooit heeft gelopen want hemelsbreed bleek later dat hij bijna 1200m weg was. Op de camping prachtig aflopend plaatsje val bij de washokken onder een boom uitgezocht. Tent opgezet, zuurkool gekookt en gegeten, gedouchet en toen de "Double R" bij een lekker wijntje opgerookt. Dat het inmiddels was begonnen te regenen deerde me onder de boom niks, ik was "very happy". Om 10:30 gaan slapen.

7/9/2000 : Thonon les Bains - Le Cret [22km]

Om half acht opgestaan. Regen, toen ik buiten de tent keek zag ik dat de lucht helemaal donker was van de bewolking. Gewacht tot de regen ophield en meteen de tent opgepakt. Onder de nog steeds droge boom van gisteravond ontbeten. Om 8:30 op pad. Eerste stuk was gruwelijk. Eerst weer door de banlieus terug naar de GR5. Toen door de buitenwijken naar hetb Foret du Thonon. Daar werd je helemaal van boven tot onder overal langs geleid. Waar dat nou voor nodig was begrijp ik niet alle bomen waren precies hetzelfde. Daarna naar het dorpje Armoy. Vanaf hier begon het weer een stuk leuker te worden. Door de omringende hoge bergen had je tenminste het gevoel dat je in de Alpen was. Het weer werd ook beter. De bewolking trok langzaam weg en aan het einde van de dag was het zelfs stralend zonnig.

Met mij humeur was het toen alweer wat minder zonnig, je begrijpt het al overnachtings en geldproblemen. Ik wilde graag de Gite d'etappe in 'les Clouz' na zo'n 5.5 uur lopen. Toen ik waar aankwam zag ik alleen nog maar het bordje 'voorgoed gesloten'. De camping die erbij was was ook definitief weg. Er stond wel een verwijzing in naar een Gite 1 uur lopen verder, die heb ik genoteerd. Toen ben ik naar het stadje Vinzier gelopen, 1 kilometre van de route. Daar kwam ik erachter dat 1) een paar honderd meter van de niet meer Gite WEL een camping municipal stond, maar dat die niet goed bewegwijzerd was. 2) er een PIN automaat in de plaatselijke Super U was. Inderdaad was dat zo, zelfs met EC logo. Al mijn pasjes geprobeerd, niks, in het Frans dat mijn pasje ongeldig was. Naar de bedrijfleidster gelopen en gezegd wat me was overkomen. Ja zei ze, problemen, EC pasje had die automaat nog nooit geslikt. ZET HET ER DAN OOK NIET OP TRUT. Op mijn vraag of er in de buurt nog een andere PIN automaat was kreeg ik als antwoord, Ja in Thonon en Evian op meer dan 10 km afstand. Toen verder gelopen naar de volgende Gite, geklopt gebeld, niks. Alleen een blaffende hond. Overal in de buurt rondgevraagd, tot een buurvrouw zij dat ik op de onderverdiepoing bij de blaffende hond moest aanbellen, en dat die hond niks deed. Gedaan, de hond kwijlde van opwinding en had zn geopende bek al tegen mijn scheenbeen. Toen kwam er strompelend een oud vrouwtje. Bleek dat haar fils de gite bestierde en die was weg, zij kon mij alleen het dortoir wijzen. Daar was plaats voor 12 man om te slapen en douchen. Maar zelfs de waterkraan bij de wasbak was afgesloten. Ik werd hier echt heel erg depressief van. Wat heb ik misdaan met betrekking tot gites dat mij dit allemaal moet overkomen. Vanaf Pontarlier is niks normaal gegenaam. Maar goed ik heb maar alle water uit de douche hehaald, m,e bij de douche geschore, in de douche de kleren gewassen etc. Buiten het dortaoir op de grond maar een ptje gekookt, want binnen is niksa want dit is een volledig verzorgde gite WAARVAN DE EIGENAAR ER DUS GEWOON NIET IS. Snik, hoop dat het de volgende dagen wat beter gaat, anders kon ik wel eens snel terug zijn. Mijn incasseringsvermogen is niet meer wat het geweest is. Qua locatie ligt de gite echt op een topplaats boven het dal met een schitterend uitzicht. De hele etappe was trouwens na het eerste saaie stuk niet slecht. Mooie uitzichten steeds. Alleen moest ik 2x uit een rivierdal klimmen en daar staat meestal geen wind en ik zweette me dus helemaal het ongeluk. Ga vroeg slapen alhoewel ik me af loop te vragen of ik toch niet nog een klein glaasje wijn zal nemen om het gebeurde te vergeten.

8/9/2000 : Le Cret - La Chapelle d'Abondance [33km]

Vandaag de mooiste etappe gelopen op de hele GR5 tot nu toe. De variatie van uitzichten en landschappen was fantastisch.

Overnacht in "Chalet de Chevennes" 20 minuten boven la Chapelle-d'Abondance.

Epiloog

Dag van de terugreis. Om half 7 opgestaan. Het was koud geweest vannacht en alles was extreem vochtig. Ontbeten met hartkeks en de gisteravond al gezette thee. Tent kletsnat opgepakt en het laatste half uurje naar la Chapelle de Abondance afgelegd. Eerst via een mooi paadje langs de beek waaraan ik vannacht had geslapen. Daarna over gewoon asafalt. Het weer was net als gisteren fantastisch. Geen wolkje aan de lucht en krakhelder heerlijk fris. Echt jammer om al weer naar huis te moeten.

In La Chapelle-d'Abondance Marieke gebeld en bij de Tourist info geprobeerd uit te vinden of er ook openbaar vervoer naar Zwiserland ging want ik had een retourtje Martigny op zak. Helaas, dat werd lopen. De eerste 8 km naar Chatel kon ik nog met de bus doen. Maar daarna ben ik via de Pas de Morgins in 3 uur naar Monthey in het Rhonedal gelopen. Via Aigle naar Lausanne gereisd waar ik een bezoekje aan mijn zwager Arjen heb gebracht. Paar heerlijke uurtjes met een tour door de stad en een bezoek aan een paar sigarenzaken gebracht. Om 7 uur s'avonds weer op de trein richting huis gestapt waar ik de volgende dag om 9 uur aankwam.

Traject la Chapelle-d'Abondance - Modane

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt.

8/7/2001 : la Chapelle-d'Abondance - refuge de Chesery [30km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

9/7/2001 : refuge de Chesery - Samoens [33km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

10/7/2001 : Samoens - Lac d'Anterne [26km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

11/7/2001 : Lac d'Anterne - Les Houches [30km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

12/7/2001 : Les Houches - Col du Bonhomme [35km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

13/7/2001 : Col du Bonhomme - Col du Bresson [23km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

14/7/2001 : Col du Bresson - Nancroix [24km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

15/7/2001 : Nancroix - Refuge du Col du Palet [20km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

16/7/2001 : Refuge du Col du Palet - Refuge de la Leisse [18km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

17/7/2001 : Refuge de la Leisse - Pralognan-la-Vanoise [20km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

18/7/2001 : Pralognan-la-Vanoise - Modane [33km]

Dagboeknotities moeten nog vanaf luchtpostpapier worden overgetikt

Traject Modane - Nice

De laatste etappe. Met een ietwat onzeker gevoel over of ik 'het' nog wel zou kunnen aan de reis begonnen.

21/6/2003 : Modane - Col Vallee Entroite [21km]

Na een snelle treinreis vanuit Parijs (4 uur) ben ik om 12 uur s'middags in Modane gearriveerd. De douanier vroeg toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam nog heel geinteresseerd of ik ook cocaine bij me had. Het blijven rare jongens die Fransen. Op Modane eerst nog een pizzaatje gegeten bij de afhaalpizzeria tegenover het station. Daarna de bergen in.

Het was prachtig onbewolkt weer. De dagen ervoor had het flink geregend maar nu was er geen wolkje aan de lucht. De route was, zoals ik inmiddels gewend was in de dorpen en steden op de GR5, enorm slecht gemarkeerd. Ben maar gewoon naar het kerkje dat iets verhoogd in Fournoux tegen de berg ligt gelopen. De route daarna via een tunnel onder de autoweg door was ook niet geheel duidelijk. Ik miste een afslag en moest een heel stuk terug traverseren via een route gelabeld "route droite". Hierna was de markering weer vrij goed en kon ik me concentreren op het echte werk: klimmen. De route is in het eerste stuk vrij steil. Vanaf Charmaix loopt de route veel geleidelijker omhoog. Eenmaal boven de boomgrens steeds prachtige terugblikken in de richting van het Vanoise massief. Bij de Chalets de Lavoir stonden de eerste militaire bouwsels. Deze stammen uit een tijd dat Italie en Frankrijk nog niet zulke dikke vrienden waren. Er zouden er deze trip nog heel wat volgen. De Valle Entroite is een hele kale ruige vallei met weinig begroeiing. Omdat het nog wat vroeg in het seizoen was was alles nog een beetje groen maar als het wat later in het jaar geel en bruin wordt schijnt het hier net een maanlandschap te zijn. Ik kon merken dat ik nog geheel niet geacclimatiseerd was. Boven de 2000m kreeg ik dat vreemde krachteloze gevoel in het lijf wat elke stap omhoog een zware opgave maakt. Je bent niet echt moe maar alles kost vreselijk veel moeite. Maar dat was ook logisch want ik was 6 uur daarvoor ook nog geacclimatiseerd op zeeniveau Om 18:30 was ik op de Col de Valle Entroite(2434m) en de uitzichten waren werkelijk spectaculair. Iets voorbij de col was een hut (Mt Thabor) maar daar had ik nog geen zin in. Deze hut bhad bij de voorbereiding van deze trip nog wel een grote rol gespeeld. Ik vroeg me namenlijk af wanneer deze route sneeuwvrij zou zijn. Ik heb toen de datum van opning van deze hut op het internet opgezocht. Dat was in 2002 20 juni.

Om 19:45 zo'n kilometer na de Col op een plek die op de kaart gelabeld is "Plaine Tavernette" een prachtige bivakplaats met volop water en vlakke stukjes voor de tent gevonden. Doordat de zon al achter de bergen was verdwenen was was het al koud aan het worden. Heb nog wat koffie en thee met hartkeks gegeten. Daarna gewassen in het ijskoude water van de beek en om 9 uur bekaf maar zeer voldaan in de slaapzak gekropen. Fantastisch geslapen.

22/6/2003 : Col Vallee Entroite - Briancon [38km]

Zoals ook de verder rest van de trip erg vroeg opgestaan. De hele trip lang heeft een hittegolf Zuid en Oost Frankrijk geteisterd. De laagste temperatuur die ik de hele trip heb gemeten was in deze eerste nacht en was +9C. Op het vorige traject had ik bijna elke nacht vorst. Meestal was ik voor 6 uur al op en begon dan zo tussen 6:00 en 6:30 met lopen. Een bijkomend voordeel is dat het zelfs op de drukke plekken nog erg mooi rustig is. Zo ook hier in dit stuke Italie op Franse bodem. De vallei waardoor ik naar beneden afdaal hoort officieel bij Frankrijk maar je kunt hem alleen via Italiaanse wegen bereiken. Vandaar dat alles in de Vallee Entroite Italiaans is. Zelfs de bordjes langs het pad. In de gite waar ik koffie heb gedronken sprak men ook Italiaans.

Vanuit deze 'italiaanse' vallei gaat de GR5 over de "Col de Thures"(2194m) weer terug naar Frankrijk. Deze col is heel mooi gelijkmatig klimmend aangelegd. De col zelf is heel mooi groot en vlak. Daarna gaat hij via een zeer lelijk verwoest bos steil naar beneden naar Nevache en satalliet dorpen. Daar lekker eendeborst gegeten en door naar Plamplinet(1482) gelopen, een erg mooi pittoresk bergdorpje. Hier moest een elementaire beslissing worden genomen. Er werd voor de avond fiks onweer voorspelt. Het was nog maar half twee en ik was nog lang niet moe. De GR5 route leidde in een halve cirkel over een pas van 2500m in 8 uur naar Briancon. Vanwege het onweer geen optie om vandaag nog mee te beginnen. Echter via een asfaltweg was het mogelijk om in 2 uur de halve cirkel af te snijden en de route op het traject Montgenevre - Briancon weer op te pikken. Ik besloot de laatste optie te kiezen. Dit was de tweede keer op de GR5 dat ik een stuk afstak omdat ik het eigenlijk onzin vond om zomaar een berg op te moeten terwijl er ook een gewone weg liep. De eerste keer was in Luxemburg. Het was wel even tandenbijten want 10km over gloeiend asfalt op het heetst van de dag in een hittegolf is geen pretje (34C op horloge).

De entree van de GR5 in Briancon was erg mooi. Hij verliep via een hele oude brug naar de stadsmuren van de oude stad. Daarna langs de stadsmuren naar de oude stad zelf. Die is op een heuvel gelegen met een prachtig uitzicht op de dalen en bergen(Ecrins!) rondom.

Overnacht in een hotel in het lager gelegen nieuwe gedeelte van de stad. Was niet erg best. Ook de tegenover het hotel gelegen authentieke pizzeria was erg slecht. Een salade was hier een bak grote sla bladeren met olie en azijn. De pizza Napolitana bevatte geeneens visjes. Dit was trouwens de enige echt slechte culinaire ervaring deze vakantie. Meestal was het eten voortreffelijk. Het heeft daarna de rest van de avond zwaar geonweerd. Vooral richting Italie was het erg mal weer. De hotelkamer was vrselijk benauwd en bedompt en dus ook niet al te best geslapen.

23/6/2003 : Briancon - Lac de Roue [30km]

Door het onweer s'nachts was het buiten behoorlijk lekker afgekoeld. De route de stad uit had weer een op het eerste gezicht onzinnige omweg over een heuvel ten zuiden van de stad. Maar vanwege een licht knagend schuldgevoel over de afsteker van de vorige dag heb ik maar netjes de officiele route genomen. Het was weer een prachtige dag met uitbundige zonneschijn (=hitte) de hele dag. Vandaag stond de Col des Ayes (2477m) op het programma. Alleen de aanloop naar de vallei van de col door een stuk bos was een beetje steil. Voor de rest was het een aangename wandeling naar de col. Het uitzicht vanaf de Col was grandioos. Naar het noorden uitzicht op de bergen van het Ecrins massief(en de beroemde 'wielercol' Galibier). Naar het zuiden het prachtige panorama met de rotsige toppen van de Queras.

De afdaling na de Col was behoorlijk steil met halverwege een van de meest uitbundig aangelegde zig-zags die ik ooit heb gezien. Vlak voor Brunisard in de restaurant mijn eerste kop espresso van de dag gedronken. Men schonk er Grolsch van de tap. Dit bier wordt 300m van mijn huis in Enschede gebrouwen! Omdat ik niet echt moe was besloot ik door te lopen in de richtig van Chateau Queras. Na de mooie col in de morgen viel dit toch iets tegen. Eerst een paar kilometer over een asfaltweg (Izoard pasweg) en daarna een niet bijster interessant bos. Daarna werd het uitzicht beter en voerde de wandeling door de almen boven Arvieux. En bij het mooie Lac de Roue (1854m) vond ik het zo aangenaam vertoeven dat ik besloot hier voor de nacht te gaan bivakkeren. Er waren zelfs picknickbanken. Wat een luxe bivak. Probleem was wel dat het meer gewoon via een onverharde weg voor autos bereikbaar was. Ik heb me dus weer eens de halve nacht liggen af te vragen of ik geen verdachte geluiden hoorde. Ik heb me vanaf nu weer voorgenomen niet meer zo dicht bij de bewoonde(=bereden) wereld te gaan bivakkeren.

24/6/2003 : Lac de Roue - Ceillac [25km]

Na een onrustige nacht vroeg op pad naar Chateau Queras. Mooi kasteel op een heuvel aan het begin van het dorp. Voor de rest was dorp niet veel. Vroeg aan een man die uit het raam hing of ik in het dorp ook brood kon kopen. Toen wees hij in de richting waar ik vandaan kwam en mompelde iets van LeBlanche. Ik dus terug lopen maar vond niks. Toen ik weer bij de man langs liep vertelde hij me dat hij naar een bestelauto had gewezen die als een soort mobiele winkel in het dorp functioneerde. Gemist en dus de hele dag weer hartkeks eten. Op naar de volgende col, de Col du Fromage(2301m). Eerst weer steil omhoog om uit het dal te komen en daarna weer redelijk gelijkmatig omhoog. Ontzettend veel koeien en dus navenant veel stront en strontvliegen in het dal. Kreeg mijn eerste hongerklop omdat ik toch te weinig gegeten had. Heb lekker koffie bij een riviertje gezet en me helemaal volgepropt met hartkeks met worst en nutella. Daarna ging het weer goed. Kwam vlak bij de col de eerste GR5 zuid-noord loper tegen. Hij was 9 dagen onderweg. Ik was dus theoretisch 9 dagen van Nice verwijderd. Op de col weer een heel mooi uitzicht. Naar het noorden kon ik veel herkennen van wat ik de afgelopen dagen gelopen had. Naar het zuiden een werkelijk heel mooi uitzicht op de besneeuwde rotspieken boven Ceillac, de Pics de la Font Sancte. Het leek net een plaatje uit de Californische Sierras. Via een heel goed pad naar beneden naar Ceillac gelopen waar ik rond het middaguur aankwam. Alle winkels gingen net dicht en ik had het geluk dat een vriendelijke bakster de winkel nog even voor me opende en ik nog een Pain Complet en wat heerlijke noten/vruchtenkoeken voor de komende dag kon kopen.

Van de andere GR5 loper had ik gehoord dat het hotel "la Cascade" een 20 min. lopen ten zuiden van het dorp precies op het punt waar de GR5 weer de bergen intrekt heel goed was. Vooral het eten moest erg lekker. zijn. Besloot dus lekker een middagje hier uit te rusten en s'avonds lekker met een wijntje te eten. Het eten was ook zeer goed en de eerste wijn van de trip smaakte ook erg goed.

25/6/2003 : Ceillac - Fouillouse [27km]

Vandaag een lange maar ook erg mooie dag. Het ontbijtbuffet van het hotel was uit de kunst. Daar ging ik graag een uurtje later voor weg. Ondanks dat was ik nog steeds de eerste op het pad naar het merengebied boven het hotel. Na een fikse klim kwam ik op het plateau waar het mooie Lac Mirroir(2214m) lag. Vooral de rotspunten op de achtergrond die ik gisteren al vanaf de Col du Fromage zag maken dit een heel erg mooi (en dus erg populair en druk -) gebied. Op dit punt werd ik een beetje overmoedig. Ik had gezien dat de route naar het volgende meertje, het Lac St. Anne) eerst een stuk naar beneden ging en daarna door een skigebied. Ik besloot het te proberen via een vaag streepje op de kaart dat op hoogte bleef en via een hoger gelegen pad naar het Lac zou lopen. Het vage streepje was op de grond moeilijk te vinden en ik besloot het maar op 'gevoel' te proberen. Na een half uur klauteren (en zweten) kwam ik op een punt waar ik de originele route kon zien. Wat bleek? Ik zat aan de verkeerde kant van het dal! Ik had nu 2 opties. Via het een paar honderd meter lager gelegen dal naar de officiele route lopen. Of via een moeilijke steile traverse aan het einde van het dal dwars oversteken naar de originele route. Ik besloot tot het laatste maar het was niet bepaald eenvoudig. Toen ik uiteindelijk bij het Lac Ste Anne(2415m) aankwam was het er al aardig druk. Ongeveer 30 mensen hadden het meer via een wat eenvoudiger route vanaf een hooggelegen parkeerplaats aan het einde van het dal al bereikt. Het meer was intens azuurblauw.

Na een korte pauze de laatste paar honderd hoogtemeters naar de hoogste col van deze vakantie afgelegd. De Col Girardin(2700) is een erg mooie rotsige Col. Het zicht naar noorden was inmiddels vervaagd door een vreselijk heiige lucht (warmte?). Naar het zuiden prachtige panoramas van hoge bergen en het lange Ubaye dal. Hier werd de lucht inmiddels ook al een beetje heiig maar nog niet zo erg als in het noorden. De heiige lucht zou de komende dagen blijven. Jammer voor de fotos, maar beter dan regen.Het maakt het landschap ook best wel heel sfeervol. Vanaf de Col steil naar beneden. Op sommige stukken waren stukken pad weggeslagen en moest ik eerst even slikken voor ik een grote stap nam. Verder waren overal prachtige kleurige bloemenvelden. Beneden moest 10 km over asfalt (smeltend, lucht 35C) worden afgelegd door het mooie Ubaye dal. Bij Pont du Chatelet, een van de mooiste stenen bruggen die ik ooit heb gezien, buigt de route naar het oosten in de richting van Fouillouse. Hier had het locale GR5 kommittee nog een verrassing in petto. De route was verlegd en voerde nu langs een, in mijn opinie, heel erg steil pad door een knetterbenauwd bos zonder een zuchtje wind. Ik had echt het gevoel dat ik gesloopt was toen ik Fouilouse bereikte.

Omdat er voor vanavond weer onweer werd voorspeld in Fouillouse in de gite ingecheckt. Deel de kamer met Pierre en Claudette uit Nice. Verder zitten er oa. nog 2 Nederlanders in de gite (Mark en ?). Gezellig gekletst en met z'n zessen gedineerd. De gite zit goed vol. Zo'n 50 man zaten er wel in de eetzal.

26/6/2003 : Fouillouse - Bousieyas [44km]

Een "Don't plan this at home" dag . Je gelooft als je thuis aan het plannen bent nooit dat je dit allemaal op 1 dag kunt. Om 6 uur begonnen met lopen en om 18:30 vlak voor een vreselijk onweer de Gite in Bousieyas ingestrompeld. Verder de dag 2000m+ meter geklommen en bijna evenveel afgedaald en daarbij 4 cols bedwongen.

Bij het krieken van de dag uit de gite(1900m) vertrokken voor de eerste pas. De route stijgt heel mooi geleidelijk naar de Col du Vallonet(2524m). Alleen het laatste stuk naar de col is een klein beetje steil. Daarna door een mooi alpien gebied 200 meter afdalen naar het begin van de vallei naar de volgende col, de Col de Mallemort(2558m). Deze Col heeft spectaculaire uitzichten naar de bergen van het noordelijke stuk van het Mercantour Nationale park. Het mooiste van de col is echter een compleet vervallen kazerne vlak onder de col. Dat er flink gevochten moet zijn in de buurt bleek wel uit resten van een geexplodeerde handgranaat die er rondzwierf. Na de col de lange afdaling naar Larche(1670m), een grensdorp op weg naar de Col de Larche, de grens met Italie. Het dorpje zelf was een grote bummer. De winkel die er ooit was was dicht. De weersvoorpelling die aan het gesloten Nationale Park bezoekerscentrum hing was 3 dagen oud. Gelukkig was het postkantoor wel open en kon ik het loodzware gidsje met de beschrijving van de GR5 tot Larche(200 gram) naar huis sturen. Na een dubble espresso naar de 1.5km buiten het dorp gelegen camping gelopen.De campwinkel hier was gelukkig wel open. Veel spul ingekocht want de volgende winkel is 2 dagen lopen verder (de vorige winkel was in Ceillac, 2 dagen terug). Via een saaie asfaltweg naar de ingang van het NP bij Pont Rouge(1900m) gelopen en lekker geluncht met pain complet en een enorm blik tonijn dat in een keer op moest. Vol energie op weg naar de 3.5 uur verder en 2671m hoog gelegen Pas de Cavalle. Het eerste uur was een heerlijke langzaam steigende dalwandeling. Daara ging het steeds steiler in de richting van de col. Onderweg passeerde de route mooie bergmeren. Ik was eerst van plan hier te gaan bivakkeren maar de luchten waren inmiddels bijzonder dreigend en ik meende al gerommel vanuit Italie te horen. Bij het laatste meer was een heel vreemd tafereel. Een man in een wit gewaad stond voor een groep jongeren te preken en wat leek op handoplegging te doen. Het was volgens mij een sekte. Heel erg vreemd. De col was werkelijk de mooiste van deze hele trip. Compleet wild en weg van alles met fantastische uitzichten naar het noorden en het zuiden. De col is ook een heel karakteristiek gat in een rechte rotswand. Heel erg karakteristiek en de volgende dagen steeds heel makkelijk in de verte te herkennen. Veel tijd had ik er echter niet want het was inmiddels zo nu en dan begonnen met regenen en onweer vanuit Italie kwam dichterbij. Het was vanaf hier nog 2 uur lopen naar de refuge in Bousieyas. Vlug steil naar beneden een brede vallei in (2050m). Tussen deze vallei en Bousieyas lag nog een col , de Col des Fourches(2262m). Deze laatste col deed ik toch wel een beetje op m'n tandvlees. Op de col zelf weer een bunker uit vervlogen tijden. Hierna heerlijk over glooiende grasvelden naar Bousieyas(1883m) afgedaald. De route kruiste zo nu en dan de asfaltweg naar de Cima de la Bonetta, de hoogste pasweg van Europa. Alleen het allerlaatste stukje voor Bousieyas leidde door hoge beplanting waarbij je het pad niet meer kon zien. Ik van mensen onderweg gehoord dat ze hier hun enkel hadden verstuikt dus ik was bijzonder voorzichtig.

Bij de gite aangekomen een heerlijke koele Orangina gedronken en kennis gemaakt met 2 Duitsers uit Stuttgart die de GR5 in noordelijke richting liepen. Verder waren er nog 2 Engelsen uit Manchester, Alan en Katy die de GR5 in dezelfde richting als ik liepen en vandaag uit Manchester waren gekomen. Verder waren er nog 4 autotoeristen, 2 Fransen en 2 Zwitsers. Ik was net op tijd voor het eten en op het moment dat het eten begon brak de hel los. Een fiks onweer met grote hagelbrokken. Wat is het dan heerlijk om binnen te zitten. Ik had nog een vreselijke dorst en trakteerde me op 2 blikjes Heineken. Na het eten vroeg slapen.

27/6/2003 : Bousieyas - Saint-Etienne-de-Tinee [20km]

Heerlijk geslapen vannacht. Alleen de Zwitsers stonden met veel spektakel op. De slaapzaal was eigenlijk een groot stapelbed met 8 matrassen op het onderste bed en 8 op het bovenste. Dit was de Zwitsers blijkbaar niet luxe genoeg (Je wilt wel wat luxe als je de hele dag in de auto hebt gezeten!). Zij hadden hun dikke Thermarest mat nog boven op het matras gelegd. En omdat er geen kussens waren (schande, Nieh sowas metgemacht) hadden ze glucklich ook nog een opblaaskissen dabei. Het probleem hiervan was dat al dit spul s'ochtends om 5:30 in de slaapzaal leeg moest. Daarna konden de de kussens niet echt in hun knisperende hoejes krijgen en als toetje kregen ze ook nog ruzie over een paar sokken dat kwijt was. Toen dit spektakel over was en iedereen zo'n beetje vertrokken was opgestaan. Alleen Alan en Katy waren er nog. Lekker rustig ontbeten.

Vandaag de hele dag met Alan en Katy gelopen. De route voerde via Saint-Dalmas-le-Salvage en 2 kleinere colletjes naar Saint-Etienne-de-Tinee. Heel rustig gelopen vandaag en de hele dag gekletst. Eigenlijk een soort 'rustdag' na de 2 vorige zware dagen. Het was voor de derde dag erg heiig en het was drukkend benauwd.

In St-Etienne in het hotel "les Amis" ingecheckt. Dit hotel was ons aanbevolen door de 2 Duitsers uit de gite gisteren. Vooral het eten zou erg goed zijn. We werden niet teleurgesteld. Het diner was fantastisch en het was ook nog eens erg goedkoop (17E overnachting, 9E diner). Voor Alan en Katy was St-Etienne het voorlopige einde van de trip. Ze waren vanaf Modane gelopen. Ze hadden over dit GR5 traject in een tijdschrift gelezen en waren het maar eens gaan lopen. Ze hadden nog een week en wisten niet wat ze wilden gaan doen.

28/6/2003 : Saint-Etienne-de-Tinee - Refuge de Longon [40km]

Na de 'rustdag' van gisteren weer een 'don't plan this at home dag'. Totaal 2200 meter geklommen en 1500 meter afgedaald. En weer was de oorzaak onweersdreiging. Weer bij het krieken van de dag vertrokken. Eerst een fikse klim naar het wintersportoord Auron. Inmiddels gewend aan de mooie kleine dorpjes wilde ik zo snel mogelijk weer weg uit dit foeilelijke oord. De route leidt over de Col du Blainon(2011) naar Roya. De afdaling naar Roya had hele mooie uitzichten op het Mt.Mounier gebied waar ik in de middag door zou trekken. Dit gebied ligt weer in het Mercantour park. De afdaling naar Roya lag nog niet in het park en dat was goed te merken. Grote stukken waren helemaal kaalgevreten door de schapen en overal waren kuddes en schaapsherdershutjes. Omdat de heuvel zo kaal was waren de uitzichten naar het noorden wel prachtig. In Roya leek men een beetje een hekel aan wandelaars en/of het Nationale Park te hebben. Onlangs was de gite uitgebrand en wandelaars moeten er nu in een grote legertent slapen. Verder zijn bijna alle GR5 tekens uit het dorp verwijderd en je moet de route allemaal maar zelf uitzoeken. Pas een flink stuk in het Nationale Park dat aan de overkant van de rivier weer begint vond ik weer de vertrouwde rood-wit markering.

De route leidt eerst redelijk gelijkmatig naar een paar mooie watervallen en stroomversnellingen. Daarna gaat de route wat steiler omhoog door een kaal graslandschap naar een herdershut. Hier was een kudde schapen midden op het pad. De kudde werd bewaakt door een fikse Pyreneese Berghond. Ik ben niet erg bang voor honden maar deze wilde me er eerst gewoon niet langs laten en als ik ook maar iets bewoog kwam hij dichter bij me. Dit duurde zo'n 5 minuten (voelde een stuk langer). Toen ging hij zich maar weer eens met wat afvallige schaapjes bemoeien en kon ik door een brandnetelveld (in korte broek) bij de kudde vandaan komen. Daarna op weg naar de Col de Crousette. Origineel wilde ik hier bivakkeren maar er dreigde alweer onweer, ditmaal vanuit het westen. Besloot dus maar door de lopen naar de Refuge de Longon. Ik dacht dat ik op de Col de Crousette(2480m) wel op het hoogste punt van de dag zou zijn. Maar daar wachte me een verrassing. De route voerde over de flanken van de MtMounier naar een punt op 2587 meter hoogte op een graat van de Petit MtMounier. Hiervandaan voerde de route door een kaal kalklandschap dat nog het meeste aan de Ordessa in de Pyreneen deed denken. De route voerde erg gelijkmatig naar de bodem van een vallei op 1820m. Hier waren erg veel mensen die allemaal met verrekijkers naar boven aan het turen waren. Er scheen een hele bijzondere vogel in de buurt te zijn. Om bij de hut te komen moest daarna nog 1 col worden overwonnen, de Portes de Longon(1952m). Hiervanaf leidde de route door een ongemeen lieflijk vlak graslandschap in 20 minuten naar de Refuge de Longon.

Bij de hut was op dit moment alleen een man uit Samoens. Verder zou er nog een jong Frans stel en een groep uit Nice komen. Met de groep uit Nice gegeten en geprobeerd een goede hotel-tip voor Nice te krijgen. Maar je moet nooit aan locals tips over hotels vragen want dat/ weten ze namelijk niet want ze wonen er. Er kwam dus niet zo veel uit. Er werd veel gegokt maar weinig concreets.

29/6/2003 : Refuge de Longon - Saint-Dalmas-Valdeblore [31km]

Slecht geslapen vannacht. De man uit Samoens was de meest indrukwekkende snurker die ik ooit heb meegemaakt. Hij lag de hele nacht op z'n rug en snurkte als een straaljager. Ik lag er 2 meter vandaan en heb wel doppen in gedaan, maar dat hielp niet veel. Toen ik de huttenwaard in de ochtend vertelde dat de man 'comme une Mirage' snurkte moest hij wel lachen. Hij had hem enige tietallen meters verderop in een andere kamer ook door z'n doppen heen gehoord.
Vandaag eerst 1400 meter naar beneden naar het dal van de Tinee en daarna weer 800m omhoog naar Saint-Dalmas-Valdeblore. Een weinig spectaculaire dag eigenlijk. Het dorpje Roure tijdens de afdaling was erg leuk en pittoresk. Hetzelfde gold voor het dorpje Rimplas tijdens de trip weer omhoog. Geprobeerd in St.Sauveur de Tinee geld te pinnen maar de banken en pinautomaten waren gesloten. Het meest memorabele van de dag was de hitte. Beneden in het dal was het volgens mij 35C en er was geen zuchtje wind tijdens de klim omhoog. Vooral het eerste stuk was erg. Ik had op een gegeven moment zo'n last van de hitte dat ik een beetje duizelig was, een dikke tong had en moeite met praten. In St-Dalmas aangekomen heb ik het mezelf makkelijk gemaakt en ben niet gaan kamperen maar heb lekker weer de gite genomen. In de gite ben ik eerst op het koelste plekje gaan zitten en heb na een uurtje een koele douche genomen. Toen ging het weer een beetje een voelde ik me weer een beetje normaal.

In het dorpje waren op dat moment de middeleeuwse dorpsfeesten aan de gang. Dus ben ik ook maar even wezen kijken. Allemaal mensen in middeleeuwse klederdrachten met middeleeuwse klederdrachten en vooral veel eten en drinken. In het dorp kwam ik tot mijn stomme verbazing Alan en Katy tegen. Die hadden besloten om vanuit St-Dalmas de GR52 te gaan lopen. Ze waren gisteren met de bus aangekomen en verblijven in dezelfde gite als ik. We zijn lekker een biertje tegen de hitte gaan drinken en toen terug gegaan naar de gite. Daar waren inmiddels de rest van de gasten ook aangekomen. Dit waren 3 Zwitsers, 2 mannen en een vrouw allemaal al redelijk op leeftijd. De eigenaar van de gite is compleet gestoord. Hij heeft een halve muur volhangen met oorkondes betreffende hoe goed hij wel niet kan wandelen en klimmen. Toen hij zich voor het eerst in de slaapzaal kwam voorstellen schrok iedereen zich een hoedje en iedereen dacht dat iemand een vreselijke overtreding had begaan. Ik heb wel heerlijk gegeten want de vrouw van de eigenaar was een hele rustige vrouw die goed kon koken. Gelukkig maar anders had de gite al heel lang geen klandizie meer gehad.

30/6/2003 : Saint-Dalmas-Valdeblore - Utelle [33km]

Een uitbundige kamwandeling vandaag. Lang en heet, maar boven verwachting mooi.
De 3 Zwitsers staan al om 4:30 op om dezelfde wandeling als ik te gaan doen. Ze maken van het uitdoen van de wekker een John Lanting achtig spektakel omdat ze niet echt weten welk ding nu eigenlijk piept. Het duurt 5 minuten voor alle wekkers uit zijn. Erg grappig. Daarna nog een uurtje geslapen en om 6:15 samen met Alan en Katy vertrokken. Zij naar het noorden voor de GR52 naar Menton. Ik naar het zuiden voor de GR5 naar Nice. De eerste klim naar de Col du Caire Gros (1906m) was flink steil. Maar de beloning was groots. Een prachtig uitzich naar het noorden en het westen. Verder volgde hierop een pracht van een uitzichtsrijke kamwandeling van bijna 2 uur.

Bij de enige waterbron van de dag, les Granges de Brasque, had ik de Zwitsers al ingehaald en na wat gekeuvel ben ik doorgelopen. Dit stukje was een beetje saai door veel bos. Maar de klim naar de Brec de Utelle en de daarop volgende afdaling was weer erg mooi en ruig (en heet!!). De gite vinden in Utelle was geen sinecure. Heb maar aan wat locals gevraagd en die stuurden mij naar een huis met een wit hek in het centrum. Daar stond aangegeven dat de gite alleen van 18:00 to 20:00 open was. Dit begreep ik niet echt maar gelukkig liep een vrouw uit het dorp langs die er wel verstand van had. De gite was aan de rand van het dorp onder hetzelfde dak als de kerk gevestigd. Het was een 'gite communale' en er werd geen ontbijt of diner verschaft. Bij het enige in het dorp open zijnde restaurant moest je reserveren en van tevoren vertellen wat je wilde eten. De 3 Zwitsers hadden ook na veel moeilijkheden de gite gevonden. Ik ben gezellig met hen naar het restaurant uit eten geweest. Ze heetten Walter, Martin en Doris en waren alle 3 rond de 75 jaar. Mij petje af dat ze een dag als vandaag konden volbrengen. Het was toch 8 uur pure looptijd met flinke stijgingen en hitte. Walter en Doris begeleidden Martin die hier de laatste etappe van zijn 1700km lange trip van Wenen naar Nice voltooide. Heb erg met ze gelachen en fantatisch goed gegeten. Als toetje de maaltijd afgesloten met iedereen een koffie met Grappa. De Zwitsers hadden morgen een halve rustdag. Daarna vroeg naar bed en weer de slaap der gelukzaligen geslapen.

1/7/2003 : Utelle - Aspremont [26km]

Vroeg begonnen met lopen om de verwachte hitte in het dal voor te zijn. Route gaat eerste uur redelijk gelijkvloers naar het kapelletje van Saint Antoine. Het was erg bewolkt en de bergen van de Mercantour lagen onder een fiks wolkendek. Zonsopkomst boven Utelle was sprookjesachtig mooi. Foto's hiervan zijn ook mooi gelukt. Na de kapel steil naar beneden naar de rivier en daarna redelijk steil omhoog naar Levens. Dubble espresso genomen in voordorp van Levens. Boodschappen gedaan bij de Spar. Het was nu inmiddels flink heet en dus in een rustig tempo door en groot aantal verschillende landschappen naar Aspremont gelopen De enige 'verrassing' die de GR5 in petto had was dat er weer eens fiks hoger geklommen moest worden dan de hoogteprofielen die in het GR5 gidsje stonden. De Mont Cima werd gepasseerd op een hoogte van 740 ipv. iets meer dan 500m volgens de hoogteprofielen. Dit lijkt niet zoveel maar met volle rugzak en een temperatuur van ver boven de 30C genoeg om tijdelijk een slecht humeur van te krijgen. Uitzicht was door de heiigheid niet denderend. Het dorpje Aspremont aan de zuidelijke voet van deze berg was weer erg pittoresk. Alles was alleen dicht er was een hotel open dat het restaurant dicht had. Er was van alle restaurants in het dorp maar 1 open. Dit was de pizzeria 'Chez Michelle'. De bediening hier werd gedaan door een stel bakvissen die zichzelf heel wat vonden en er een sport van maakten de klanten hufterig te bedienen. Maar ja als je het enige restaurant in een dorpje bent dat open is hoef je ook niet erg klantvriendelijk te zijn. Heb uit wraak een verkeerde al geopende fles wijn terugestuurd voor een andere. En heb uitbundig gelachen toen de ergste van het stel midden in het restaurant een stapel borden uit haar handen liet donderen. Zelden zo weinig schuldgevoel gehad over het niet geven van een tip. Het eten was wel uitstekend overigens.

Verder was het dorp in rep en roer vanwege een brand op een aan het dorp grenzende heuvel. De "Mont Chauve de Tourette" stond in de fik. Het leek eerst alsof de brand zich eenvoudig zou uitbreiden naar het dorp maar massale inzet van blusvliegtuigen verhinderde dit. Vooral de eerste blusvliegtuigen waren erg spektaculair. Die blusten namenlijk met een rode vloeistof. Een prachtig gezicht. Verder heb ik denk ik wel zo'n 25 brandweerauto's overal vandaan door het dorp naar de berg zien rijden. Maar die konden volgens mij niet heel veel doen want aan onze kant van het dorp leidde en geen weg naar de brand. Ik ben op het ergste voorbereid gaan slapen met een ingepakt rugzak; klaar om te evacueren. Was niet nodig en ik heb heerlijk geslapen.

2/7/2003 : Aspremont - Nice [12km]

Laatste dag. Traditioneel ontbijt met hartkeks, worst en nutella. De zon komt net op als ik het hotel verlaat. De heuvel is aan deze kant niet verder afgebrand en ik kan de GR5 volgens het boekje afmaken. Er hangt wel een gigantische brandlucht overal en tot ik de buitenwijken van Nice zie ik rookflarden van de nasmeulende brand. De route loopt naar het oosten het dorp uit en klimt daarna vrij steil naar een noord-zuid kam die rechtstreeks naar Nice loopt op zo'n 650m. Ik heb de ontwerpers van de GR5 tijdens de klim nog wel flink vervloekt dat ze zelfs in de laatste 3 uur nog een nutteloze klim hadden gestopt. Maar nadat ik de eerste blikken van de Middellandse Zee had gehad en de panoramas op de kam naar Nice en het westen had gezien was ik dat alles lan weer vergeten. Naar het westen reiken de panoramas tientallen kilomters tot voorbij het Esterel massief. Nice, het dal van de Var, Cap d'Antibes, Cannes etc alles was te zien vanaf de kam. Werkelijk verbluffend en niet verwacht. Langzaam daalt de route af naar de zeer luxe buitenwijken van Nice. Eerst een en al luxe huizen met enorme hekken en dito alarminstallaties. Later wat meer appartementencomplexen dan over de autobaan en daarna de brede boulevards en drukte van Nice zelf. Wat een cultuurshock na een poos in de bergen.

De GR5 houd een paar kilometer voor de kust op op het Place Alex-Medicin en de gids zegt dat je de bus naar het centrum moet nemen. Lariekoek natuurlijk voor de echte kilometervreter. Ik ben via de grootste boulevard via het station, waar ik een stadsplattegrond heb gehaald, naar de kust gelopen. Heb eerst een kamer gereserveerd voor de nacht in het Mercure naast de Opera. Midden in Vieux Nice aan het strand voor 90Euro per nacht (dat geloven de locals nooit). Daarna met volle bepakking het strand op gegaan, schoenen uit gedaan en met rugzak de zee ingelopen. Heerlijk! Toch wel een klein brokje in de keel. Negen jaar lopen, 2600km vanaf Pieterburen. Zelf foto van mijn voeten in de zee gemaakt. Vanwege de cultuurshock durfde ik niemand van de badgasten te vragen om een foto van mij te maken. Rest van de dag een beetje rondgelummeld. s'Avonds op het strand een fles wijn en 2 sigaren soldaat gemaakt en de volgende dag met het vliegtuig terug naar Nederland.